Renaissance - Scheherazade and Other Stories (1975)

Samen met A Song For All Seasons is dit wel mijn favoriet van deze band. Sprookjesachtige muziek met veel ruimte voor het mooie pianospel van John Tout en de fenomenale zang van Annie Haslam.

De lange Sheherazade suite is een genot voor het oor en roept goed de sfeer van 1001 Nachten op.

een pareltje welk ik koester...

Mooie sympho rock. Naast -ashes are burning_ mijn favoriete album van Renaisance. Annie haslem zingt ook op deze de sterren van de hemel.

Echt.

Proloque hoort volgens mij ook bij de beste van renaissance Vooral sound of the sea is schitterend.

Zeer genietbaar symfonisch rockplaatje inderdaad. Met name Trip to the Fair is magistraal. Fantastisch opgebouwd en zo mogelijk nog mooier gezongen. Ook de twee volgende nummers zijn sterk. De slotsuite klinkt af en toe leuk, maar hangt voor mij voorlopig een beetje als los zand aan elkaar. Desalniettemin 4* met kans op meer.

Symfonische rock met folk en ' Rachmaninoff piano ' invloeden.
Melodieus en toegankelijk en tevens mijn favoriete plaat van de groep.
De groep Illusion vervolgde de muzikale weg welke Renaissance had ingeslagen.
Een ander prachtig op muziek gezette compositie over Scheherazade is die van de Russische klassieke componist Rimsky-Korsakoff.

Ik had ooit de debuutplaat van Renaissance uit 1968 en die vond ik maar zozo. In plaats van even verder te kijken en op zijn minst te bepalen wat over het algemeen beter gewaardeerde albums waren, liet ik deze band eventjes liggen. Dankzij Lukas ben ik dit toch maar eens gaan beluisteren en dat had ik nou veel eerder moeten doen. Wat zingt Annie Haslam (vooral op "A trip to the fair") fantastisch mooi. Ocean Gyspy vind ik, vergelijkend met de rest, wat minder maar dat kan de pret niet drukken.

Ik zou graag 4,25 willen geven, maar dat kan niet. Dan maar 4.5, omdat 4* deze plaat toch tekort doet. (Okee, 4.5 doet deze plaat teveel Ik moet toch íets zeggen?)

Hele mooie plaat an Renaissance.Ooit op vinyl gekocht den k zeker een exemplaar op cd aan te schaffen.De muziek wordt zorgvuldig opgebouwd,mooi pioanospel en kabbelende basgitaar.Wat kan Annie Haslam mooi zingen.De huidige generatie komen niet bij haar in de buurt(ik dwaal af).Het titelstuk is erg lang maar vooral heel mooi uitgevoerd.Het gevoel van 1001 nacht momt heel dichtbij.
Ik geef hiervoor 4.5 ster

Heb vroeger prologue op lp gekocht maaar later vond ik het maar niks tot dat ik een keertje bij de bieb deze leende en nu inmiddels er maar 3 heb aangeschaft.
Wat een prachtige suite van bijna 25 minuten.

Een mooie plaat, niet in de laatste plaat dankzij Annie Haslam wier stem me hier af en toe erg aan Steeleye Spans Maddy Prior doet denken (wat natuurlijk geen nadeel is). Beste nummer is wat mij betreft The Vultures Fly High (volgens de statistieken ben ik zowat de enige die er zo over denkt), met Trip to the Fair er kort achter. Song of Scheherazade kent mooie momenten, maar is helaas als geheel een beetje hapsnapwerk zoals we dat te veel tegenkomen bij dit soort 'epics'.

Als de B-kant even goed was geweest als de A-kant, was dit qua jaren '70 symfo toptienmateriaal geweest. Nu zit hij nog steeds ruim boven de middenmoot.

Mag ik nog even de aandacht vestigen op deze prachtplaat ?

YouTube - Renaissance : Scheherazade excerpt : The young Prince and Princess as told by Sheherazade

Wat een sfeer...wat een topplaat dit.
Ook de zang is prachtig!!

De zang is inderdaad prachtig en geeft de band toch een wat unieke sound. Symfonische rock met een vrouwelijke zangeres, toch niet iets heel alledaags?

Natuurlijk is 'Song of Scheherazade' schitterend, maar elk nummer is raak op deze plaat. Geen bombastische virtuositeit, maar rustgevende muziek vol met wonderbaarlijke melodieën.

Vultures Fly High is een sterk nummer maar vind het binnen het geheel van dit album niet zo passen. Klinkt een beetje als een ouder nummer van hen. Ik kan wel helemaal week worden van een nummer als Ocean Gypsy. Het is qua tekst erg verschrikkelijk naief / zoet maar het refrein is zo verschrikkelijk mooi. Helemaal omdat hij zo mooi tweestemmig door Haslam en Jon Camp word gezongen.

Dit zojuist leren kennen. Ik was direct aardig onder de indruk door het eerste nummer: prachtige muziek en zang. Vultures Fly High vind ik daarna een stuk minder. Als dat meer op het oude werk lijkt is dat niks voor mij. Ocean Gypsy is opnieuw een beauty. Romantische wegdroommuziek zou ik het willen noemen, waarvoor je in de juiste stemming moet zijn, maar dan heb je ook wat.
Zojuist is kant B van de LP, Song of Scheherazade, van start gegaan en nu voel ik sterke twijfels. Dit is mij tè prog rock, in elk geval aan het begin, maar we gaan nog even verder luisteren uiteraard, hoewel ik een voorgevoel heb dat de sfeer van Trip to the Fair niet meer gehaald wordt.

