Procol Harum - The Well's on Fire (2003)

Waarom is er nog niet gestemd of gereageerd op dit album? Is echt een hele goeie en na 5 jaar gaat ie nog niet ververvelen. Deze cd overstijgt m.i. heel veel oudere nummers. Na deze cd is er ook nog een "live"dvd uitgekomen. LIVE AT THE UNION CHAPEL met veel nummers Van This Well's On Wire. Als je echt wilt genieten van oudere heren, die een publiek uit hun dak krijgen met prachtige muziek. Luister ook maar eens naar A Whiter Shade Of Pale (long version). Homburg, A Salty Dog, Quite Rightly So e.a.!!!!!

Mee eens, dit album is indrukwekkend en zou meer aandacht horen te krijgen.
Brooker's stem is nog steeds in goede conditie en de nieuwe leden van de band passen goed in het geheel. de liedjes zijn gevarieerd, van ballads tot geupdate 60s R&B en rock. Petje af voor deze veteranen.

Ik zag de cd Live At The Union Chapel al een paar ker flink afgeprijds ergens liggen. Als je de kans krijgt moet je die echt proberen te scoren!!! Steengoed!!!!

Ik, erkent Hollandse koopjesjager heb em natuurlijk al.

De heren van Procol Harum met Gary Brooker voorop touren nog steeds en spelen nu, anno 2009 de sterren van de hemel. Recentelijk is een "live" concert uitgebracht en er zijn plannen voor een nieuw studio album. Hun laatste This Well's On Fire is van ongekende schoonheid. Bovendien druipt hun vakkundigheid er van af. Nummers als This World Is Rich, Fellow Travellers, The Emperor's New Cloths en het instrumentale slotnummer Weissenklenzenacht zijn minstens zo goed als hun vroegere hits, zoals A Salty Dog, Homburg etc.Het is zo ontzettend jammer dat deze cd bij het grotere publiek maar amper bekend is. Ook jammer dat de jongeren deze groep hun muziek niet kent. Op dit album kun je horen hoe muziek gemaakt moet worden. Ik zou tegen hen willen zeggen: Proef er eens van en misschien wil je er wel meer van. Wat mijn waardering betreft. Van 4.5* naar 5***** met stip!!!!

Vrij uniek dat de meistro's van Procal Harum regelmatig de koppen bij elkaar steken . Dit album nog met Matthew Fischer , die niet veel later een proces begon tegen Gary Brooker en Keith Reid (tekstschrijver ) omdat hij alsnog credits voor A Whiter Shade Of Pale eiste , is hier een prettige aanwezigheid met mooie hammondpartijen .
Uniek blijft de strot van Brooker , die zelfs wat mindere songs naar een hoger plan tilt .
Deze plaat kent een heel aardige verzameling songs , alsof de tijd heeft stilgestaan .
Sfeervolle vaker wat bluessygericht liedjes , maar net zo goed symfonische pop , waar een prachtig liedje als The World Is Rich in positieve zin opvalt .
Op gepaste momenten weet de groep zelfs nog lekker te rocken , zoals in Shadow Boxed .
Een heel aardige plaat van een band die gewoon weer lekker ongedwongen muziek maakt en daar best goed mee voor de dag komt .

Ben het helemaal met je eens, Michel (bikkel)!!!!!!!

nou als adje hem zo hoog hoog prijst zal hij toch wel wat speciaals hebben, ik zelf was hier eerst beetje afkerig tegen (kweetnie waarom denk door het vooroordeel dat ze hun tijd al gehad hebben) maar ik zal toch is kijke

