Fates Warning - Awaken the Guardian (1986)

Een van de betere Fates Warning platen! Je moet wel van de zang van Jon Arch houden, die na deze plaat werd vervangen door Ray Alder. Jon Arch maakte in 2003 met Mike Portnoy en Jim Matheos nog een ijzersterke EP 'A twist of fate'.

Beste album van FW, ook al hebben ze op de latere platen een compleet andere sound gecreëerd, erg jammer dat ze nooit meer iets van deze cd live spelen!

John Arch blijft voor mij toch DE FW zanger, niks tegen Ray Alders maar Arch was gewoon origineler en beter.

Deze behoort ook zeker in de top 10 beste albums uit de jaren 80! (in het rijtje naast de andere grote metalalbums zoals Master of Puppets en Reign in Blood)

De volle 5*

John Arch origineler, misschien. Maar zeker niet beter vind ik. Niet erg toonvast en als zanger toch veel beperkter dan Ray Alder. Voor midden jaren tachtig voldeed Arch helemaal, maar mijns insziens zijn ze er als band zeker op vooruit gegaan met Alder in hun midden.

Getuige de laatste ep van John Arch lijkt deze qua zang toch uiteindelijk de betere vocalist. Per album wordt de stem van Alder minder.
Ik vind Alder ook zeker niet veelzijdiger dan Arch.
Op No Exit klinkt Alder nog als een Arch kloon.
En Fates Warning ontwikkelde zich gewoon als band waardoor Alder ook de ruimte kreeg om andere dingen te doen. Dat was met behoud van Arch echt niet anders geweest.

Awaken The Guardian is naast Parallels mijn favoriete Fates Warning album

Alder zingt op No Exit zeker niet als een Arch-kloon. Zijn stembereik is namelijk veel groter dan dat van John Arch. Een ander probleem is dat die hier soms onzintaal zingt als hij de woorden schijnt vergeten te zijn. Op dit album heeft men zijn stem gelukkig er minder nadrukkelijk in gemixt, zodat het veel beter klinkt dan op The Spectre Within. Daar is de zang van Arch echt helemaal over the top.

De rest van de band bleef evolueren, maar John Arch kon dat niveau niet aan. Zo simpel is het. De opvolger klinkt dan ook weer wat volwassener dan dit album en op Perfect Symmetry wordt duidelijk dat Ray Alder een goede keuze was. Dat geldt nog meer op Parallels, waarop hij zich echt ontpopt als de grote zanger die hij nu nog steeds is.

De hoes van dit album is in het echt schitterend (de achterkant en de binnenhoes zijn ook prachtig). De afbeelding die hier nu staat is daar wel een heel flets en onscherp aftreksel van. Op internet vond ik niet veel beter dus heb ik even zelf een foto gemaakt en doorgestuurd.

Ik proef een smakenkwestie. Maar in de regel heeft iemand die iets lager zingt niet per se een groter stembereik. Te meer omdat vrij duidelijk is dat John Arch een zuivere kopstem gebruikt en geen falsetto.

Jij hebt zeker A Twist Of Fate uit 2003 niet gehoord. En evenmin de liveopnamen die te vinden zijn op de diverse rereleases.
Daarop laat meneer Arch horen elk gewenst niveau aan te kunnen.

Begriip me niet verkeerd het werk met Alder is mij ook erg lief. Ik ben het er hard mee eens dat hij de juiste man voor de klus was.
Maar wie hem heden ten dage hoort, moet vaststellen dat zijn stemgeluid hard achteruitgaat.
Met Alder ging de band een andere richting op. Maar dat was met John Arch in de band niet anders geweest. Ik refereer nog maar eens aan de mini uit 2003.
Verder blijft het een kwestie van smaak, nogmaals. Maar om Arch daarom een eenzijdige zanger te noemen gaat mij wat ver.

