Prefab Sprout - Protest Songs (1989)

Na hun meesterwerkjes Swoon en Steve McQueen was Prefab Sprout heel even hot. Snel dus de de studio in voor een nieuwe worp, en dan het liefst weer een plaatje met van die intelligente poppy deuntjes. Helaas was de fut er een beetje uit en dat leverde een album op dat je op zijn best ongeinspireerd kunt noemen. De nummers zijn nooit echt bagger maar er is nergens bezieling te horen. Dat maakt van deze Protest Songs een veel te lange zit.

De platenmaatschappij vond dat blijkbaar ook, want deze opnamen verdwenen ergens in een la om pas na het volgens album, From Langley Park to Memphis, alsnog te worden uitgebracht.

2* voor een paar leuke liedjes en de herinnering aan die prachtige voorgangers.

Tja, dit viel erg zwak uit na de voorgangers, klopt volledig. Ik heb deze niet zo vaak gedraaid, dit is te eentonig en er staan te weinig echte toppers op.
2 sterren, daarin kan ik me ook vinden.
**

Ik vind dit album ook wat minder dan de vorigen. Het is net alsof de platen/cd-maatschappij met dit album een soort Top 40-bandje van Prefab Sprout wilde maken.

Ik heb ook gelezen wat dutch2 hierover schrijft.
Een onafgewerkt album dat dan toch wordt uitgebracht.

Ik ken alleen Life of Surprises en zal dit album
in de nabije toekomst eens moeten gaan beluisteren.

Na twee sterke platen (Swoon en Steve McQueen) is dit een grote teleurstelling. Waarom moet Paddy ook zo flauw zingen hier?

Deze plaat bevat oudere demo's (ik vermoed periode na Steve McQueen),
het is geen volwaardige Sprouts plaat. Laat je dus niet vangen aan het geluid,
de echte opvolger heet From Longeley Park to Memphis (1988).

Het was geen demo maar een echte doch goedkope studioplaat opgenomen na Steve McQueen. De platenfirma wou hem op de markt brengen om een tour te promoten maar besloot om de release uit te stellen omdat Steve McQeen plotseling veel belangstelling kreeg. Het was gewoon niet het goede moment. Waarschijnlijk vond men daarna Protest Songs niet goed genoeg om Steve McQueen op te volgen. Prefab Sprout was nu een 'grote' band. Bij een 'grote' band hoort een 'grote' productie.

Okee, ik wist niet dat ze de plaat ook effectief wilden uitbrengen.
Ik dacht dat de eindproductie nooit gehaald werd. Bedankt voor de info.

Het blijft een soort promotieplaatje. Het plan was dat Protest Songs maar één week verkrijgbaar zou zijn. Een raar concept want ik kan me niet inbeelden dat ze het terug uit de rekken zouden nemen.

In Engeland had Prefab Sprout in 1988 een grote hit met The King of Rock 'n' Roll van het Langley Park album. Hun platenmaatschappij wilde dus snel met een opvolger van dat album komen en besloot toen maar deze op de plank blijven liggen opnamen van rond de tijd van het album Steve McQueen toch maar uit te brengen.
Life of Surprises is hier het enige nummer dat er echt goed uitkomt en is later gebruikt voor hun eerste compilatie album. Het nummer is toen pas als single verschenen.
Protest Songs is een aardig album, maar kwalitatief heel veel minder dan Steve McQueen, From Langley Park to Memphis en Jordan: The Comeback. Zelfs het debuutalbum Swoon vind ik dan beter.

Ondanks de niet erg veelbelovende ontstaansgeschiedenis vind ik dit toch wel een aardige plaat. Life of surprises springt er uit als beste nummer, maar dingen als Horsechimes en Talking Scarlet (met die fraaie melodie waarop de mooie begin- en slotregel "Carry no bright torches for me" wordt gezongen) vind ik echt niet zo veel onderdoen voor Steve McQueen, en zelfs als ongelovige word ik ontroerd door het prachtige slotnummer.
 

