Asia - XXX (2012)

Vreemd, deze band heeft maar 1 release...Er gaat hier iets ernstig fout...

Ah, de 'echte' Asia heeft een (I)...

Alweer een nieuwe dus. Tegen beter weten in hoop je dan toch maar weer dat hij iets beter wordt dan de vorige twee.

Ik ben afgehaakt na de reunie.... Ik vind de 'vernieuwde' Asia helemaal niets.

Ach, de heren zien er niet meer uit, Wetton lijkt op John Goodman en Howe op Scrooge maar het blijven doorgewinterde vaklui die nog beslist aanstekelijke deuntjes weten te produceren ook al klinkt deze single wel erg als 13 in een dozijn..... Wellicht of hopelijk zal dit nieuwe album dat weer terug zou gaan grijpen naar het debuut wel wat meer te bieden hebben dus geef ik het wederom maar weer een kans.

YouTube - Asia - Face On The Bridge (Official)

op de side melodic rock kun je al 1.30 min van de nummers beluisteren.
klonk veelbelovend en ga de cd zeker kopen

Jammer maar het kan mij totaal niet pakken.
Kon vroeger van Asia genieten maar vind dit een zeer slap aftreksel.
Jammer.

Clipje gezien en beluistert. Niet opzienbarend, maar ik denk ook niet dat er meer veel opzienbarends valt te verwachten van Asia.
Het is hun sound en daar is niet meer aan gesleutelt.
De nummers op deze plaat lijken wat langer uitgesponnen, maar eerlijk gezegd verwacht ik er niet veel meer van.
Echt heel beroerd waren de laatste albums ook niet , maar de middelmaat lijkt het niet meer te ontstijgen.

Op Youtube zijn inmiddels wat meer tracks te beluisteren...... vind het nog best te pruimen en als je de Asia sound nog altijd kunt waarderen redelijk de moeite waard....... de band gaat idd nou eenmaal onveranderd door waar ie al jaren gebleven is

Ik ga er mee aan de slag.

Mooi album, meer een eenheid dan de vorige ("Omega") en met aanstekelijke melodiën. Aantal aardige gitaarpartijen van Howe en Downes krijgt een paar keer de kans om te soleren. Palmer zorgt voor de fundering en doet dat zonder al te veel opsmuk. Wetton zingt goed en (natuurlijk) herkenbaar. Is het de beste van de 3 albums sinds de hereniging van de originele bezetting? Dat weet ik nu nog niet. Is het beter dan het debuut? Absoluut niet, daar zat veel meer in. Ik mis bij dit album iets....stevige gitaarrifjes bijvoorbeeld. Maar ja, de mannen zijn de 50 al ruim gepasseerd en dan kan het wel eens wat minder ruig worden. Toch een zeer luisterbaar album dat (waarschijnlijk) wel in mijn jaar top 10 zal komen......'maar 31 december is nog ver'!!!

Ik vind het wel weer een waanzinnig mooie hoes.
Echt Dean, al kon Matthews er ook wat van.

Die laatste Asia-covers waren echt gedrochten.

Grote versie van de cover

Asia wederom met een nieuwe plaat. Opvallend actief zijn de heren alsof de tijd begint te dringen.
Wat natuurlijk ook zo is.
Afijn, zoals verwacht blijft de groep trouw aan haar eigen ding. Het is muziek die in de jaren 80 zijn weg wel vond , nu alleen nog maar bij trouwe fans en verstokte A.O.R aanhangers.
Het is een verzorgde plaat , die wat ballen mist. Carl Palmer's drums klinken dunnetjes, Howe's gitaarpartijen hadden best wat meer naar voren gemixt mogen worden, maar de toetsenpartijen van Downes mogen er zijn, herkenbaar en smaakvol.
Hoewel John Wetton's stem de laatste jaren veel kritiek krijgt, klinkt hij hier vitaal. Dat knijpen doet hij heel lang, maar hij komt er goed mee weg.
XXX is een aardig album, maar meer ook niet. De bekende structuurtjes( vanuit een stevig stuk, een zweveriger stukje) kennen we nu wel en de songs zijn hier vaak ook te lang.
Het is her en der vrij cliche, en bevestigd dat deze oorspronkelijke Asia wel erg voorborduurt op vervlogen tijden.
Kommer en kwel is het echter zeker niet. Pluspunt is de eigen sound, ze zijn nog immer herkenbaar en met Tommorow The World, Bury Me In Willow en het rockerige No Religion, openen ze best wel voorbeeldig.
Jammer van de wat steriele produktie, die had krachtiger gekund. Nu hoor ik een band die klinkt alsof ze zich in hebben moeten houden.
Al met al een verbetering ten opzichte van hun twee voorgangers.

