Porcupine Tree - On the Sunday of Life (1991)

Ik kende nog niks van deze band, dus ik ga ze eens allemaal luisteren. En dan begin ik maar bij het begin. On the Sunday of life... is volgens Allmusic in niet minder minder dan 3 jaar tijd opgenomen (1988-1991). Het resultaat is een 75-minuten durend album waarop erg duidelijk te horen is wat Wilson's grootste invloed is: Pink Floyd. Ondanks dat weet Porcupine tree er toch zijn eigen sound in te leggen, en is het album een solide, coherent en over de breedte sterk debuut. Slechte nummers zijn er dan ook niet te vinden. Ware uitschieters evenmin. Ik ben benieuwd naar het latere werk, dat geloof ik wat experimenteler is, en wat meer richting King Crimson trekt. 3,5/5

Ik ben toch blij dat ik al wat albums van ze kende, voor ik hierbij aankwam, anders was ik toch wel voor lange tijd afgeschrikt geweest. Leuk, zo'n caleidoscopisch album, maar dit is zó'n allegaartje... een hoop troep, terwijl ik de vaak genoemde klassieker Radioactive toy nou ook niet heel spectaculair vind. 2*

Dit album is een amalgamatie van een serie tapes die Steve Wilson in zijn eentje heeft opgenomen. Het is zeker niet allemaal super wat hier op staat maar als geheel heeft het wel een apart sfeertje. Komt ook nog eens bij dat Steve Wilson toen hij dit maakte echt een jong broekie was... feitelijk is het een grote jeugdzonde hoewel hij hier schijnbaar nog trots genoeg op is om het uit te brengen. Hier voor zit nog zijn werk met de band Karma en No-man Is An Island Except The Island Of Man... nou, dat zal dus nooit officieel het daglicht te zien krijgen.

Uiteindelijk heeft dit album 2 echt klassieke nummers opgeleverd in de vorm van Nine Cats (werd tot voor een paar jaar geleden soms nog wel eens als allerlaatste toegift gespeeld) en Radioactive Toy. Dat hoor je overigens in het geval van RT nog niet zo erg af aan deze studio-versie maar het heeft die status voor al te danken aan de erg vette live-uitvoeringen hier van.

Wat een apart album van PT. Je kunt duidelijk horen dat ze zoeken naar een muziek richting/stroming. Zitten wat aparte nummers tussen met vreemde helium stemmetjes (on-Porcupine). Het nummer "Radioactive Toy" is voor mij het absolute meesterwerk op deze plaat . Gelukkig hebben ze hierop verder borduurt! PT is voor mij een van de uitblinkers op het gebied van de prog-rock, top!

Dan zal ik je vast uit je dak zien gaan tijdens ArrowRock!!!

Ik hoop dat ze Radio Activetoy spelen. Als ze de laatste setlist gaan extrapoleren dan ben ik voor die dag een gelukkig mens!

Ik zet in op de volgende nummers:

- Shesmovedon
- Even Less
- Blackest Eyes
- Strip the soul (met een heavy einde!)
- Lazarus
- Arriving somewhere (verkort uiteraard)
- Hatesong
- Trains
- Radio Activtoy

- Arriving somewhere (verkort uiteraard )

Ben jij eventjes van de pot gerukt! Dit nummer in zijn volledigheid of helemaal niet!!! Het beste nummer van PT, misschien wel het beste nummer wat ik op dit moment bezit!!

Ehhhmmmm.... de gig duurt maar een uurtje (helaas...)
Ik wil ook wat andere nummers horen...

Volgens mij begrijp je het niet helemaal !! Ach het is laat! Ook niet de juiste topic om hierover verder te discussieren.

Right.... laten we on-topic blijven... misschien wel een aardige om een topic over ArrowRock te openen... wat denk/hoop je dat er gespeeld gaat worden op ArrowRock... wie begint?

