Trembling Bells & Bonnie 'Prince' Billy - The Marble Downs (2012)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Folk
Label: Honest Jon's
-
Made a Date (With an Open Vein) (6:34)
-
I Can Tell You're Leaving (4:36)
-
Ferrari in a Demolition Derby (4:14)
-
Ain't Nothing Wrong with a Little Longing (6:55)
-
Excursions Into Assonance (4:22)
-
Every Time I Close My Eyes (We're Back There) (5:50)
-
Love Is a Velvet Noose (3:39)
-
My Husband's Got No Courage in Him (2:15)
-
Riding (3:12)
-
Lord Bless All (6:44)
0
geplaatst: 18 mei 2012, 23:43 uur
Wat een gruwelijke instrumentatie, met een bijzonder nare zangeres. Heel naar studio-album.
Geloof me, ik ben groot liefhebber van Oldham's muziek, maar af en toe kan 'ie samenwerkingen aangaan waaruit afschuwelijke draken voortvloeien. Moge dit er ook een genoemd worden. Soms haast kerkelijk kerstelijke associaties krijg ik hiervan: zo'n winters kerstmarktje met een groepering hobby-vaders uit eigen dorp - moederlief zingt ook mee, en klinkt als 'n geflopt lerares van het plaatselijke kinderkoor, getypeerd door een bijzonder onprettig stemgeluid. Werkelijk, waar heeft 'ie deze broze bellen nou weer vandaan getoverd?
De gitaar is prut, tergend inspiratieloos en vervelend, de pianopartijen klinken te simpel, en het voorbijpruttelende orgel is een constant zeurende factor. De strijkers brengen helaas ook niet genoeg om er wat acceptabels van te maken. Men heeft naar ik las getracht een barokkig sfeertje neer te zetten, en die komt het album niet erg ten goede.
Het minst slechte nummer is 'My Husband's Got No Courage in Him', exact: een nummer zonder instrumentatie. Daar komt een ander sfeertje naar boven druppelen, of is de rest ook met deze insteek gemaakt, maar hopeloos geflopt? Let wel, ik kan echt houden van die sfeer en muziekstijl, maar dit? Nee. En het machtig sterke Riding van There Is No-One What Will Take Care of You wordt verkracht door een afschuwelijk en zeurend gitaartje. Geen sterke versie.
Oldham's stem promoveert sommige slechte nummers tot matige nummers, en laat dat dan een van mijn weinige positieve kritieken zijn. Wellicht ben ik hard, maar wat valt dit tegen, zeg..
Brrrrr...
Geloof me, ik ben groot liefhebber van Oldham's muziek, maar af en toe kan 'ie samenwerkingen aangaan waaruit afschuwelijke draken voortvloeien. Moge dit er ook een genoemd worden. Soms haast kerkelijk kerstelijke associaties krijg ik hiervan: zo'n winters kerstmarktje met een groepering hobby-vaders uit eigen dorp - moederlief zingt ook mee, en klinkt als 'n geflopt lerares van het plaatselijke kinderkoor, getypeerd door een bijzonder onprettig stemgeluid. Werkelijk, waar heeft 'ie deze broze bellen nou weer vandaan getoverd?
De gitaar is prut, tergend inspiratieloos en vervelend, de pianopartijen klinken te simpel, en het voorbijpruttelende orgel is een constant zeurende factor. De strijkers brengen helaas ook niet genoeg om er wat acceptabels van te maken. Men heeft naar ik las getracht een barokkig sfeertje neer te zetten, en die komt het album niet erg ten goede.
Het minst slechte nummer is 'My Husband's Got No Courage in Him', exact: een nummer zonder instrumentatie. Daar komt een ander sfeertje naar boven druppelen, of is de rest ook met deze insteek gemaakt, maar hopeloos geflopt? Let wel, ik kan echt houden van die sfeer en muziekstijl, maar dit? Nee. En het machtig sterke Riding van There Is No-One What Will Take Care of You wordt verkracht door een afschuwelijk en zeurend gitaartje. Geen sterke versie.
Oldham's stem promoveert sommige slechte nummers tot matige nummers, en laat dat dan een van mijn weinige positieve kritieken zijn. Wellicht ben ik hard, maar wat valt dit tegen, zeg..
Brrrrr...
0
geplaatst: 28 juni 2012, 15:34 uur
Het beste van wat ik van Will Oldham heb gehoord sinds de PALACE BROTHERS
Eerst even wennen maar na 5 luisterbeurten , WOWW
Mijn cd van het jaar.... Pure klasse dit...
Eerst even wennen maar na 5 luisterbeurten , WOWW
Mijn cd van het jaar.... Pure klasse dit...
0
geplaatst: 5 september 2012, 15:02 uur
Even een vervolg op mijn berichtje, met wat dubbele dingen:
Weer eens iets anders in Oldham's carriere.
Heel erg traditioneel Engelse folk met vleugjes Engelse psychedelica, dat staat Oldham vrij goed.. vind ik. De stem van de zangeres van Trembling Bells vind ik ook een erg goede zangeres, zoveel sfeer en emotie. Inprincipe is het een gouden combinatie, maar soms wordt het wat rommelig door de opeenhoping van instrumentatie en het (af en toe) lo-fi gehalte van de muziek, wat het tot een schelle waas maakt. Maar mij stoort dat niet en ik vind het resultaat erg mooi.
Prijs nummers zijn toch wel 'Excursion into Assonance', 'Every Time I Close My Eyes', 'Love is a Velvet Noose' en 'Lord Bless All'.
Bij 'Love is a Velvet Noose' moet ik een beetje denken aan de Engelse hymn 'Jerusalem'.
Jerusalem (Hymn)
Weer eens iets anders in Oldham's carriere.
Heel erg traditioneel Engelse folk met vleugjes Engelse psychedelica, dat staat Oldham vrij goed.. vind ik. De stem van de zangeres van Trembling Bells vind ik ook een erg goede zangeres, zoveel sfeer en emotie. Inprincipe is het een gouden combinatie, maar soms wordt het wat rommelig door de opeenhoping van instrumentatie en het (af en toe) lo-fi gehalte van de muziek, wat het tot een schelle waas maakt. Maar mij stoort dat niet en ik vind het resultaat erg mooi.
Prijs nummers zijn toch wel 'Excursion into Assonance', 'Every Time I Close My Eyes', 'Love is a Velvet Noose' en 'Lord Bless All'.
Bij 'Love is a Velvet Noose' moet ik een beetje denken aan de Engelse hymn 'Jerusalem'.
Jerusalem (Hymn)
* denotes required fields.
* denotes required fields.