Waar ik me op baseer zijn de feiten zoals die zich half de jaren tachtig voordeden. Als je wat ik schreef in de juiste context leest is toch duidelijk dat het een reactie is op jouw mening dat Ray Alder op No Exit (nog) klinkt als een Arch kloon. Dat klopt gewoon niet, omdat hij daarop veel gevarieerder zingt dan John Arch op de eerste albums van Fates Warning.

En ik heb A Twist of Fate wel gehoord. Het bevestigde mijn vermoeden over de stem van Arch. Als hij lager zingt heeft zijn stem geen body. De stem van Ray Alder daarentegen klinkt dan erg vol en warm. Daarom vind ik John Arch als zanger beperkter. Zijn uithalen op A Twist of Fate zijn in mijn oren ook niet meer dan een herhalingsoefening van wat ie 17 jaar eerder bij Fates Warning deed. Als ik dan hoor hoe Ray Alder bij Engine en Redemption toch weer een ander geluid laat horen...

Tot zover mijn mening en het waarom erachter. Weer over naar Awaken the Guardian wat mij betreft. Inmiddels is er een beter plaatje van de albumhoes te zien.

Inderdaad een schitterende hoes van een uitstekend gezongen album.

Daar zijn we het dan over eens.

Maar dat is ook precies wat iedereen van hem wilde horen, als John Arch iets anders had gedaan was het lang niet zo interessant geweest, aangezien 'Awaken the Guardian' de beste tijd voor Fates Warning was.

Awaken the Guardian maar weer eens uit de kast gehaald en wat blijft het toch een fantastische plaat. Met afstand het beste FW album!!!

Ondertussen dit stukje jeugdsentiment ook maar opgewaardeerd naar 5*

Ook verhoogd. Jammer dat het in dit forum alleen over de zang gaat terwijl de muziek hierop echt redelijk briljant is!

De muziek staat dan ook niet ter discussie.
Maar schrijf er eens wat moois over om de balans erin te krijgen.

Tsja, wat moet je er van zeggen. Wat mij ontzettend aanspreekt is: de sfeer, de fantastische riffs, de balans tot snelheid - rustpuntjes via intro/outro's etc.
Had deze vroeger op een casettebandje met daarachterna The ivory gates of dreams van No Exit (de rest van No exit pastte er niet meer op). Dat was één van mijn meest gedraaide bandjes.

Awaken The Guardian vind ik ook een absoluut hoogtepunt van Fates Warning (nou geldt dat wat mij betreft ook wel voor meer FW albums). De niet zo voor de hand liggende arrangementen en de vele muzikale details liggen opgesloten in songs die toch je vrij snel bij de strot weten te grijpen. Zo pakte Queensrÿche dat ook ooit aan ofschoon Fates Warning iets complexer is.
Ik heb het album ook ontelbare keren gedraaid. Eerst op cassette en later op cd. De re-release met 2 cd's en een dvd heb ik ook nog aangeschaft. Het gaat mij ook nooit vervelen. Het schurkt heel dicht tegen mijn top 10 aan.
Absoluut hoogtepunt vind ik Guardian. Een duistere semi ballade met een hoofdrol voor John Arch. (toch weer de zang).

Nou wat let je? Kleine suggestie mijnerzijds: verwissel Anthrax met deze van Fates Warning...

Dat is hetzelfde als vragen of ik liever gewurgd of verzopen wil worden.

.

Ok, Black Sabbath dan maar. Headloss Cross moet toch wel wat minder indruk maken dan Awaken the Guardian? Ach wat maakt het ook uit...

Fates Warning is lange tijd mijn favoriete band geweest. Maar eigenlijk vooral door de periode na dit album. John Arch vind ik echt ondermaats erover. Op dit album is het gelukkig al minder erg dan op The Spectre Within.

