Sufjan Stevens - Illinois (2005)

Waar ik begon met een optimistische score van 4,5 sterren, is mijn score in de loop van de tijd enigszins achteruit gegaan (nu 3.5). Het album vind ik sowieso te lang duren, door al die korte stukjes er tussendoor. Hoewel ik dit eerst nog wel kon waarderen, vind ik nu dat het enigszins afbreuk doet aan de 'smaak' van de rest van de toch wel erg goede songs (Jacksonville, Chicago, Casimir Pulaski Day). Een beetje alsof je een lekker stukje vlees eet met een smerig sausje erover.

Illionois doorstaat de tands des tijd inderdaad niet te best, het is een beetje de tegenvoeter van de klassieke 'groeiplaat', waarbij het initiële enthousiasme ondertussen een serieuze knauw gekregen heeft en het me tegenwoordig moeilijk valt om de volle rit uit te zitten (en dat is helaas niet alleen een gevolg van die korte intermezzo's). Gesteld dat ik deze CD uberhaupt nog opzet that is, ik betrap me erop dat Seven Swans doorgaans de voorkeur krijgt wanneer ik iets van Sufjan wil horen...

Sluit ik me volledig bij aan. Vanochtend zat ik nog door mijn cd kastje te neuzen. Stond ik met Illinois en Seven Swans in mijn handen. En koos ik toch weer voor laatstgenoemde. Dat is best zonde voor klassiekers zoals Jacksonville, Metropolis en het traanopwekkend mooie Casimir Pulaski Day. (wat een prachtige track is dat zeg!)

Sterker nog; ik vind Casimir Pulaski Day één van de mooiste nummers die ik ooit hoorde.

Ik draai Illinoise de laatste tijd weer best wel veel. Ik heb zo mijn periodes waarin ik veel Sufjan Stevens luister en daarna helemaal niet meer.

Casimir Pulaski Day is inderdaag geweldig! Zowel de tekst als de melodie. Sowieso vind ik de teksten van Sufjan vaak mooi, maar dat zal wel iets met de Jesusfreak in mij te maken hebben. Verder staan er meer schitterende nummers op, maar helaas na Casimir Pulaski Day wordt het album voor mij toch net iets te oninteressant. Toch nog maar even wat vaker draaien.

Hmm, ik lees hier veel dat mensen niet goed het hele album aan een stuk kunnen luisteren. Hier heb ik zelf ook wel eens last van en ik luister het album hierdoor niet altijd in zijn geheel. Ik lees tevens dat sommigen de plaat weinig draaien, misschien omdat het een hele trip is en je niet altijd zin hebt om er aan te beginnen. Hier vind ik mijzelf ook terug. Maar de enkele keren dát ik hem luister, dan wel voor en deel, verbaas ik mij weer over de grote musicale inhoud van Illinois en de uitvoerend artiest. De verscheidenheid aan instrumenten, de timing ervan in combinatie met de zang, de sfeer, de orginaliteit en niet te vergeten de lyrics (en als leuke bijkomstigheid de geniale tracktitles), maken dit voor mij een echt meesterwerk.

Ik vind het jammer dat voor veel mensen de aan het begin van dit bericht genoemde punten een reden vormen tot een lage(re) waardering, immers de kwaliteit van een taartpunt komt niet in het geding wanneer men niet de hele taart in een keer op kan. Noem het een simpele manier van redeneren, zo zie ík het. Anderen zullen herspeelbaarheid misschien belangrijker vinden. Ik 'neem' dit album niet vaak, maar zolang ik op de luistermomenten het gevoel houd dat dit magnifiek is, een van het beste werk ooit, zal deze plaat de 5* krijgen en mijn top 10 sieren...

Wat een album!!
Prachtig mooie ingetogen nummers en ook nog eens leuke van de pot gerukte expirimentele mix van van alles. Prachtige sfeerplaat.
Het nummer Come on! feel the Illionoise!...wat een geniale telling...vijf kwarts maat?