Kijk eens aan. De twee voorgangers vond ik al goed genoeg, dan zal dit vast niet tegenvallen. Moet alleen de cd nog ff halen. Bikkel bedankt.

Graag gedaan, maar niet klagen als ie toch tegen mocht vallen hoor.

Omdat 3 van de 4 heren uit super progrock bands kwamen kreeg Asia al snel het stempel progrock toen ze ergens in de tachtiger jaren begonnen. Als je vanuit die optiek Asia beoordeelt valt het uiteraard tegen. Enkel de eerste plaat had in sommige nummers wellicht wat progrock trekjes.

Ik heb deze nieuwe Asia vandaag in zijn geheel beluisterd en het klinkt gewoon lekker allemaal. Een typische Asia plaat, niet meer en niet minder. Zelf ben ik vooral een liefhebber van Asia met John Wetton aan het roer. De andere Asia CD' s doen mij niet zoveel. Dit is dus gewoon een lekkere plaat, noem het een meestamper of wat dan ook. De nummers zijn niet verkeerd maar beoordeel ze niet door een progrock bril.

Inderdaad, echte progrock is het nooit geweest, maar je hoort wel vleugjes terug. Er zijn altijd passages waar je duidelijk de muzikale achtergrond van de heren terughoort.
Het is over het algemeen hele melodieuze pop/rock met nogmaals een heel eigen sound.
Ik vind dan weer wel dat Carl Palmer en Steve Howe een stuk anoniemer klinken dan bij Yes en E.L.P, waar ze veel meer ruimte krijgen(kregen) maar goed, dat is dus wel echte prog.
Palmer klinkt hier als een wat doorsnee drummer die het lekker wegslaat, maar tevens wat rechtlijnig is ( op het debuut van Asia, doet hij overigens wel te gekke dingen.)
Howe is hier veel meer van de riffs, terwijl hij juist een purist is in de solo's en patroontjes.

Ik kijk het zelf niet door een progbril, want ik ken Asia nu wel zo'n beetje. En ik verwachtte ook niet meer dan de stijl die de heren hanteren. Ik hoop alleen dat de volgende plaat wat krachtiger klinkt. Het is echt te netjes geregistreerd.

Zo langzamerhand krijg ik het gevoel dat het niet uitmaakt welke Asia cd je opzet. Verschil hoor je toch niet meer als je het debuut niet meetelt. Zo ook bij deze nieuwe die weer hetzelfde degelijke luisterplezier verschaft maar deze keer zonder ergens sensationeel uit de bocht te vliegen. Rechttoe rechtaan oldschool confectieAOR met een paar aardige solootjes. Neemt niet weg dat het allemaal weer gesmeerd, smaakvol en prima verzorgd in de oren klinkt en toch nog leuke muziek blijft voor ons 50-plussers. Pakken doet het me nog niet zo als de voorgangers deden maar dat zal de verrassing wel zijn. Voorlopig is ie in ieder geval nog niet beter.

Mee eens vind eigenlijk alleen de openingssong erg sterk de rest is stukken minder
in vergelijking met de eerste 2 platen.

Klopt en het tweede nummer Bury Me In Willow dat fraai uitloopt met subtiel spel van Howe mag er ook zeker zijn. Daarna word je op de automatische uppermidtempo piloot gezet.

Ghost Of A Chance is overigens een indrukwekkende afsluiter.

