Renaissance - Novella (1977)

The Sisters is fenomenaal goed!

Voor zover mijn recensie...

Dit is volgens de echte fans 1 van de minste platen maar hij bevalt mij uitstekend en eigenlijk staat hier niet een slecht nummer op.
Lekkere rustige folk/symph/rock met Annie Haslam als zangeres met een zeer mooi stem geluid.

Volgens de fans is deze plaat ofwel het begin van het einde voor Renaissance, ofwel het laatste meesterwerk. Ik hoor bij de laatste groep.

Huh... ik hoor bij geen enkele van deze groepen want hier na komt nog A Song For All Seasons en die vind ik persoonlijk zelfs nog beter dan Novella... nee dat begin van het einde duikt op Azure D'or op en bereikt een dieptepuntop Camera Camera... brr...

Schitterende hoes, onlangs daarom bijna blind gekocht op vinyl. Nu ik het gemiddelde zo zie kan ik die gok alsnog wel wagen.

Ja, helemaal mee eens.

Deze en Song for All Seasons zijn beide nog zeer sterke platen...

Eigenlijk zijn alle platen van Renaissance uit de jaren 70 van hoogstaand niveau...

Inderdaad. En niet zo lang geleden kwam nog een opleving die de moeite waard is: Renaissance - Tuscany (2001)

Romantischer dan dit kan popmuziek nauwelijks worden. Mijn eerste kennismaking met deze band (hoewel ik pas recent heb begrepen dat de band Illusion --waarvan ik allebei de albums liefheb-- eigenlijk al een eerdere incarnatie hiervan was). Zeer fraai, met de sublieme passage met sluwe saxsolo op het einde van het slotnummer als hoogtepunt.
 

het minste van het beste... zo betitel ik Novella. Can you hear me en Touching One vind ik te lang uitgesponnen en ook wat te bombastisch uiteindelijk. Midas Man vind ik het mooiste nummer van de plaat, dat bezwerende voorstuwende ritme, die mysterieuze akoestische gitaar, en dan natuurlijk de stem van Annie...

Helemaal mee eens!

niet zo de moeite waard, vind ik. Zie mijn bericht aldaar.

Ik had vroeger op lp eigenlijk alleen de platen Ashes are Burning, Scheherezade en Song for All Seasons. De rest kon ik toen niet vinden.

In het digitale tijdperk, heb ik nu wel van alles van Renaissance. Alleen zet ik deze toch erg weinig op. Wat zonde is, want het blijkt toch een erg sterke plaat.

De band leren kennen in het wave tijdperk en alles waar punk en wave mee wilde afrekenen was te vinden bij Renaissance. Kitsch muziek werd het benoemd. Toch vond ik het stiekem wel leuk en kocht tweedehands een plaat van ze. Nu kan ik het beter plaatsen en op waarde schatten en koop de cd's van deze groep. Zeker met zangeres Anne Haslam is de groep op zijn best. Can you hear me now is toch echt een schitterend jaren 70 pareltje, zo'n 13 minuten lang prachtige muziek, inderdaad bombastisch, maar wat mooi. Ook de rest van de plaat is prachtig. Ik vergelijk het niet met de andere platen van de groep, of het nu een minder plaat is doet me weinig. Geniet ervan en dat is wat muziek zo mooi maakt.
Ik geef het 4 sterren.

Welkom tot het ware progrockgeloof, Teacher. Nu nog alle punkplaten bij het afval gooien en drie maal daags een symfoalbum beluisteren, terwijl u de kont naar Canterbury keert. Veiligheidsspelden zijn strikt verboden, zoals u zult begrijpen.

Ik denk dat het druk wordt als ik al mijn 80 jaren platen weg zou doen, want daar zitten heel wat pareltjes tussen en collector items. Ik kan nog genieten van deze muziek als ik in de stemming ben, zo heeft ieder tijdperk en stijl zijn charme. En Renaissance blijf ik,toch een aparte symhogroep vinden.

Ik ken alleen van hen de studioalbums vanaf Prologue tot en met Novella en Live at Royal Albert Hall. Allemaal goede albums. Van deze albums zijn mijn top 3 songs: The sisters, ashes are burning en things I don't understand. Van de cd Ashes are burning is recentelijk een heruitgave beschikbaar met additionele BBC live opnamen die zeer de moeite waard zijn. Idem voor novella met een 3 cd versie met extra live material. Deze laatste heb ik nog niet beluisterd.

Heerlijke plaat met erg mooi artwork. Ik heb een prachtige Gatefoldversie met gecalligrafeerde songteksten in de binnenhoes. Een sprookjesachtige hoes, met mooie portretten van de bandleden; Annie als een soort prinses en de rest van de band als een soort troubadours/vrijbuiters (mijn eigen inzicht )
Ik heb dan ook de Warner Bros-versie, die het originele artwork gebruikte. Er is ook minder mooi artwork voor de oorspronkelijke Britse Sire-uitgave.

Nu ja, de muziek, daar gaat het om. Het is meer symfonisch, wat misschien komt door de grote rol die Richard Hewson (dirigent) krijgt toebedeeld. Vooral Can You Hear Me? kent veel orkestrale passages. Deze plaat is ook weer opgenomen in de Lane Lea studios (zoals Ashes are Burning en Turn of the Cards) waardoor de plaat ook meer als Ashes are Burning klinkt (vind ik). Dit is wel de eerste studioplaat zonder David Hitchcock, en geproduceerd door de band zelf.

Om dat de plaat door de band zelf is geproduceerd, is het soms een beetje stuurloos. De band floreert onder een producer als David Hitchcock, die ook bij Caravan's en Camel's meest gewaardeerde platen aan het stuur zat. Deze plaat is daarom iets moeilijker maar biedt toch wel echt heel veel moois.

Dit is misschien wel hun meest symfonische plaat, denk ik

De eerste twee nummers zitten op het niveau van de drie voorgangers, maar daarna wordt het toch een stukje minder. Toch nog altijd prettig om naar te luisteren.

Intussen heb ik deze Esoteric Recordings cd versie een aantal maal beluisterd.
Het Novella studioalbum klinkt zeer gepolijst, de klankkleur is anders dan op de eerste cd uitgave (7599-26516-2) met mooi stereobeeld en detail maar met een aftopping van de allerhoogste en allerlaagste frquenties en met minder dynamiek.
Ik prefereer de originele release. Op lp klinkt deze trouwens ook goed. Natuurlijk biedt deze geremasterde cd heruitgave wel bonus nummers en het Royal Albert Hall concert. De opname en weergave van dat concert (origineel door het gerenommeerde King Biscuit Flower Hour Records) is niet slecht maar ook niet erg goed, pianointro's klinken soms niet optimaal en af en toe hoor je in de achtergrond een brom.
Live at Carnegie Hall beschouw ik als hun beste live optreden en dan liefst ook weer in de originele cd uitgave (REP 4506-WL).