Shadow Gallery - Room V (2005)

Aan de productie is gelijk te horen dat de band van het Shrapnel-label naar InsideOut is verhuisd. Het geluid klinkt veel voller en dieper. In de tijd dat dit album uitkwam beleefde ik Room V weer een stap omhoog na het ietwat tegenvallende Legacy.

Nu ik beide albums teruggeluisterd heb moet ik bekennen dat ik aan Legacy misschien wel meer plezier heb beleeft dan aan dit album. Tuurlijk, dit album klinkt wat volwassener, professioneler, maar qua nummers en arrangementen is er op Legacy toch net wat meer te beleven.

Muzikaal kan ik hier weinig op aanmerken, met heel veel pakkende melodieën, lekkere gitaarriffs en een mooi vol geluid. Vocaal vind ik het wel een zware zit; ik weet niet precies wie wàt zingt, maar ik ga er van uit dat de man die als hoofdzanger wordt genoemd (dus de enige achter wiens naam alleen maar "vocals" staat), Mike Baker dus, het leeuwendeel van de tracks zingt, en dat valt me niet mee: net als bijvoorbeeld Edward Reekers (aan wie hij me soms doet denken) heeft hij wel een zuivere maar vooral ook krachteloze stem, zodat het bijna een opluchting is wanneer er in The archer of Ben Salem plotseling een steviger stem aan bod komt. Ik lees hier veel loftuitingen voor Baker, maar wat mij betreft verliest de plaat door zijn enigszins karakterloze zang toch wel een hele ster.
        De bonus-disc laat mij bijna helemaal Siberisch; de drumsolo is overbodig, voor Pink Floyd draai ik wel de èchte Pink Floyd, de akoestische versie van Rain is door de lelijke samenzang nog een graadje erger dan de "elektrische", en alleen het Led Zeppelin III-achtige She wants to go home vind ik echt sterk.