Heerlijk ja Muziek die ik niet in een hokje kan stoppen en waar ik ook geen tweede arties van kan noemen, die zulke muziek maakt.

Het is inderdaad bij mij ook zo dat ik niet alle nummers van dit album luister. Ik ben nooit zo van die 'tussenstukjes' op een album. Dat betekent skippen.
Daarnaast zijn de langere nummers van dit album zeker wel de moeite waard.

Met They Are Night Zombies, John Wacy Gacy jr. (wat een verhaal!), The Predatory Wasp en Casimir Pulaski Day als hoogtepunten.

(They Are Night Zombies moest ik even doorheen komen, maar ik vind hem nu geweldig! Wat een opbouw!)

Ik vraag me trouwens af wanneer Sufjan Stevens met iets nieuws komt.
Weet iemand hier iets vanaf?

Na het album wat vaker geluisterd te hebben, moet ik het zeggen dat ik 'm nu toch van het begin tot het eind goed vind. "The Predatory Wasp of the Palisades is Out to Get Us" is toch ook wel erg mooi. Vaker luisteren helpt dus. Ik heb alleen wel dat als het album afgelopen is dat ik het dan ook tijd vind voor iets anders en dus niet zo'n soort gelijk album. Nou schijnen de andere albums van Sufjan niet echt hierop te lijken, dus zou ik dan wel een andere van hem op kunnen zetten. Maar deze zou ik nooit twee keer achter elkaar draaien. Neemt niet weg dat ie schitterend is om gewoon soms te luisteren.

Sufjan Stevens - Illinois, het eerste wat je eigenlijk opvalt bij deze plaat zijn de extreem lange songtitels en de kleurrijke albumhoes. Ik vroeg me ook gelijk af, wat is dit dan voor een plaat? Getrokken door de zeer smaakvolle en vrolijke hoes en de opvallende songtitels was mijn interesse eigenlijk wel gewekt. Maar hoe klinkt het nou eigenlijk?....
Stevens zingt onder begeleiding van een perfecte mix van country, rock en pop op een mooie en ontroerende wijze over de mij eigenlijk onbekende staat Illinois. De plaat doet mij wegzinken in gedachte aan het platteland en de natuur, terwijl hij toch ook echt zingt over een wereldstad als Chicago. De breekbare en warme stem van Sufjan ontroerd en de grote varieteit aan intstrumenten levert prachtige composities op.
In eerste instantie was ik ook een beetje bang voor het grote aantal nummers, maar het album is eigenlijk nergens vervelend en de nummers passen uitstekend in elkaar. Zeer warme en authentieke popplaat, zoals muziek eigenlijk bedoeld is!
Uitschieters zijn Chicago, Casimir Pulanski day, Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois en The Man of Metropolis Steals Our Hearts.

Blijkt dit album nog steeds op 3,5* te staan. Daar moest maar eens verandering in gebracht worden, want ik vind dit een prachtig album. In tegenstelling tot Seven Swans boeit mij dit wél. Dat komt door een minder aan geplink en geploink. Ook de pianostukken op dit album doen me meer. Dan springt met name Chicago boven alles uit.
I drove to Chicago.
4,0* met uitzicht op meer.

Bij het uitkomen van dit album werd ie op alle grotere sites volledig de hemel ingeprezen, maar bij een eerste luisterbeurt kon alleen Chicago mij boeien. Waarom ik later alsnog het hele album opnieuw ben gaan beluisteren weet ik niet meer, wel kan ik me herinneren dat het toen opeens wél raak was. John Wayne Gacy, Jr. is verschrikkelijk mooi. Sterke tekst, maar nog veeel sterkere muziek. The Predatory Wasp... is van eenzelfde kwaliteit.

Inmiddels ben ik dus uitgekomen op 5 dikverdiende sterren.

Wat vind ik dit een prachtig album. Kan er nog weinig over zeggen, maar het voelt prachtig.

