Kensington - Vultures (2012)

Hmm, dat vind ik niet, en dat zal ik hier dan maar eens gaan argumenteren. De eerste twee nummers lijken heel erg op hun debuut, een soort verlengde. Zelfde ritme, zelfde drums. Weinig vernieuwend. Vervolgens het derde nummer dat een simpel popnummer is en een standaard couplet-refrein-couplet heeft. Zo schommelt het allemaal wat op en neer. Met niet zulke sterke nummers, tot het nummer 'We Are The Young'. Vanaf hier gaat het heel erg bergopwaarts, en krijg je een nieuw Kensington te horen. Met enkele rustige nummers die bij mij ook zeer goed bevallen. Die lijn trekken ze door tot het einde van het album. Wat het uiteindelijk toch nog tot een geslaagd album brengt.

"Pakkende meezingpop" las ik ergens op internet, en die omschrijving klopt wel aardig. Elders worden vaak de Kings Of Leon als referentiepunt genoemd, maar zelf moet ik ook wel aan de Editors denken, plus de vroege U2 en andere springerige eighties-gitaarbands. Gelukkig is het niveau van de composities over het algemeen redelijk hoog, met geen enkel nummer dat door het ijs zakt en genoeg uitschieters naar boven om de aandacht de hele plaat door vast te houden, en bovendien is de produktie perfect, de zang karakteristiek en ijzersterk en de Engelse uitspraak piekfijn verzorgd, zodat het wel duidelijk is hoe (en wat mij betreft ook terecht dát) deze mannen aan hun succes komen. De verleiding van het grote gebaar van het anthem voor het stadionpubliek dat klaarzit met de aanstekers ligt regelmatig op de loer, maar gelukkig wordt daar (althans op dit album) slechts spaarzaam aan toegegeven. Leuke plaat.

Net als hun eerste album een beetje hetzelfde gevoel al is het minder vrolijk en meer richting hun huidige sound. Maar ook hier weinig tot geen bekende nummers of uitschieters. Vrij vlak. Leukste nummers zijn Send me Away, Don't look back en We are the Young!