"This World Is Rich". Tekstueel, melodieus en muzikaal zo ontzettend mooi, maar niet bij MuMe. Onbegrijpelijk! Dit album krijgt maar 5 stemmen. Belachelijk! Dit album laat horen hoe je zonder technische poespas iets geweldigs kunt maken. Dat de heren van Procol Harum al wat ouder zegt niets. Muziek is immers"tijdloos" lees ik bij zovele reakties. De meest lullige groepjes, wiens bekendheid nog niet eens tot de grens reikt, worden de hemel ingeprezen. Maar P.H. laat maar. Is deze muziek dan zo ontoegangelijk? Helemaal niet. Luister eens naar Blink Of An Eye, The Emperor's New Cloths of Fellow Travellers. De stem van Gary Brooker wordt doorleefder en beter, zoals goede whiskey. Ik ben in ieder geval blij dat ik dit album regelmatig af kan spelen zonder dat het één seconde verveelt om daarna op gezette tijden te kijken en genieten van de dvd Live At Union Chapel. Voor liefhebbers : Er ligt nu zonet een Anthology (All This And More) van deze superband in de winkel.Met alle hits enz. Voor diegenen die lyrisch zijn van de laatste kerstcd van Dylan, ga maar lekker door, maar op dit album hoor je dat ouder zijn en muzikant zijn , niet synoniem staat voor aftakeling en daarmede samenhangde triestheid en uitzichtloosheid.

Knap album van Procol Harum, één van m'n favoriete bands. Heb er eens een geweldig concert van gezien en dat bracht deze CD weer onder de aandacht.

Mijn allerlaatste oproep aan allen!!! 10 stemmen voor dit album uit 2003. Allemaal nieuwe nummers! Hier snap ik nou echt helemaal niks van. Zó mooí, zo weinig aan deze deze tijd aangepast, geen poespas. Gewoon 4 klassemuzikanten, AUB! Dit album mag niet "vergeten" worden. En als je persé A Whiter Shade Of Pale, Hombug en A Salty Dog wilt op dan hoor je ook nummers van dit album "live" op de dvd Live At Union Chapel", één van de beste liveregistraties ooit m.i. PLEAZE!!!

Zo Ad .... Dat is er uit. Dapper van je. Nu maar afwachten.

Album net gekocht bij de lokale platenwinkel voor 4,99. Geweldig goed album! Gary Brooker klinkt als een klok, fraaie composities, goed geluid, echte muziek. Wat een vakmanschap! Zo goed waren ze misschien nog nooit. Nog meer (her)ontdekkers?

Zeer genietbare cd

4*

Ik kom graag nog even terug op dit album. Procol Harum is voor mij vooral Grand Hotel. Ik kocht als jongeman dit nummer op single in 1974 en kan het dromen. Robert's Box stond op de B-kant. Procol Harum was één van de eerste bands die klassiek mengde met rock. Het nummer waar ze altijd en eeuwig mee verbonden blijven is A Whiter Shade Of Pale: een zwaar barok nummer, bombastisch en heerlijk melancholisch. De melodie is sterk verwant aan werk van J.S. Bach. Na Grand Hotel heb ik ze jaren uit het oor verloren. Niet zo ernstig, geloof ik, want de kwaliteit van latere albums liet nogal te wensen over als ik de deskundigen mag geloven.

The Well's On Fire is een prachtplaat, schreef ik al. Het vakmanschap druipt eraf, evenals de inspiratie. Procol Harum heeft in Keith Reed een vaste leverancier van teksten. Een uniek verschijnsel dat ik alleen ken van Elton John waar Bernie Taupin die rol vervult. Waren die teksten op vroegere albums vaak nogal duister, met occulte randjes, nu is het glashelder waar de man over schrijft; onrecht in de wereld, ongelijkheid, het bedrog van macht en geld en heel indringend het drama van de aanslagen van 11 september in A Blink Of An Eye. Fantastische songs. En er zit zoveel afwisseling in dit album dat het nergens slaapverwekkend wordt. Zanger Gary Brooker is goed bij stem, al hoor je wel dat de jaren tellen. Dat mag, want dat maakt zijn bijdrage dieper en warmer. De band klinkt alsof het live wordt gespeeld. Ik weet niet hoe de productie precies tot stand is gekomen, maar het is opmerkelijk naturel en muzikaal. Synths, vocoders en andere toeters en bellen komen de boel niet verpesten. Pure muziek en emotie.

Beste nummers zijn: This World Is Rich,The Emperor's New Clothes , met die prachtige pianobegeleiding en de zinderende instrumental Weisselklenzenacht met Matthew Fisher op Hammond orgel aan het slot. Humor is er te vinden in Every Dog Will Have His Day .

