Gojira - L'Enfant Sauvage (2012)

Way of all flesh was een sterk album, maar toch een lichte tegenvaller aangezien zijn voorganger briljant was. Hopelijk deze keer weer wat sterker, filosofische teksten verwacht ik sowieso wel. Schitterende hoes ook weer, belooft toch wel wat goeds!

Het titelnummer is te beluisteren. Het valt wel op dat de band nu een melodieuzer geluid heeft bij een groter label. Desalniettemin worden er weer moddervette grooves naar je hoofd gesmeten en de zang is vooral vooruit gegaan!

Dit klinkt veel belovend: first impression Metalhammer

Ik heb er iig zin in!

Het reeds vrijgegeven nummer L'Enfant Sauvage vind ik niet slecht, maar niet meer dan dat. Live vond ik dit nummer (het enige van L'enfant Sauvage dat ze gespeeld hebben) ook niet zo indrukwekkend als het overige 3/4de van de set...

Statistisch gezien zou dit wel een goed album moeten worden.
Hun eerste cd vond ik zéér goed, 2de niet zo goed, 3de geniaal, 4de redelijk goed. Dit vijfde album zou dus echt briljant moeten zijn.

Nooit zo'n held geweest in statistiek, maar dit:

kán. niet. fout gaan

Zin in (:

Sterk album weer. Heerlijk hoe zij zo strak de nummers kunnen spelen.
Nummers beklijven nog niet helemaal, vandaar voor nu een 4, maar dit kan nog wel ietsje groeien.
Explosia, Mouth of Kala en Born in Winter zijn tot nu toe mijn favorieten.

Ik hoor her en der 'beste Gojira-album tot nog toe' maar zo'n uitspraken zal je voorlopig nog niet van mij horen. 't Klinkt allemaal erg strak, maar 't is wel weer gewoon meer van 't zelfde. 'k Had graag gehad dat ze iets meer durfden veranderen.
Maar sommige nummers, zoals Mouth of Kala, The Gift of Guilt en The Fall zijn wel ongelofelijk sterk. Born in Winter lijkt trouwens wel héél erg sterk op From Mars.

Ik had ook gehoopt op wat Franstalige nummers. De Franse taal zou perfect passen bij deze muziek en 't is toch wel 't minste dat je zou verwachten van een album met als naam 'l'enfant sauvage' van een Franse band.. Maar als ik me niet vergis is alles weer in het Engels..

't is een erg sterk album hoor, ik zal waarschijnlijk wel op 4* belanden, maar 'k ben toch lichtjes teleurgesteld voorlopig.

Ook ik ben lichtjes teleurgesteld door L´Enfant Sauvage bij de eerste luisterbeurt. Je hoort dat Gojira er nu meer een geheel van heeft gemaakt in plaats van een verzameling songs. Daar is niks mis mee maar dan mag het wel wat gevarieerder.

Het materiaal is toegankelijker en minder complex en ook wat trager. Gojira is nooit echt de snelste geweest maar hier ligt het tempo af en toe echt laag. Ook valt het album in een bepaalde formule. De formule wordt doorbroken bij Born In Winter en dat is dan ook gelijk het beste nummer van het album, meer van dat mellow spul graag!

Gojira lijkt zich te gaan vestigen in de metaltop met dit album aangezien ik bijna overal overdreven positieve reviews lees. Dit album is zeker niet slecht maar ik had er wel wat meer van verwacht. De band mag nu wel wat meer gaan experimenteren. En stop nou eens met dat schrapen over de gitaarhals met een plectrum. Dat is alleen maar irritant! Ik ga hem nog meerdere keren beluisteren.

Ik ben niet verrast, maar ook zeker niet teleurgesteld. Gojira levert gewoon een oerdegelijk album af dat verder borduurt op The Way of All Flesh.
Als geheel klinkt het top, maar over de individuele nummers kan ik nog niet veel zeggen, behalve dat 'Explosia' een top-opener is. Ik kan me nog wel even amuseren met deze nieuwe van Gojira.

Wordt dus vervolgd...

Ik vond juist precies het tegenovergestelde: ik vond sommige individuele nummers echt goed, maar als geheel is het wat.. rommeliger ofzo, dan de vorige (die echt als compleet thema-album prima werkte!).
En dat schrapen langs de nek, tja, laat dát nou juist hét gojira-trademark geluidje zijn hé

(ik vind zelf dat geluidje in Pain is a Master eerder een beetje storend; net een soort opkomende sirene..)

From Mars to Sirius vond ik tot dusver Gojira's beste album. Enig minpuntje vond ik dat ik op een gegeven murw was gebeukt. Bij dit nieuwe album is er wat meer rust ingebouwd en dat bevalt me wel!! Ik kreeg zelfs een big smile toen The Wild Healer voorbijkwam . Ik vind het een erg lekker album. Met als hoogtepunt The Gift of Guilt . Beste album van 2012 so far.

Wat mij betreft het beste album van deze franse band tot nu toe. Ik kon de vorige platen wel waarderen, maar de songs erop deden me niet zoveel. Ditmaal zijn de songs een stuk interessanter en heerlijk meeslepend. Wat een vette riffs en wat een fijne dynamiek. Er zit niet één mindere song tussen, op het korte instrumentale niemendalletje The Wild Healer na dan. Afgezien daarvan is het beuken en genieten geblazen.

