Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray (1997)

Eén van hun beste platen en krijgt de volledig 5 sterren van mij !
A Pleasant Shade Of Gray is een conceptplaat en eigenlijk 1 lang nummer opgedeeld in 12 delen.

Ray Alder's stem is met de tijd (en dus op deze plaat) lager geworden. Geen hoge uithalen meer zoals voorheen maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn performance !

Jim Matheos , verantwoordelijk voor de muziek, komt hier zoals gezegd met zijn beste werk boven. Frank Aresti en Joe DiBiase hebben de band verlaten en misschien daardoor een beetje een koerswijziging. De plaat klinkt vrij moody...

Keys worden gespeeld door Kevin Moore !

Persoonlijk vind ik dit ook een grote plaat in het progmetal genre en mag dan ook niet ontbreken in je collectie als je fan bent van het genre

Klassieker! Integrale live-uitvoering gezien en die was werelds.

Eén van hun betere platen. Spijtig genoeg is er geen enkele FW die mij van't begin tot het einde boeit.

Ik kocht dit album een week geleden op de koninginnemarkt, omdat hij 4 euro koste en ik wist dat het progressieve rock was, meer niet.
Maar wat een lekker album is dit Nu ik het gehoord heb, ben ik blij dat ik hem gekocht heb en had ik er niet aan moeten denken om deze te laten liggen
4,5*

Ik ben enkel bekend met 'Perfect Symmetry' en 'Parallels' en dat zijn uitstekende werken die zich wat mij betreft kunnen meten met Queensrÿche en Dream Theater. Het zal wellicht een tijdje duren maar ik wil wel aan deze toekomen.

En dit album gaat toch 5* krijgen! Ik ben echt overdonderd door de muziek en weet eigenlijk niet goed wat ik er over moet zeggen, alleen dat het me vanaf het eerste moment wist te raken en sindsdien in zijn greep heeft. En daar komt ik niet meer uit, wil ik ook niet trouwens
De 5* gaat er bij mij niet vaak uit, maar deze heeft het zeker verdient!!

@wouter8 : beluister dan ook eens Inside Out, de voorloper van deze plaat

dankje voor de tip, gaan we zeker doen!

Inside Out is goed, maar de opvolger van deze plaat, Disconnected, vind ik eigenlijk nog wel beter (die is aan deze gewaagd)

Voor 50 ct. bij de kringloopwinkel gevonden. Ik ben benieuwd...

Verhoogd naar de volle mep.
Ondanks dat het moeilijk is om in de tracklisting de favoriete nummers te kiezen (op basis van de titels ) ís het ook echt moeilijk. Part IX had ik niet aangevinkt, maar ik vind nu dit weer een van de mooiste nummers op deze wereldse CD. Voor mij nog steeds FW's beste!

Leuk om te zien dat dit album hier zo hoog gewaardeerd wordt. Alleen jammer dat het door zo weinig mensen is. Maar goed, voor ik hier op deze site kwam leek het alsof ik de enige was die dit album kende en als een kostbare parel koesterde.

Dit is wederom een mooi album van Fates Warning. Ik heb er lang over gedaan om deze echt te gaan waarderen. Pas toen ik losse tracks hoorde tijdens live optredens wist ik waar dat aan lag. Als geheel vind ik het nl. een tamelijk lange zit, waarin diverse hoogtepunten voorbij komen, maar ook mindere momenten. Het is wel een geslaagde plaat, maar niet mijn favoriet van de band, dat is Perfect Symmetry.

gevalletje koptelefoon-plaat ... en dat is positief bedoeld!