Later in het jaar van verschijnen (2003) kwam het tot een treurige breuk tussen Brooker en Fisher over de rechten van A Whiter Shade Of Pale. Fisher meende te kunnen bewijzen dat hij de auteur was en wilde geld zien. Zo stonden ze in de rechtbank tegenover elkaar. Dat geld kreeg hij, maar de samenwerking was kapot. Droevig, want er zat meer in deze band. Zonder Fisher ontbrak er toch iets wezenlijks.

Opmerkelijke revival van een groep die al afgeschreven leek, maar hier in 2003 nog springlevend bleek. Ik sluit me aan bij het pleidooi dat Ad Brouwers hierboven al voerde. Ad kan het niet meer meelezen helaas, maar ik sluit me van harte bij zijn warme aanbeveling aan.

Prachtplaat van een van mijn favoriete groepen uit de tweede helft van de late jaren '60, en zeker niet hun minste van de 11 reguliere albums. Het geluid is uitgebalanceerd, de productie is in orde, het spel van alle musici is boeiend van begin tot einde, de stem van Gary Brooker klinkt nog net zo gloedvol als ten tijde van A Whiter Shade of Pale, en er staat geen verkeerd liedje op. Fellow Travellers en Wall Street Blues vind ik uitschieters, en Every Dog Will Have His Day is imo het relatief zwakste stuk op dit prachtige album.

Tijd voor de olifant in de porseleinkast. Natuurlijk gun ik Procol Harum (Gary Brooker) zijn fijne nadagen, maar wat een truttige plaat is dit geworden zeg. Na Prodigal Stranger had ik er geen vertrouwen meer in. Dit album zet een lichte verbetering in, maar in alles is dit een veilige, oude lullenplaat. De songs zijn allemaal semi-rockend met veel piano en stuk voor stuk even makkelijk te vergeten. Voor mij is het echt veel te simpel en teveel inspelend op een bepaald gevoel of sfeer. Ik vind het echt heel ongeïnspireerd overkomen. Zeker met slechte teksten en zanglijnen zoals op This World Is Rich. De afsluiter is niets meer dan beseffen dat het hoogtepunt allang voorbij is. Even nog die Whiter Shade Of Pale feeling oproepen

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Prodigal Stranger
9. Procol's Ninth
10. The Well's On Fire
11. Exotic Birds And Fruits

Ik ga je niet helemaal citeren, en nog minder tegenspreken, maar dit lijkt me ongeveer de kern van je betoog. Jammer, dat is wat ik er van denk. Ook van de tijd die je er aan hebt verspild. Maar voor een originele mening heb ik altijd respect. En wie weet kom je nog eens toe aan een tweede luisterbeurt.

Ik zie het niet als tijdverspilling hoor. Ik vind het eigenlijk heel prettig om op deze manier de discografieën door te spitten van bands. Veel mooie dingen ontdekt, maar soms is het doorbijten. Dat is hier nu wel het geval, maar zo leer je bands wel het beste kennen. Van een nieuwe luisterbeurt zal het niet meer komen. Anderen mogen hier natuurlijk van genieten, maar dit is gewoon mijn ding niet.

Ik ga niet zo hard tegen het album in als Ruud, maar ik ben het er wel mee eens dat het een erg veilige plaat is geworden. Bij vlagen hoor ik de klassieke Procol Harum sound (The Emperor's New Clothes), maar andere momenten hoor ik eerder verwijzingen naar The Eagles of Sting. Het is vooral weinig prog, weinig rock en veel (barokke) pop. Ik vind Brooker echter wel nog steeds prachtig zingen en vind het een prima album voor op de achtergrond, maar ik hoop toch echt dat Novum nog iets meer vuur laat horen. So Far Behind is gelukkig wel weer een hele toffe song.

Voorlopige tussenstand:
1. Grand Hotel
2. Home
3. Shine On Brightly
4. Procol Harum
5. Broken Barricades
6. Exotic Birds And Fruit
7. Something Magic
8. A Salty Dog
9. The Well's On Fire
10. Procol's Ninth
11. The Prodigal Stranger