Dit is weer een hele andere Porcupine Tree dan bijvoorbeeld op In Absentia of Deadwing. Veel experimenteler, gepriegel en vage geluiden. Daar niet van is het een zeer sterk album met prachtige nummers. De stem van Steve is wel wat wennen in het begin, maar past uiteindelijk zeer mooi bij de nummers. Helaas is in tegenstelling tot andere albums, dit album minder een geheel. Maar dat vertelt Steve al in het boekje...
Laten we beginnen met een 4*

hier begon al het moois , ondanks dat ik groot metal liefhebber vind ik het eerdere werk (vooral the sky... ) sterker dan de laatste 2 albums (al zijn die ook geweldig)
sommige nr's van dit album schreef Steven Wilson toen hij pas 14 was.
het best zijn nine cats, radioactive toy en this long silence.
aparte sfeer door de absurde teksten en doordat dit eigenlijk een soort verzamelaar is van de eerste 3 PT casette's.
(dit lijkt me schrikken trouwens als je alleen het latere werk van PT kent en opeens komt Linton Samuel Dawson langs )

Zoals bij mij dus het geval was, maar ik moest niet schrikken, vind het juist één van de leukste nummers van deze cd. Echt heel bijzonder nummer met geinige geluiden en stem. Totaal niet Porcupine Tree inderdaad, maar wel lache

Ik schrok wel! maar inderdaad wel een heel leuk en grappig nummer. een van mijn favorieten van dit album

Zondag lijkt me een goed moment voor een berichtje over dit album. Op 'On The Sunday of Life' hoor je verschillende muziekstijlen, waaronder psychedelic, space rock en progressive rock. Dat maakt dit een uitermate boeiend album. Dat vind Steven Wilson zelf overigens ook. Razend knap is natuurlijk, dat Wilson de helft van deze nummers schreef toen hij pas 14-15 jaar was. Het gaat dan om nummers als Jupiter Island, Nine Cats, Linton Samuel Dawson en Footprints.
beste nummers van dit album vind ik:
- The Nostalgia Factor
- Radioactive Toy
- And The Swallows Dance Above The Sun
- Jupiter Island
- It Will Rain For A Million Years
- This Long Silence

Het album verdient m.i. veel meer dan de lage score totdusver. Van mij in ieder geval: dikke 5*

Heb onlangs eens deze cd beluisterd. Hierop stonden vier nummers op van On The Sunday Of Life, die mij allemaal erg goed bevielen, dus ben ik eens hier gaan kijken.
Nou, wat een lage score zeg. Halen de andere tracks het niveau nou zo erg naar beneden? En vinden jullie And The Swallows Dance Above The Sun (nu slechts 1 stem bij de favorieten) soms te gewoon of zo, voor een band als Porcupine Tree?

Toch maar eens achter het hele album aan, misschien kan ik dan een beter beeld krijgen!

Bij mij heeft dit album, dat ik met vreugde aan MuMe heb toegevoegd, gewoon een dikke 5*. Kun je nagaan wat de rest heeft gestemd.

Nog even gecheckt: ik ben de enige die tot dusver het maximum heeft gegeven en ben er trots op!

ik heb hem laatst nog eens opgezet, en het is een heerlijke plaat. ik was door alle power-uitvoeringen van de laatste jaren vergeten hoe mooi het origineel van radioactive toy eigenlijk was. blij dat ze dat niet meer spelen!

Ik heb 2* gegeven en ben daar ook trots op. Ik ben namelijk trots op al mijn stemmen.

Toelichting staat hierboven al: best een paar goede nummers, maar te zeer ingebed tussen allerhande 'rommel'.

Daarnaast vind ik het uitdelen van vijf sterren aan elke release van een artiest weinig realistisch overkomen, maar dat is weer een andere discussie.

Precies andere discussie en iedereen is anders. 5 sterren aan albums die je elke keer graag beluisterd kan best. En ik ben meer een positivo Dat is mijn realisme.

ah, jij leeft meer op de zondag des levens

Echt warm loop ik niet voor dit album. Radioactive Toy is een erg memorabele song, maar voor de rest is het zoeken naar hoogtepunten. Bij Linton Samuel Dawson kan ik wel lachen om het vervormde stemgeluid, maar het is een teken aan de wand dat zo'n nummer de aandacht trekt. Jupiter Island kan er nog mee door, verder duurt deze CD ook te lang naar mijn mening.