Ik denk dat ik het bij 1 luisterbeurt houd. Ja, lekker kortzichtig en ongetwijfeld wil iemand onder me dit album wel even een groeiplaat noemen.
Ik vind dit album heel vergelijkbaar klinken als From Mars to Sirius en The Way of all Flesh. Dat zijn beide albums die ik in de kast heb staan en niet erg vaak draai. De albums zitten prima in elkaar, maar Gojira maakt muziek die me helaas net niet goed ligt. Ik moet mezelf altijd overtuigen om hun albums op te zetten en dan ga ik na iets van 3 kwartier toch uitkijken naar het einde. Dat wil niet zeggen dat het slecht is, en ook op dit album heb ik goede stukken gehoord.

Geen stem van mij. Ik ga niet op basis van een keer luisteren een waardering geven.
De fans kunnen dit blind kopen wat mij betreft, ik ga mijn tijd verdoen met andere releases.

Afgelopen zondag op Graspop gaven ze een heerlijk optreden, en lieten ze ook het titelnummer van dit album horen. Dat viel zeker niet tegen. Het hele album heb ik nog niet gehoord, maar er is dus niet veel veranderd in vergelijking met de vorige twee platen? Niks mis mee natuurlijk al is wat vernieuwing altijd wel leuk.

Na meerdere luister beurten wordt deze beter en beter, echt Wizard

Tis een echte groeiplaat!

Belachelijk goed metal album. Metal zonder gitaarsolos, en als je zulke interessante riffs, melodieën en vooral songs kunt maken dan zijn ze ook niet nodig. Elk nummer heeft weer iets interessants waardoor ook de minder in het oog springende songs gaan groeien zodra de wow factor van de instant bangers is afgenomen.

Gojira is al lang goed bezig maar dit album heeft hooks en atmosphere dan From Mars en Flesh bij elkaar hebben, en dat doet niets af aan de kwaliteit van die albums. Op het eerste gehoor lijkt het gewoon een oerdegelijk Gojira album, maar meerdere luisterbeurten onthullen een enorme vooruitgang op alle fronten, vooral songwriting en album flow. Dit album luistert perfect weg, en de zorg voor detail houden het interessant om vaker te horen.

Sorry voor de slechte zinnen, ik typte dat mobiel. Anyway, te gek nieuw album!

Wanneer gaat deze plaat nu eens vervelen??

L'Enfant Sauvage is geen plaat waar ik warm van word, het laat me eerlijk gezegd koud. Naar mijn mening valt dit album echt tegen ten opzichte van zijn voorganger. Het is allemaal wat toegankelijker geworden en het is meer een geheel. Dat geheel zorgt ervoor dat het op een gegeven moment erg eentonig wordt. Gojira heeft op een gegeven moment een bepaalde formule die ze iedere keer gebruiken en dat was bij het vorige album niet. 3 sterren voor Gojira.

Deze plaat beukt en verrast. Met een goed contrast tussen lomp geweld en melodische passages. Het is gewoon goed, maar we praten dan ook over Gojira. Een van de beste plaat van 2012 tot nu toe.

Uitschieters:
- The Gift of Guilt
- Pain is a Master (jezus die riff.)
- L'enfant Sauvage

Dat einde van Mouth of Kala .

Gojira is een totaal onbekende naam voor mij, maar dat maakt me alleen maar nieuwsgieriger. Zeker als ik lees dat het een deathmetalband is, een genre wat me behoorlijk aanspreekt, al ben ik nog niet echt goed thuis in dit wereldje.
Ik heb het titelnummer eens beluisterd en wat klinkt dat gaaf zeg! Metalnummers weten me meestal niet zo snel te pakken, maar met L'Enfant Sauvage is het in één keer aak. Gauw in mijn updates zetten en binnenkort maar eens helemaal luisteren dus.

Tof album weer van deze band, iets meer emotie en melodieuzer dan de vorige albums.
Deze is ook wat beter te behappen, bij de vorige albums was de speelduur net wat te lang waardoor op een gegeven moment alles op elkaar ging lijken.
The Gift of Guilt is wel mij favoriet tot nu toe.

L'Enfant Sauvage, The Gift of Guilt en Liquid Fire zijn ijzersterke nummers, maar voorlopig doet The Wild Healer niet voor ze onder. Wat een heerlijk instrumentaaltje! Als ze hier een vierminutentrack van hadden gemaakt en het was een volwaardig nummer geweest, dan had hij zeker een voorkeursstem van me gekregen. Nu zit dat er waarschijnlijk net niet in.

The Wild Healer vind ik ook een topper, wat mij betreft hadden ze dit nummer wel iets langer mogen maken inderdaad. Het titelnummer is wat mij betreft Oroborus pt2, wat niet verkeerd is.
Voor mij is dit wel een waardige opvolger.

Gave band...ik ken ze nu een maand of 2. Deze nieuwe en From Mars to Sinus bevallen me erg goed, All way the flesh vind ik minder. Hun muziek is zowel bruut als subtiel en sfeervol. Echt een belevenis!

Het Franse bastaardbroertje van Mastodon!