Muzikaal mist het mijns insziens ook nog wat maturiteit. Het gaat er vrij richtingloos aan toe. In de zin naar complexiteit lijkt het belang van samenhang over het hoofd gezien. Op het album No Exit dat hierna komt zijn beide minpunten die ik hier aanstip verdwenen.

Maar ook dit is een prachig album. In Guardian schittert Arch dan wel weer. In dat nummer past zijn etherische zangstem perfect. Een ander hoogtepunt voor mij is de afsluiter, Exodus.

Aan mijn eerdere reacties te zien vond ik dit een geweldig album... haha, ik heb nu veel meer met de 'nieuwe' FW... Dit album heeft nog steeds zn momenten maar ik haal er toch een hele ster vanaf.

Eerste luisterbeurt: Pff.. die stem...
Slauter Xstroyes vind ik dan in zijn soort prettiger.

Ik merk wel dat Fates Warning een totaal andere band is gaan worden.

John Arch is nochtans een geweldige zanger, jasper.
Maar je moet er natuurlijk wel van houden.
Je hoort overduidelijk invloeden van Bruce Dickinson maar Arch pakt het nog theatraler aan dan Bruce. Misschien dat dat je wat irriteert? Feit is dat dit album samen met The Spectre Within mijn favoriete FW-albums zijn.
Guardian en Exodus zijn magistrale nummers!

Bruce Dickinson geef ik een 7 als zanger en ik vind niets mis met theatrale zang. Ik hoor wel dat Arch bereik heeft, maar dat hebben er wel meer en hij heeft een vervelende nijging op het randje te zingen. Dat hebben wel meer zangers uit de jaren '80 naar mijn gevoel, denk Kiske ('Future World!' )maar ook Dickinson ('Time is always on my side!') - alles schijnt zo hoog mogelijk te moeten.

Doe mij dan maar een Kotipelto, een Matos of een Heiman (Lost Horizon).

Die stem en combinatie met de duistere muziek maken dit album voor mij tot een klassieker. Ik kan hier anno 2012 nog bijzonder van genieten en wordt iedere keer weer gegrepen door de complexe melodieen, de fraaie gitaarsolo's en jazeker, ook de stem van Arch.

Ja, want Timo Kotipelto en André Matos zingen nooit overdreven hoog...

Sinds de laatste keer dat ik Soldiers Of Sunrise hard draaide, heb ik de binnenkant van de kast waarin ik servies en de wijnglazen bewaar maar behangen met isolatiemateriaal. Want ik blijf niet naar de Blokker en de Marskramer rennen om nieuw servies te halen.

Oh Viper!

Matos en Kotipelto klinken voor mij in ieder geval natuurlijker. Nou heeft laatstgenoemde dan weer de pech dat hij een nogal saaie band om zich heen heeft.

Ik weet het ook niet precies, ik heb bij zangers als Arch het gevoel dat ze zo zitten te knijpen.

Het is juist die inspanning die het een beetje spannend maakt toch. Lauwe zangers die veilige marges aanmeten moeten maar ergens op een markt schlagers gaan zingen.

En stel luide zware gitaren, een stuwende bas, knallende drums en dan een krachtpatser die daar overheen probeert te gillen, zo heb ik mijn metal graag.

Inspanning? Niet hoorbaar alsjeblieft, maar dan krijg je weer die rauw/puurheid-discussie.

Ik heb het liefst een zanger wiens keel gemaakt is voor de Himalaya-hoogte en hier als op een natuurlijke manier in weet te fungeren.

Een rauw gebergte als de Himalaya beklim je niet zonder natuurlijk hoorbare inspanning.

Als ik al moeite met iets had, waren het de melodielijnen. Echter, eigenlijk moet ik het terugnemen wat betreft de zang. De beste man is een prima zanger, en het 'maniakale' geeft een goede sfeer over het album.

Ik kan meer vat op het album krijgen en de laatste paar luisterbeurten waren buitengewoon plezierig/spannend. Het album krijgt van mij dan ook een passende score.