Supertramp - It Was the Best of Times (1999)

tja ik ben in de jaren 70 geboren en heb daarom nooit supertramp live mogen aanschouwen totdat ze eind jaren 90 in Ahoy zouden optreden.
samen met een kameraad van mij op pad gegaan.

eerlijk is eerlijk zonder hodgson wordt er een enorm hoog peil behaald en heb ik mogen genieten van mijn terugkerende pubertijd.

het dynamische was er wel af maar de perfectie werd bijna als standaard neergezet met zulke klasse musici.

Ben nooit echt een Supertramp-fan geweest. Maar eerlijk is eerlijk...er zijn veel klassiekers door ze uitgebracht.
Deze live-cd bevat de meeste bekende nummers en die worden perfect gespeeld. Bijn te steriel, maar net niet. En het geluid is super.

4*

Zonder Rodger Hodgsen klinkt het ook wel lekker hoor.
Sublieme muziek en eigelijk op de automatische piloot gespeeld.
Jammer dat ze uit elkaar zijn want geen van beiden haalt echt dat niveau van van de oude Supertramp

Supertramp zonder Roger Hodgson is echt een Super-ramp!

Met dat laatste ben ik het live, zoals gepresenteerd op It was the best of times, in ieder geval niet eens.

Natuurlijk kende de wat zuurpruimerige samenwerking met Rodger Hodgson een hogere spanningsgraad.

Eigenlijk is It was the best of times mijn eerste hernieuwde kennismaking met Supertramp na Free as a bird. De studio-albums Some things never change, waarop dit live optreden is gebaseerd, en Slowmotion (2002) zal ik ooit nog moeten kopen.

Vanuit die achtergrond valt deze cd mij niet eens tegen. Zanger Mark Hart, die ook toetsen en gitaar speelt, heeft de rol van Hodgson fysiek overgenomen zonder de bijbehorende pretenties. Hij voert zijn taak bescheiden maar naar behoren uit.

De muziek van Supertramp, ook het oudere werk, is wat trager, zeg maar laidback (From now on!), uitgesponnen, de rol van oudgediende en saxofonist John Heliwell meer uitgebreid. De geluidskwaliteit is verder prima.

9 van de 21 nummers zijn van de periode na Hodgson. Het is opvallend dat Davies geen ban heeft bedacht voor de ooit door Hodgson gezongen nummers. Zijn eigen 'oude' oeuvre is groot genoeg om Hodgson te negeren maar de keuze is dus gemaakt om Mark Hart die nummers te laten zingen. Het voordeel is natuurlijk dat hij dan niet zelf de hele avond aan de bak moet.

Al met al zijn de verschillen tussen Paris, de live cd met Hodgson uit 1980 en It was the best of times groot. Dat wil niet zeggen dat Paris daarom zoveel beter is, het is gewoon anders en we zijn natuurlijk bijna 20 jaar verder. Laten we niet vergeten dat het laatste Supertramp concert in Nederland met Hodgson (1983) ook een band lieten horen die bijna aan het einde van zijn Latijn was.

O o o wat een lekkere saxofoontjes en trompetjes met dempers ter intro van deze plaat. De geeikte nummer hoor je bij tijd en wijle in de studio versie wel op de radio voorbij komen dus deze is een aangename afwisseling en meezingen blijft goed mogelijk...

Uiteraard ken ik de muziek van Supertramp, maar dan met name de grote hits. Ik ben dus geen grote kenner van de band, en ben dan ook niet op de hoogte van allerlei wisselingen in de samenstelling, dan wel onenigheden tussen bandleden. Maar objectief luisterend naar "It Was the Best of Times" moet ik gewoon vaststellen dat er bijzonder knap gemusiceerd wordt. De eerste helft van de plaat bevat voor mij niet echt veel herkenningspunten, maar het klinkt gewoon goed en de kwaliteit is prima. Op de tweede helft wordt het een feest van herkenning als de klassiekers voorbijkomen. Het luisterplezier neemt dan ook sterk toe. Met name geniet ik van het meer dan prima gitaarspel van Carl Verheyen. Uiteindelijk is "It Was the Best of Times" gewoon een prima liveregistratie van een legendarische band, al dan niet in de originele of door de fans gewenste samenstelling.

Het concert in Rotterdam in Mei 1997 destijds was fenomenaal. Ik heb zelden een band ruim 2,5 uur zien spelen in Ahoy die in staat was om zulk goed geluid uit die betonbak te persen en dan nog maar niet te spreken van de kwaliteit van de muziekanten zelf. Muziekanten die zovaak van instrumenten wisselem maak je niet iedere dag mee. Vooral het middenstuk van Another Man's Woman, waar Rick Davis even los gaat op de piano getuigt van grote kwaliteiten was destijds een hoogtepunt van het concert. De setlist van dat concert is op een nummer na ook op deze cd aangehouden, wat overigens een van de opnames is van de RAH. Het begint tam met wat nieuw en meer recent werk en langzaam duiken we de geschiedenis in en krijgen we klassieker na klassieker om de oren allemaal stuwend naar een prachtig (en klassiek einde) met Crime Of The Centory. Het enige minpunt hier is wel dat ook al worden hier verschillende 'Hodgson' nummers ten gehore gebracht, allemaal met grote klasse, de echte Hodgson klassiekers als Don't Leave Me Now, A Soap Box Opera, Child Of Vision en Fool's Overture blijven Achterwege. Maar wat je wel krijgt is zeker niet beroerd te noemen. Supermooie opname, met overtuiging en met passie gespeeld (Supertramp was nooit een band die live veel improvideerde). Absoluut aan te raden.

Wereld uitspraak waar ik het 100% mee eens ben

Van dit album verscheen bij EMI ook een 1 CD/13 track versie en die heb ik in huis. Om de commentaren hierboven nog even aan te halen, stel ik mezelf de vraag: is Supertramp zonder Hodgson een 'Super-ramp'?

Ik zou zeggen van niet. Natuurlijk is het geluid wel veranderd, we zijn vijftien jaar verder, maar tegelijk denk ik ook: wat doet deze band het goed op het podium! In de nummers waar Roger Hodgson vanouds de vocalen voor zijn rekening nam, reproduceert Mark Hart dit geluid en doet dat niet onaardig. Het aan bloedarmoede lijdende album Some Things Never Change, dat eerder in dat jaar (1997) verscheen, wordt hier rechtgetrokken door juist díe nummers live een stukje meer pit en bezieling mee te geven. En wat klinkt een nummer als Goodbye Stranger hier goed!

Mooi opgenomen en als we dan niet helemaal overtuigd zijn van de studioalbums van Rick's Supertramp, na vertrek van Hodgson, dan kunnen we toch met tevredenheid constateren dat er hier live nog van alles te genieten valt.

Vetrouwd en toch nieuw. Had hem al jaren staan , maar ooit eens vluchtig beluisterd en te licht bevonden kennelijk. Nu het hele weekend eigenlijk gedraaid en zelfs mijn lief begon mee te zingen. Opeens kwam er zelfs van de bank een opmerking , ze spelen wel erg lekker. En dat kan ik volmondig beamen. De Hodgson nummers worden gerespecteerd en prima uitgevoerd en de Davies nummers zijn gewoon zoals ze horen te zijn. Geen tierelantijnen of moeilijk gedoe, gewoon lekker en bovenal goed spelen. Soms oogt het wat gezapig , maar de kwaliteit van de composities zijn dusdanig goed dat ze dat vaak genoeg omzeilen. 4 sterren en een welkome herontdekking van een klein pareltje in mijn collectie.