The Walkmen - Heaven (2012)

Geen enkele band kan zo fijn meer van hetzelfde brengen als The Walkmen! Ze hebben dan ook een heerlijke sound waar ze wat mij betreft eeuwig op door mogen variëren. Het is het geluid van de zomerse ochtendzon die op een houten zoldervloer bedekt met stofbollen straalt. Of dat is althans de associatie die ik altijd bij dit zalige geluid heb, al krijg ik er ook zin van om over verlaten landweggetjes te dansen. Naakt, of juist in een heel mooi pak. Dit is gewoon hun zesde meesterwerk op rij (het Pussycats-project tel ik even niet mee, snap ook niet waarom dat hier bij de reguliere albums staat), maar misschien vind ik dit album wel de 'rijkste' van allemaal, het meest gevarieerd en gebalanceerd, zo'n plaat waarvan elke track een potentiele vriend is die je de komende tijd steeds beter wil leren kennen en waar je eigenlijk nooit genoeg van krijgt (of dat is althans wat je in je prille vriendschaps-verliefdheid gelooft). Ik zou eigenlijk de volle 5 willen geven, na de eerste paar luisterbeurten is mijn extase daarvoor wel groot genoeg, maar ik begin voorzichtig met een 4, dan kan dat altijd nog wel bijgesteld worden.

Het album staat nu bijna een week op. Het is een ingetogener album geworden; het middenstuk (nummer 5 en 6) klinkt zelfs zeer verstild. Dat is gewaagd, want een nummer als 'Line By Line' verwacht je misschien eerder als slotnummer, maar het valt goed.

Eerder schreef ik al dat ik zeer gecharmeerd ben van de drummer van de band. Als je kijkt naar de nummers die ik nog veel van ze draai, dan zijn dat de nummer waarin hij de boventoon voert. 'The Rat', 'On the Water', 'In the New Year', 'Blue as Your Blood', 'Woe is Me'.

Dat laat meteen zien dat ik zelden tot nooit een geheel album van The Walkmen draai; ze zijn voor mij meer een band met een aantal sterke nummers. Dat geldt, denk ik, ook voor dit album. Ik vraag me af of ik over een tijd nog het volledige album draai. Ik denk het niet. Ik denk dat ik, net als bij de vorige albums, een paar sterke nummers eruit pik en die dan draai.

Dat is dus ook de reden, waarom ik de drummer zo mis op dit album. De nummers die ik noemde, geven me weer even energie. Natuurlijk zijn er tal van nummers waarop de drums een rol spelen, maar ze zijn niet overheersend. Dit is ook een album dat je juist in zijn totaliteit moet gaan beluisteren. Dat is dan wel weer knap gedaan. Een nummer als 'Heartbreaker' is misschien nog goed los te zien. Of 'Heaven' (al krijg ik daar soms iets teveel een U2-gevoel bij). Ze zouden prima passen in mijn rijtje met nummers.

Ondanks dat het voor mij dus niet het perfecte album is van The Walkmen, draai ik de plaat toch dagelijks. Dat zegt ook wat. De opener 'We Can't Be Beat' vind ik trouwens ook zeer sterk (ik kan al bijna meezingen). Ik begin met 3,5*. De komende weken zullen uitwijzen of er een verhoging in zit.

The Walkmen is misschien wel de meest constantste band in het Indie landschap. Een album van Amerikaanse groep is bijna gegarandeerd kwaliteit. Op hun zevende wapenfeit, 'Heaven', is dit niet anders. Het gezelschap uit New York vindt zichzelf opnieuw uit en verfijnd haar herkenbare sound. Niet eerder klonk de band zo ingetogen. De plaat laat een verzameling ontzettend fijn in het gehoor liggende nummers horen, waarop Fleet Foxes frontman Robin Pecknold gastvocalen verzorgd. Het levert alweer een fraaie plaat af.

Opener 'We Can't Be Beat' laat je meteen kennis maken met de nieuwe ingetoge sound. Het rustig voortkabbelende folk nummer transformerend langzaam in een meeslepende meezinger. Prachtig. Maar er staan meer pareltjes op Heaven. Het als vanouds rockende 'Heartbreaker', het onbeschrijfelijk mooie 'Line By Line' en het imposante 'Heaven' die samen met 'The Rat' behoort tot het beste dat The Walkmen ooit schreef, zijn hier goede voorbeelden van. In de net genoemde nummer en het ook niet misselijke 'Song For Leigh' is een grote rol weggelegd voor zanger Hamilton Leithauser. Zijn intense stemgeluid komt hier harder dan ooit binnen. Maar in fragiele en verstilde 'Southern Heart' vergeet je gewoon bijna adem te houden. Kippenvel.

Nadeel? Soms balanceert het nieuwe geluid van The Walkmen wel op het randje van saai. De muziek mist af en toe simpelweg net even de benodigde spanning die voorganger 'Lisbon' wel had. Ik mis de bijzondere percussie van dat album een beetje. Alsof meesterdrummer Matt Barrick met vakantie was tijdens de optredens. Jammer, maar geen groot gemis. Het is ze vergeven.

'Heaven' staat zeker niet mis tussen de andere Walkmen platen. Dat deze sympathieke band nog lang door mag gaan.

van: http://daanmuziek.blogspot....

En toen viel een album van the Walkmen mij dan toch wat tegen. Goed dat ze het enigzins over een andere boeg hebben gegooid, door op Heaven wat meer hemelse, rustige muziek neer te zetten. Alleen doen ze dit naar mijn idee met te weinig dynamiek. Dynamiek die hun vorige albums wel zo kenmerkte. Ook zijn mooie aanvullingen, zoals percussie en gitaren, wel aanwezig op eerder werk, minder prominent of niet aanwezig. Daardoor klinken te veel nummers te saai of te eenduidig, of zijn ze simpelweg niet goed genoeg. Een eerste tegenvaller van The Walkmen, hoewel nog altijd best aardig, dit Heaven.