1e Luisterbeurt;……Weg ermee! (zoals Hans Teeuwen in één van zijn bekende cabaret programma’s zegt. Volgens mij is het “Dat Dan Weer Wel” )
2e Luisterbeurt; Tjeuuuh, wat horen de liefhebbers hier nu eigenlijk in? Beetje eentonige bak met muziek..
3e Luisterbeurt; Hmmmmm toch wel aardig, al klinkt die zanger vrij beperkt.
4e Luisterbeurt; Hé.....! vooral het tweede gedeelte is toch wel aardig
5e Luisterbeurt; Toch hoor ik wel meer aardige dingen hoor! Hebben ze dan toch gelijk?
6e Luisterbeurt; Ja, nu begint het bij mij ook……

Nou, dan heb ik het belangrijkste wel gezegd. Met andere woorden; dit album veroverd niet gelijk je hart.

Tjonge, het duurde bij mij even….

Maar aangezien een paar “mede” progliefhebbers het hier het nu al een paar keer erg positief gehad hebben over dit album, moest ik het toch een keer checken. Ik kende de naam Fates Warning natuurlijk wel, maar ik ben volgens mij nooit bewust met deze band in aanraking gekomen.
Ik ben het eens met Metal-D78. Dit is vooral een plaat voor de hoofdtelefoon, én, wat ik toch wel wil aandragen; dit album moet haast wel in zijn geheel beluisterd worden, voor je razend enthousiast kan raken.

Maar goed, ik zal mij verder even verklaren. Ik begon objectief hmmm, veelbesproken term de laatste tijd, vooral hier op het forum) te luisteren, aangezien ik FoW dus nog nooit bewust geluisterd had. In eerste instantie kon ik niet echt warm draaien voor dit album. Vooral het eerste gedeelte klonk in mijn oren eentonig, weinig inspirerend, verveeld. In de eerste luisterbeurten hielp wat mij betreft de zanger ook niet mee aan een grandioze ervaring van dit album. Vooral voor hem geldt de term "eentonig", en ook na een aantal luisterbeurten vind ik dat eigenlijk nog steeds.
Wellicht voor de kenners; is dit voor hem een hoogtepunt? Want ondanks dat hij niet echt een heel beroerde stem heeft, klinkt het allemaal niet divers, gevarieerd.

Pas vanaf act V komt het voor mij allemaal een beetje los, met in act VI een gitaarloopje die mij op één of andere manier heel bekend in de oren klinkt, maar die ik nog steeds niet kan thuisbrengen. Maar het klinkt goed, dat is wat mij betreft een feit.
In act VIII komt er echt heerlijk pianospel naar boven waar lekker kort en direct wordt getoetst met later in het het nummer op de zelfde manier een akoestische gitaar. Waanzinnig!!!
In act IX wordt het allemaal iets melodieuzer en komt er een meer dan gemiddeld gitaarsolo aan bod. Act X bouwt een beetje duister op naar act XI, wat in mijn optiek een nummer is dat iets spannender wordt wanneer de zanger een beetje meer variatie brengt in zijn zang.
En de laatste, act XII, het beste bewaar je tot het laatst; is zo ongelooflijk goed, het is echt een afknapper dat het daarna gewoon over is…..

Ik vind III en IV ook al volop boeiend, alleen het openingsnummer (II dus, intro's tellen niet mee) is een misser...

Voor de rest: topplaat *5

Het duurde bij mij ook even voordat deze plaat 'klikte' maar dat kwam meer omdat ik 'Awaken the Guardian' gewend was van ze en dat is veel meer metal (en een betere zanger), AtG vind ik overigens t beste FW album.

Ah, mooi dat je het 6 luisterbeurten aangedurfd hebt, Ayreonfreak.

Ik kan me de afzonderlijke parts niet zo direct voor de geest halen, maar er zit één stukje in dat erg sprekend lijkt op een stuk Dream Theater van hun Images & Words album en dan volgens mij uit Take the Time. Zou goed circa Part VI kunnen zijn.

De intro 'telt' wellicht niet mee, maar die vind ik hier wel prachtig eigenlijk.

Dat is ook zeker zo, maar ik bedoelde dat dat niet het 'openingsnummer' was, meer een voorwoord.