Even later... inderdaad wat te veel wisselingen en versnellingen e.d. naar mijn zin. Als ik naar de groeven van de LP kijk hebben ze het ook ingedeeld in verschillende stukken, blijkbaar toch om onderscheid te kunnen maken en stukken afzonderlijk makkelijker te kunnen draaien. Ondanks de vele wisselingen ook wel heel mooi hier en daar, maar wat te onrustig voor mij persoonlijk.

Eerste plaat van Renaissance die ik hoorde midden jaren 70
zeer mooi , rustig beginnen met Trip to the fair

Song of Scheherazade is meer een soort musical

Met vreselijk schaamrood op de wangen, moet ik bekennen.... nog nooit van dit ensemble gehoord te hebben, tenminste, toch niet tot gisteravond.

Ik zat op een MMMM (Mini Music Meter Meeting) bij user George thuis nabij Groningen en werd ontzèttend gecharmeerd door deze veelgelaagde muziek met invloeden uit progrock, folk, jazz en klassieke muziek.
Nu nog dit album eens goedkoop te pakken zien te krijgen!

User George, enorm bedankt om mij op het bestaan van deze band en deze plaat te wijzen, ik denk toen deze uitgebracht werd, dat ik toen nèt een jaartje op Mars doorbracht, want ik hoorde het echt donderen in Keulen, toen je me deze liet horen en zien!

Wàt een ontdekking!

Ah, was je weer in Zuidhorn... even over de brug en je kwam hier bij het nóg mooiere Noordhorn uit, maar dat geheel terzijde

On topic: ja, dit is zeker een interessante band en er valt ook nog veel moois te ontdekken. Ik vind dit persoonlijk ook niet de beste Renaissance-plaat die ik ken; deze werd drie jaar later gemaakt, toen de combinatie bombast en toegankelijkheid op haar hoogtepunt was.

Desondanks staan hier twee zeer goede nummers op (de eerste twee) en sluit ik me wat betreft het laatste nummer bij Casartelli aan. Maar mocht je vooral juist hiervan onder de indruk zijn, kun je misschien beter de platen hiervoor beluisteren (of deze liveplaat, met bijna 24 minuten Ashes are Burning, meer dan twee keer zo lang als normaal) voor je je op bijvoorbeeld A Song for all Seasons te storten.

Nou, dit is muziek.

Inderdaad Buffalotid. Helaas heb ik deze plaat veel te laat ondekt. 1 van de beste platen ooit wat mij betreft.

Één van de mooiste en meest coherente symfoplaten ooit gemaakt...

Dit is de reden waarom ik zo gek ben op de muziek uit de jaren zeventig... Jammer dat de disco en de punk deze muziek kapot moest maken...

Maar goed, genoeg te genieten van platen uit de periode '69-'77... Zo ook deze, samen met Ashes are Burning, mijn favoriet van deze band...

Dit klinkt op het eerste gehoor buitengewoon prachtig, sprookjesachtig.
Alles wat ik mooi vind aan muziek komt bij elkaar.
Het vermengt symfo met folk alsof het niets is.
Middeleeuwse invloeden ertussen.
Werkelijk schitterende zang.
Een erg sfeervol geheel.
Love at first sight.

Een meesterstuk. Van Shererazade kan ik alsmaar opnieuw genieten. Annie's stem is goddelijk.
Annie Haslam en Renaissance traden in 2010 weer op in Amerika, en op hun website renaissancetouring.com kan hun nieuwste cd 'The Mystic and the Muse' met drie tracks geluisterd worden. Komt aardig in de buurt van 'Shererazade'.

Helaas spelen ze alleen in de Verenigde Staten

Voor dit soort epische en (in de letterlijke zin) symfonische muziek hoef ik het blijkbaar niet in de metal of na 1990 te zoeken. Prachtige sfeer, overwegend goede opbouw en mooie vrouwenzang. Trip to the Fair als geheel het beste, gevolgd door Song of Scheharazade. Laatstgenoemde gaat een beetje ten onder aan zijn ambitie, maar het kent wel de meeste sfeer en epiek. Trip to the Fair vind ik echter wat meer een geheel.
Nou heet dit progrock, maar misschien mis ik ook net een beetje het rock-element. Het is wat aan de zoetsappige kant, maar je wordt heel makkelijk opgezogen in de sprookjesachtige sound. Met deze groep ben ik nog niet klaar dus.

Eigenlijk heeft dit nooit progrock geheten. Volgens mij noemden ze dit toen symfonische rock.

Symfo is volgens de professoren een onderafdeling van de prog. Maar een beetje folky is het toch ook zeker wel. Betoverend mooi album.

Het doet er toch ook niet zo veel toe hoe ze het toen noemden? Het lijkt me ook sterk dat de Eagles in 1976 'classic rock' genoemd worden.

Klopt, al die rubricering is van later datum. Progrock is een term die amper 20 jaar bestaat. Je had vroeger wel progressieve rock, dat was alle links-georienteerde muziek van Bob Dylan tot Supertramp. Renaissance is gewoon een klasse apart.

Ik vind symfonische rock overigens wel een mooie term. Veel van die bandjes keken af bij de klassieke muziek, qua composities. En dat is een beetje wat Renaissance ook doet. En dat gemixed met wereldmuziek, folk, rock en pop.