Renaissance - Scheherazade and Other Stories (1975)

Een mooie plaat, niet in de laatste plaat dankzij Annie Haslam wier stem me hier af en toe erg aan Steeleye Spans Maddy Prior doet denken (wat natuurlijk geen nadeel is). Beste nummer is wat mij betreft The Vultures Fly High (volgens de statistieken ben ik zowat de enige die er zo over denkt), met Trip to the Fair er kort achter. Song of Scheherazade kent mooie momenten, maar is helaas als geheel een beetje hapsnapwerk zoals we dat te veel tegenkomen bij dit soort 'epics'.

Als de B-kant even goed was geweest als de A-kant, was dit qua jaren '70 symfo toptienmateriaal geweest. Nu zit hij nog steeds ruim boven de middenmoot.

Dit zojuist leren kennen. Ik was direct aardig onder de indruk door het eerste nummer: prachtige muziek en zang. Vultures Fly High vind ik daarna een stuk minder. Als dat meer op het oude werk lijkt is dat niks voor mij. Ocean Gypsy is opnieuw een beauty. Romantische wegdroommuziek zou ik het willen noemen, waarvoor je in de juiste stemming moet zijn, maar dan heb je ook wat.
Zojuist is kant B van de LP, Song of Scheherazade, van start gegaan en nu voel ik sterke twijfels. Dit is mij tè prog rock, in elk geval aan het begin, maar we gaan nog even verder luisteren uiteraard, hoewel ik een voorgevoel heb dat de sfeer van Trip to the Fair niet meer gehaald wordt.

Even later... inderdaad wat te veel wisselingen en versnellingen e.d. naar mijn zin. Als ik naar de groeven van de LP kijk hebben ze het ook ingedeeld in verschillende stukken, blijkbaar toch om onderscheid te kunnen maken en stukken afzonderlijk makkelijker te kunnen draaien. Ondanks de vele wisselingen ook wel heel mooi hier en daar, maar wat te onrustig voor mij persoonlijk.

Het is jammer dat het titelstuk, wat vermoedelijk toch het pièce de résistance had moeten zijn, zo wijdlopig is, het maakt dat ik de A-kant verre prefereer boven de ommezijde. A trip to the fair weet over de volle tien minuten te boeien, The vultures fly high is een luchtig intermezzo met een mooie zanglijn en Ocean gypsy vind ik een van de grootste vocale prestaties van Haslam (daar kan Candice Night nog een puntje aan zuigen).

Samen met A Song for all Seasons het hoogtepunt in de toch niet misselijke output van Renaissance

Muzikaal precies zoals ik het wil: rijke melodieën, een zware bas die onder de piano z'n eigen weg zoekt, een lekker vol geluid (overigens zonder dat er elektrische gitaren worden gebruikt, althans volgens het boekje), en een knappe stem vol persoonlijkheid. Kant 1 is bovendien perfect, met het mysterieuze openingsnummer, het stevige up-tempo-The vultures fly high (sterke tekst ook) en het melancholische Ocean gypsy. Helaas behoor ik tot het kamp van bovenstaande gebruikers die vinden dat kant 2 niet het niveau van kant 1 haalt, want na de eerste tien minuten gebeurt er op het titelnummer nog te weinig dat nog echt de moeite waard is; de instrumentale passages die volgen zijn niet slecht maar klinken in mijn oren eerder alsof ze enkel zijn geschreven om het nummer op te rekken tot een plaatkantlange speelduur, en de matige zangpartij van de laatste minuten lijkt te weerspiegelen dat het eigenlijke drama van de plot al na die eerste tien minuten was afgelopen. Kant 1 vind ik goed genoeg om dit album als geheel een hoge beoordeling te geven, maar kant 2 is toch wel een beetje een domper. (Prima geluid overigens op de Repertoire-remaster uit 1994.)

klassiek ofwel folk. Een echte folkstem de zangeres

Als ik zin krijg in muziek van een artiest of band, beluister ik vaak een paar albums achter elkaar. In veel gevallen hoor je zo heel goed de ontwikkeling die ze doormaakten.

En dus na het beluisteren van Ashes Are Burning dan direct ook deze Scheherazade and Other Stories beluisterd. Dat loopt allemaal heerlijk in elkaar over. En waar ik bij Ashes Are Burning geen enkel nummer eruit vind springen heb ik dat hier wel. Niet dat ik The Vultures Fly High en Ocean Gypsy niet goed vind, maar Trip to the Fair en het heerlijk lange Song of Scheherazade zijn voor mij de toppers op dit album.