Om op je vraag te antwoorden, AyreonFreak. Dit is niet het hoogtepunt van de zanger naar mijn mening.

Daarvoor moet je ff terug in de tijd gaan naar bvb Parallels.

@king_pin: met Awaken The Guardian was het een hele andere band en dit kan je echt niet vergelijken met de Fates Warning vanaf No Exit.

Mwoah, ben ik het niet helemaal mee eens. Op No Exit en Perfect Symmetry vind ik Alder nogal geforceerd krijsen, dat verbetert al op Parallels en is vanaf Inside Out echt prima! (al schijnt ie live nogal wat steekjes te laten vallen... )

Ik zit het album net weer te beluisteren, maar het stuk dat op Take the Time lijkt, zit in IV... dus de vraag waar VI eventueel op lijkt, staat weer open.

Het heeft even geduurd maar dit album begint voor mij eindelijk zijn geheimen prijs te geven. Het wordt vaak ten onrechte gebruikt als excuus voor saaie veel te lange albums met een kazig thema maar dit album komt echt tot z'n recht als geheel. Hier zijn muzikanten aan het werk die ondanks hun virtuositeit zeer beheerst te werk gaan. (Kan Dream Theater nog wel eens van leren.) Er word een heerlijke sfeer neergezet die je als luisteraar volledig naar binnen trekt. Hierdoor is het wel het soort album dat vooral 's avonds laat met volledige concentratie tot zijn recht komt maar dat is eigenlijk alleen maar een pluspunt.

Kevin Moore laat hier trouwens wel horen dat hij met afstand de beste toetsenist is die Dream Theater ooit in de gelederen heeft gehad. Ondersteunend, virtuoos en smaakvol zijn de woorden die mij te binnen schieten als ik naar zijn bijdrage aan dit album luister. Ook z'n solowerk (Chroma Key) en O.S.I. (Moore/Matheos/Portnoy) zijn voor progliefhebbers zeer de moeite waard. Bevat ook een stuk meer bezieling dan de meeste albums van Dream Theater na 2000.

Steengoed sfeervol album! Wederom van ongekende hoge klasse. Ook met dit album bewijst Fates Warning toch één van de beste band is dit genre te zijn. Ik heb ze één keer live mogen aanschouwen in het voorprogramma van Dream Theater. Dat had eigenlijk andersom moeten zijn, Fates Warning als headliner. Deze mannen spelen op een veel hoger nivo dan Dream Theater.

Wie oren heeft, die hore!!

Topklasse album!!

Klopt volledig al vind ik dat FW en DT toch nog net iets te ver uit mekaar liggen om ze te vergelijken.

...behalve dan met het Take the Time-plagiaat in Part IV...

Liggen er zo nog pareltjes bij jullie in de kringloopwinkel?

Echt zo`n cd die je met de koptelefoon op moet horen. Schitterend werkstuk en een pareltje in het progressieve metaloeuvre. Jim Matheos is een zeer sterke songwriter en gitarist en zanger Ray Alder heeft een zo`n prachtige emotionele stem wat goed bij deze muziek past. Luister ook eens naar de live versie waar het duitse publiek helemaal uit zijn bol gaat.

Zugabe, zugabe!

Ik heb deze CD al zeker een jaar in bezit, maar nog nooit iets bij geschreven zie ik! Ach, ik luister m ook zelden en al helemaal zelden helemaal. Maar dat is meestal zo met meeslepende conceptalbums van hoog niveau. Hier moet ik voor gaan zitten deze plaat. Zit ik er eenmaal voor, dan komt het helemaal goed. Want wat een prachtige plaat is het toch. Gevarieerd, meeslepend en vooral progressief op een manier die mij het meest bevalt. Genoeg rustige passages afgewisseld met hoog-technische riffs en af en toe gewoon een laid-back rock groove voor tussendoor. En dat is nog maar het topje van deze heerlijke berg muziek.