Dit is wel een debuutalbum dus cijfers als 2 vind ik toch een beetje overdreven laag.
Niet omdat "Radioactive Toy" erop staat,maar omdat nummers als "It will rain for a million years" en "Nostalgia Factory" toch wel heel fraai zijn als je je even afsluit en je mp3 aanzet.
Gelukkig is het gemiddelde niet laag bij dit album.
3.5*

De vierde plaat die ik heb beluisterd in mijn ontdekkinsgtocht door het PT ouvre. Op basis van de beschrijvingen hier was het verwachtingspatroon niet superhoog maar het valt me alleszins mee. Geen coherent werkstuk overigens, al zal dat te maken hebben met het feit dat dit kennelijk twee cassettes zijn geweest die op 1 cd terecht zijn gekomen. Maar er staan, tussen de vullertjes door, genoeg behoorlijke nummers op om de plaat op een ruime voldoende te scoren.

Linton Samuel Dawson......it scares the crap out of me!

In geen van de reacties tot nu toe staan Nine Cats vermeld.. raar naar mijn mening, vind het het beste nummer van het album, nog mooier als Radioactive Toy. De rest vind ik tevens ook mooi om naar te luisteren, maar dan ook echt expliciet luisteren. voor op de achtergrond tijdens wat internetten o.i.d. vind ik het minder. Deze band toont de meeste overeenkomsten met pink floyd naar mijn mening, alleen daarom zou ik er al fan van kunnen worden. ze doen het op een manier waarin je de invloeden duidelijk hoort, maar hebben hun totaal eigen sound en houden het bij inspiratie, en niet het aanvullen van een bestaand reportoire. Klasse cd waar de (enkele) uitschieters naar mijn mening fenomenaal zijn, de rest ligt op een lijn, die door mij zeer zeker gewaardeerd wordt.

On The Sunday Of Life, een heel andere Porcupine Tree dan dat de meeste mensen gewend zullen zijn denk ik. Maar daarom zeker niet minder. Welke Porcupine Tree beter, laat ik het liefste in het midden. Ik noem het liever gewoon anders.

De cd begint redelijk sferisch, met wat soundscapes en het nummer heet dan ook niet voor niets Music for the Head.
Vervolgens begint er een redelijk catchy melodietje en komen er bij mij associaties met de vroege Cure naar voren. Het heeft allemaal niet zo veel om zich heen, maar het klinkt gewoon lekker en verveeld geen moment.
Vervolgens gaat Porcupine Tree weer op de experimentelere tour en dat is ook een beetje de tendens van het hele album. Het is allemaal iets experimenteler dan het recentere werk (goh, vertel ik hier nou iets nieuws? ). Ik kan zelfs een aantal jazz-elementen in het geheel ontdekken en om heel eerlijk te zijn vind ik het wel interessant. Het is niet bijster goed allemaal en geniaal is het al zeker niet.
Duidelijk is te merken dat het hier om een 'debuut' gaat, hoewel eerder een verzamelaar is dan een nieuw uitgegeven album. De ideeën zijn er en later zouden ze worden uitgewerkt, worden verfijnd en worden tot de pareltjes die Porcupine Tree allemaal op zijn naam heeft mogen schrijven. Vooralsnog blijft het een erg aardig album, met een aantal erg mooie tracks en waarvan de algehele tendens positief is, maar ook niet meer dan dat.

3,5*

Niet alle experimentjes zijn geslaagd maar deze plaat verdient toch drie sterren voor de moed om dit uit te brengen en voor de geweldige nummers Nine Cats en Radioactive Toy

Ja. Behoorlijk. Na twee jaar kan ik concluderen dat ik niet zo veel gemist heb. Gelukkig was ik al gewaarschuwd dat dit wel eens een bijeengeraapt zootje zou kunnen zijn, anders was ik waarschijnlijk niet zo mild geweest. De zang/teksten in de normale nummers, dat is nog wel goed... helemaal niet zo veel slechter dan de latere PT, maar ja, al dat gefreak tussendoor is hier toch jammer. Drie sterren blijven staan tot de volgende (?) volledige luisterbeurt.