Dan was de Asia met John Payne toch een ander verhaal, meer afwisseling en afgezien van Downes natuurlijk met andere musici in de line-up.
Als deze heren met elkaar spelen komt de oerAsia geest weer snel uit de fles.
Het is allemaal kundig, muzikaal en goed beluisterbaar, maar evengoed zo veilig als het maar zijn kan.
Met de muzikale bagage die ze meenemen en er zeker weten best veel progfans naar luisteren, zou enige muzikale uitdagingen goed op zijn plaats geweest zijn.
Deze mensen hebben allemaal progessieve muziek gespeeld en sommigen doen dat in andere bands nog. Wetton ( recent met UK) Howe en Downes(Yes) en Palmer voegt zich eens in de zoveel tijd bij Emerson & Lake.
Maar het lijkt er sterk op dat de heren niet willen of kunnen afwijken van het bekende stariem.
Dan krijg je inderdaad albums die erg op elkaar gaan lijken.

Asia stelt me eigenlijk nooit echt teleur maar verrassen doen ze me evenmin. Men speelt naar mijn idee op veilig om vooral de nog steeds niet uit te vlakken fanbase overseas en in het verre oosten te vriend te houden. De vette catchy eigen sound maakt echter een hoop goed en sleept je weer als vanouds mee want na een tijdje inwerken zit er toch weer fraai materiaal bij dat aardig in je kop blijft hangen. Wellicht zit er nog een halfje groei in maar meer ook niet.

O, die Asia. De naam Asia en de titel van het album maakten me wel benieuwd toen ik dit in de updates zag staan, maar ja, ik had er dus weer heel andere ideeën bij...

Ik kan me zo voorstellen dat Asiafans toch wel bekend zijn met het verleden van deze vier veteranen.
Asia kwam in ''82'' als supergroep ter wereld. Tuurlijk, hele andere muziek, al blijf ik vinden dat er zeker vleugjes prog gehanteerd worden, maar met bekende namen.
Er werd met Heat Of The Moment duidelijk op een jong publiek gegokt, het album verkocht goed en concerten goed bezocht.
Maar al die fans zijn nu ook veertigers+ de nieuwsgierige progfans van toen die de ontwikkeling eigenlijk wel leuk vonden.
Een beetje fan verdiept zich ook in het verleden van groepsleden en dan kom je toch snel tot de conclussie dat deze mensen uit de proghoek komen, en niet bij de minsten.
Het is toch ook niet voor niets dat tijdens Asia concerten een ieder zijn spotlightje krijgt d.m.v een nummer van een andere band waar hij in speelde.

Juist daarom vraag ik me af, waarom ze de lat dan niet wat hoger leggen op albums.
Voor de afwisseling zou het toch mooi zijn om bijv. twee epischere stukken te spelen, en dan op de Asia manier.

REEDS !

Ach jasses bent u daar nou alweer? Evert, doe iets!

Na enige luisterbeurten: het energieke uptempowerk maakt voor mij nog niet het bedoelde equivalent van het debuut waarin gewoon meer vuurwerk zit. XXX is veel te rechtlijnig wat dat betreft. Een aardig ongecompliceerd album voor een fuif of wanneer je aan het klussen bent want power heeft het zeker. Wellicht spreken de teksten je aan als je eens anders gemutst bent maar verder klinkt het zo retro, cliché en middle of the road als het maar zijn kan hetgeen dan ook Asia's handelsmerk is. Het suc6 blijft hem toch weer in de aanstekelijkheid en de smaakvolle produktie zitten.Toch petje af voor de heren dat ze nog dapper doorgaan en een alleszins acceptabel produkt afleveren want het spelen zijn ze nog lang niet verleerd en klasse straalt er nog steeds van af. Het zal me benieuwen of men nog eens met een echte debuutconcurrent op de proppen komt, dit vind ik helaas een gemiste kans maar op zich weer een fijne verzameling meezingstampers. Stem blijft op 3,5.

De bonustrack I Know How You Feel (Midnight Mix) met het schitterende akoestische spel van Howe verdient achteraf gezien nog de hoofdprijs. En het prachtige stukje Gilmourslide in Ghost Of A Chance. Dacht bijna ff naar een ripoff van High Hopes te luisteren.

Als je van deze CD een torrent zoekt op Asia XXX krijg je ook hele merkwaardige resulaten

Tja, je vraagt je toch ergens af waar men de vindingrijkheid vandaan haalt een dergelijke CD onder de aandacht te brengen...........

Of je zou maar naar merkwaardige resultaten zoeken en per ongeluk deze cd downloaden...