The Walkmen - Heaven (2012)

Een lekkere plaat.
Maar dat zijn we gewend van de Walkmen.
Variaties op hetzelfde thema.
Van mij mogen ze daar nog jaaaaaren mee doorgaan.
Songs for Leigh en The Love You Love (drummer mag weer) zijn voor mij favoriet

Ik heb een paar keer naar dit album geluisterd, maar het kwartje wil niet vallen. Zal wel aan mij liggen, gezien de vrij hoge beoordelingen hier.

Leukere plaat, het dreunt zo lekker door.
De opener We Can't Be Beat zet de toon al, met de lekkere afsluitende "ooooooo-hoo-ho-ho-hoo".

Uitstekende plaat, ben benieuwd naar het optreden op Lowlands. Hopelijk valt dit dan nog beter op z'n plek waardoor het een unieke plek verdient in hun oeuvre.

Heaven weet me ondertussen iedere keer te imponeren, dus het is tijd om eens deze plaat te beluisteren. Als het allemaal klinkt als de drie nummers die ik al heb gehoord, dan komt het wel goed met deze plaat.

Het ge-ooooooooo-hoo-ho-ho-hoo gaat bij mij door merg en been. Tot nu toe beluister ik het album met kromme tenen en vraag me af of het geen slechte grap is.....

Ik ken ze van een split-single met Calla. Ze hebben mij tot nu toe weinig indruk op me gemaakt, totdat ik ze op Pukkelpop live zag. Ik dacht van toch wel een goede liveband. Heb daarna dit album beluisterd. En dat verklaarde mij waarom ik ze zo goed live vond spelen. Ze komen wat mij betreft met een sterk album op de markt. Ik ga de oudere albums toch maar weer een keer beluisteren. Misschien heb ik mij toch vergist?!

Het is voor mij ook die "ooooooo-hoo-ho-ho-hoo" die de plaat de das heeft omgedaan en roet in het eten heeft gegooid voor de rest van het album. En hoe hard die andere nummers ook proberen, de eerste twee nummers hebben er voor gezorgd dat een ander niveau nooit echt wordt behaald. En dat vind ik toch wel jammer, want die andere nummers bevatten een heerlijke up-tempo die een mooie sfeer weten neer te zetten tot op het eind van de plaat.
Had de band de te zoetsappige nummers en die vreselijke "ooooooo-hoo-ho-ho-hoo" achterwege gelaten, dan zouden de elf overgebleven nummers de score perfect kunnen boosten.

Stukkie minder dan de voorganger, maar wederom lang geen gekke plaat. Ik snap de commentaren op de ooh-hoo's wel enigszins. Vooral in het eerste nummer vind ik het erg jammer. Begint zo onwijs lekker, maar richting het einde doet het bijna pijn aan den oren. Maar genoeg te genieten voor een ruime voldoende.

3,5*

En toen viel een album van the Walkmen mij dan toch wat tegen. Goed dat ze het enigzins over een andere boeg hebben gegooid, door op Heaven wat meer hemelse, rustige muziek neer te zetten. Alleen doen ze dit naar mijn idee met te weinig dynamiek. Dynamiek die hun vorige albums wel zo kenmerkte. Ook zijn mooie aanvullingen, zoals percussie en gitaren, wel aanwezig op eerder werk, minder prominent of niet aanwezig. Daardoor klinken te veel nummers te saai of te eenduidig, of zijn ze simpelweg niet goed genoeg. Een eerste tegenvaller van The Walkmen, hoewel nog altijd best aardig, dit Heaven.

Het heeft even geduurd, maar de plaat heeft me eindelijk te pakken! De eerste keren luisteren vond ik het maar saai, maar nu geniet ik ervan. Love Is Luck, Heartbreaker, Song For Leigh, Heaven: topnummers!

Helemaal mee eens! Wat een matige stem!

Wel zo'n album die je dan luistert inderdaad en gelukkig maar ben ik wel voorzien van vriendin en (buiten)haard. Vrolijk, zomers, en het het album ademt een onschuldige naïeve romantische 50's/60's sfeer. Misschien doordat de nummers redelijk eenvoudig en naturel van aard zijn; maar het oooh-oh-oh zal vast ook wel aan dat gevoel bijdragen, het werkt voor mij in ieder geval niet storend. Want behalve vrolijkheid klinkt er door alle nummers ook een bepaalde volwassenheid en gelijkmoedigheid heen die ik wel kan waarderen. Geen verbetenheid te bespeuren. Kortom, een heerlijk album. En moeilijk te vergelijken met de eerste twee albums, die ook staan als een huis maar wat melancholieker zijn.

New York. Tien jaar geleden was Interpol het helemaal. De laatste jaren ben ik verknocht geraakt aan The National. Het lijkt erop dat The Walkmen de derde NY-band wordt die me door hun geluid en uitstraling langzaamaan helemaal weet in te pakken.

Blijft allemaal wat vlakker dan album You and Me. Nog steeds zeer genietbaar, maar ook produktioneel gezien zijn de scherpere randen was afgevlakt.
Daarmee is deze band een stukje charme kwijt.

Wat is en blijft Heaven toch een wonderschoon nummer, dat gitaarspel, de drums en dan de zang die door merg en been gaat.

het is te hopen dat de bandleden elkander weer snel ergens treffen want wat blijft het een uniek bandje, met dit fijne album als 1 van hun beste. Het album van Hamilton Leithauser vorig jaar was goed, het album van zijn neef moet ook niet onaardig zijn, maar de aanvulling van de rest wordt toch erg gemist. Dus beste Walkmen, alsjeblieft...

Poeh, wat is dit toch een geweldig album. Herinner me ook het snikhete optreden op Lowlands dat jaar. Was echt het hoogtepunt van het festival voor mij.