Procol Harum - Live (1972)

Indrukwekkende registratie met een orkest dat de muziek perfect aanvult, zodat de nummers hierdoor een nieuwe dimensie krijgen, en de overtuigende performance van de band doet de rest. Ik kan hier weinig slechts over zeggen, behalve dan als uiterst persoonlijke noot dat het geheel me soms wat te veel wordt. Op studioplaten kan Procol Harum nog wel eens wat lichtvoetiger zijn (ik denk aan nummers als She wandered through the garden fence en A souvenir of London), maar hier is alleen 'Twas tea-time at the Circus iets luchtiger, en op de rest van de plaat overheerst een donker geluidsbeeld waar ik niet altijd 42 minuten lang geboeid naar kan luisteren. De stem van Gary Brooker is zwaar, het drumwerk van B.J. Wilson is lóódzwaar, Alan Ball speelt voornamelijk zware fills, de nummers zijn bepaald niet lichtgewicht, de teksten roepen ook maar zelden een glimlach op ("Wallowing in a morass of self-despair") en het orkest en het koor leggen overal nog eens een zeer nadrukkelijke saus overheen. Maar dat doet verder niets af aan de kwaliteit van het gebodene.
        Vorig jaar opnieuw uitgegeven door het onvolprezen Esoteric, met uitstekend (geremasterd) geluid (waardoor het soms wel lijkt alsof Gary Brooker recht tegenover je in de kamer zit te zingen), twee extra bonustracks van de repetities (naast de drie bonusnummers bij de tracklisting hierboven al vermeld), en een uitgebreid en zeer diepgravend verslag van het hele project, onder andere op basis van interviews uit 2018 met Gary Brooker, organist Chris Copping en producer Chris Thomas. Daarin vinden we ook het antwoord op de opmerking van Evanshewson: "Wel vreselijk jammer dat A Whiter Shade of Pale er niet opstaat, mischien wel DE plaat van 1967 en van héél de sixties..." (23-1-2008) en de daaropvolgende vraag van Droombolus: "Misschien durfden ze het niet aan zonder Matthew Fisher?" (24-6-2008). De verklaring was dat dat nummer gewoon niet meer op het toenmalige repertoire van de band stond, en er was (misschien verrassend) geen druk geweest van A&M om het op het voorgestelde album te zetten (Gary Brooker: "I don't remember anybody making any influence on it [de materiaalkeuze], apart from myself.").