Plastic Ono Band - Live Peace in Toronto 1969 (1969)

Bob Cremers schreef:
Yoko heeft alles verpest anders een 4.

flebbie schreef:
Waarom staat deze bij de Yoko solo albums en niet bij de albums van John & Yoko samen?

George schreef:

In een zandzak zitten , zoals ze toen ook deed in Toronto. Ja , het is me er eentje !

in een zandzak zitten

Maartenn schreef:
Prachtig hoe er altijd op Yoko Ono wordt afgegeven. Het lijkt wel of ieder album, waar zij aan meewerkt, uitloopt op een compleet fiasco. En dit komt dan ook nog eens enkel en alleen dor het feit dat zij eraan meewerkt!

Persoonlijk ben ik het gedeeltelijk eens met dit vrij eenzijdige commentaar; Yoko Ono is inderdaad voor de meeste platen funest. Zo heb ik zelf de plaat Milk and Honey in bezit (een samenwerking met Jonh Lennon die, naar mijn mening, mede door haar het spoor op een gegeven moment compleet kwijt is geraakt in de muziek) en mijn vader heeft deze plaat. In het geval van Milk and Honey is het altijd zo dat als er nummers van Yoko Ono de refu passeren, vrijwel direct de naald naar het volgende nummer wordt gehesen. De nummers van John daarentegen (ook niet allemaal op en top maar wel beluisterbaar) zijn wel aardig het luisteren waard. Al vind ik het van een dusdanig lager niveau dan zijn eerdere muziekstukken bij The Beatles.

Maargoed, dan nu bij het punt waar ik wil aankomen; ik ben het gedeeltelijk eens met de mensen die vinden dat Yoko Ono iedere plaat vergalt. Ik zal ook uitleggen waarom wel en waarom niet.
Yoko Ono is een zangeres met een zeer onplezierige stem. Het kraakt, het zwalkt en klopt voor geen kant. Ik ben het dan ook zeker met de mensen eens die zeggen dat haar zangkunsten een cd eerder bederven dan dat het een cd ten goede komt.
Aan de andere kant ben ik het niet met de mensen eens die Yoko Ono vergallen wat betreft haar toch wel aanwezige muzikale talent en gift om wel degelijk mooi nummers te schrijven. Ik ben namelijk van mening, dat John Lennon, ondanks alle ellende van Yoko, ook wel een aantal goede composities aan haar te danken heeft. Exacte voorbeelden heb ik zo niet, ik weet dat ze er zijn, maar ik moet ze wel even opzoeken. Ook bracht ze The Plastic Ono Band in leven, met John Lennon dat wel, en, eerlijk is eerlijk, deze figuren wisten van muziek maken! Uiteraard niet raar als je een rijtje topmuzikanten weet samen te brengen (Eric Clapton, two former Beatles (George Harrison and Ringo Starr), Yes drummer Alan White, members of Delaney and Bonnie, The Who drummer Keith Moon, New York band Elephant's Memory, and famous session drummer Jim Keltner (Bron: Wikipedia))

Mijn conclusie van dit verhaal is dan ook, ook met betrekking op deze plaat, dat Yoko Ono prima in een band past, maar dan wel op de achtergrond en niet als zangeres. Zangeres vind ik haar namelijk absoluut niet.

Wat betreft deze plaat 2*, omdat een aantal nummers toch wel lekker in het gehoor liggen en de plaat niet helemaal wordt bederft door Yoko .

Sgt. Revolver schreef:
Het album bevat zeker een paar normale, goede nummers ("Cold Turkey", "Give Peace A Change" en "Yer Blues"), maar het merendeel van het album wordt behoorlijk verprutst door het gekerm van Yoko Ono.

2**

Oldfart schreef:


??? , dus letterlijk een zak zand, waar ze in zit?
En dat was een "statement" voor het één of ander hoger doel of zo? Of 'gewoon' kunst?

Harald schreef:


Het is kunst en statement tergelijk. John wiste wel dat het publiek Yoko niet wilde. En in de zak was ze voor het publiek niet te zien maar toch was Yoko aanwesend.

EVANSHEWSON schreef:

Euh... aanwesend ? Aanwezig maybe ??

devel-hunt schreef:
Het publiek viel stil maar Yoko krijst een half uur lang aan één stuk door

Lennonlover schreef:


Het was ook niet bepaald hun bedoeling om er het publiek ermee mee te krijgen. De oerschreeuwtherapie noemde dit. Gevoelens uiten dus. Da's al wat Yoko doet. John deed dat trouwens ook (bv: Cold Turkey, Mother)