Door de lange namen van de nummers was het een tijd lang moeilijk voor mij om eens een gokje te gaan wagen.Het leek alsof de lange namen mij ervan weerhielden en het minder toegankelijke maakten. Shame on me!!Na de eerste luisterbeurt was het meteen al raak en sprongen "Chicago" ,"Come on feel the Illinoise" en "Jacksonville" meteen eruit. Had totaal niet dit soort stijl verwacht. Is een beetje te vergelijke met Arcade Fire;)

4*

Luister dit album niet te vaak!

Het wordt steeds minder.

Raar,bij mij is het eerder andersom. Hoe meer je het luistert,hoe meer je het gaat waarderen.

Mja ieders zijn eigen smaak he.

Maar vind je dit echt ook maar een beetje lijken op Arcade Fire?

Ik vind het wel op elkaar lijken in de trant van:hoe de muziek in elkaar zit,trompetten,gebruik van viool en achtergrondzangeressen. Die elementen zitten ook in Arcade Fire dus in die zin vind ik het wel op elkaar lijken. Maar als je alletwee vergelijkt qua teksten en zang dan weer niet.

Maarja ik weet niet waar ik het beter mee kan vergelijken:p mischien weet jij het?

Ik zou dit nergens mee veregelijken, maar ik durf dit album niet meer op te zetten omdat het steeds minder wordt.

je moet hem inderdaad niet te vaak opzetten, daar is de muziek denk ik niet geschikt voor. Het zit voor met toeters en bellen en vreemde stukjes zang en daardoor kan het weleens als irritant gaan klinken wanneer je het dagelijks opzet. Maar pas zette ik hem na een maandje weer eens op en dan besef je wel weer meteen hoe goed het allemaal wel niet is.

Ik ben gek op goede bombast, maar Sufjan's stem en de sfeer die hij oproept met zijn songs kloppen gewoon voor mij niet in deze zetting. Illinois kan me gewoon niet boeien gaat in de loop van het schijfje steeds verder op in de achtergrond geluiden ........

Precies

Heb m vandaag toch maar weer eens gedraaid en dat beviel toch wel goed.

Misschien speelt mee dat het hele huis ruikt naar de heerlijke appeltaart die mijn vrouw aan het bakken is. Kijken of dat bij Death ook werkt......

Blijft gewoon staan op 3,5 ster.

Stap op de fiets en luister het gehele album, keer dan terug en geef dan je oordeel nog maar eens. En inderdaad, dat wordt een lekkere lange rit ja!

Het definitieve 'state'ment van Stevens, of gaat hij ons nog fraaiere dingen voorschotelen? Voorlopig is dit één van mijn 14 *****albums. Op dit moment net even buiten mijn top 10, maar wat een topplaat, wat een schoonheid! John Wayne Gacy, jr is ongeevenaard in eenvoud en pracht.

Een nummer als John Wayne Gacy, Jr. brengt bij mij een vreemde emotie naar boven. Sufjan Stevens is denk ik de enige artiest bij wie ik dit vreemde gevoel heb beleefd. Toch weet hij het inmiddels al meerdere keren voor elkaar te krijgen. Bij nummers Holland, The Dress Looks Nice On You, Abraham en Casimir Pulaski Day is dit ook geval.
Dan vraag je je nu misschien af: Wat voor gevoel is dat dan? Nou, ik denk dat het zich ergens tussen verdriet en genance bevindt. Ik heb gelukkig nog maar heel weinig dierbaren verloren (*afkloppen*) maar voor zover ik de sfeer na het overlijden van een dierbare me voor de geest kan halen is dat denk ik de beste vergelijking van wat ik voel bij eerdergenoemde nummers.
Heel vreemd, maar toch heel knap dat je dat soort emoties naar boven kunt halen bij mensen, in ieder geval bij mij

Gewoon steeds harder zetten.

Nog niet zo gek lang ontdekt, Sufjan Stevens. Kende de naam natuurlijk wel, maar je kunt niet álles tegelijk beluisteren. Ben persoonlijk toch meer van de wat donkerdere folk dan deze pop-kant. Maakt het nog steeds een prima plaat, maar heeft waarschijnlijk nog wat langer nodig om me écht te raken.

3.5*

nu pas ontdekt ):