Vergeleken met "Steve McQueen" is dit wellicht een album van wat minder niveau, maar de enigszins misprijzende beschouwingen inzake "Protest Songs" kunnen zeker niet op mijn instemming rekenen.
Leerde dit album onlangs pas kennen, en kan niet stoppen ernaar te beluisteren. Er staan, maar dat is mijn persoonlijke indruk, alleen maar goede songs op, en wat is er mis met de stem van Paddy McAloon? Moet er wel bij zeggen, dat ik vanaf het verschijnen van het debuut (dat maandenlang in de nabijheid van mijn) cd-speler was te vinden) verrukt was van het aparte groepsgeluid én het stemgeluid van McAloon.
Als het geluid van de drums niet zo hard zou klinken (naar mijn smaak dan) zou dit album akelig dicht in de buurt van een droomplaat komen.

1989 PROTEST SONGS

Zoals hieronder al te lezen viel een tussendoor plaat die uiteindelijk niet goed genoeg bevonden werd om het succes van Steve McQueen (1985) te continueren, maar wel weer goed genoeg bleek om het succes van de opvolger From Langley Park To Memphis (1988 en een album met maar liefst vijf singles) verder uit te melken. Dat Life Of Surprises het prijsnummer is, onderschrijf ik helemaal. Het nummer werd alsnog op single uitgebracht naar aanleiding van de gelijknamige verzamelaar Life Of Surprises (1992). De overige nummers lijken me eerder terug te gaan naar het debuut Swoon (1984) dan naar de blinkende opvolger. Ik vraag me toch af in hoeverre de nummers op Protest Songs (1989) nieuwe nummers waren. Het lijkt me niet denkbeeldig dat men in de gauwte om met een opvolger te komen een paar oudere demo's oppoetste. De plaat opent met een valse noot: The World Awake is niet bepaald een sterk nummer. Maar het wordt onmiddellijk gevolgd door het reeds vermelde Life Of Surprises en het toch bijzonder knappe Horsechimes. Paddy McAloon heeft kennelijk een zwak voor paarden. Wicked Things en Dublin kunnen me niet echt bekoren. Het aardige uptempo Tiffanys mag de wat betere tweede plaatkant openen. Het jazzy Diana zou als bonustrack op latere CD singles te vinden zijn. Talking Scarlet is een mooi nummer dat overeind blijft. In 'til The Cows Come Home zit nog de mondharmonica van het debuut. maar het nummer wordt net als de atmosferische afsluiter Pearly Gates in die typische soft pop lounge stijl van Prefab Sprout gearrangeerd. Ik registreer ook behoorlijk veel duozang tussen Paddy en Wendy. Geen onaardige plaat die inderdaad weinig memorabele songs telt, maar zich evenmin laat betrappen op een teveel aan minder sterke nummers. Kant 2 is de beste en sluit uiteindelijk beter aan bij From Langley Park To Memphis (1988) dan bij Steve McQueen (1985). Dus ik snap wel waarom hij alsnog werd uitgebracht. Maar ingekort tot een mini-album of EP had hij ook na Steve McQueen (1985) gekund.

Tsss, wat een slechte score van de MuMe goegemeente. Ik heb dit altijd als een prima plaat beschouwd, het album staat prima op zichzelf en nee het is geen Steve McQueen maar neigt eerder naar het debuutalbum Swoon, luister maar naar Horsechimes, Diane en Talking Scarlet. Deze nummers hebben alle jazzy tegendraadse structuren waar Swoon ook vol mee staat. Life Of Surprises is ook een typisch Sprout nummer met alle ingrediënten die benodigd zijn voor "sophisticated pop" zoals het destijds zo mooi omschreven werd. Ik heb ook altijd het idee gehad dat Prefab Sprout nooit helemaal goed begrepen is in den Nederlanden. Daarvoor is het denk ik teveel tongue in cheek Engels. Mooie hoes ook, zeker op vinyl. Enige punt van "kritiiek" kan zijn dat de band destijds besloot dit album zelf te produceren om een zo puur mogelijke sound te houden. Er zat dus geen top producer bij zoals bij Steve McQueen. Het is dus een bewuste keuze van de band geweest en daar heb ik wel respect voor want het was geen commerciële keuze.

Prima album. Mooie verzorgde popplaat. Sobere productie, dat wel , maar het komt de nummers ten goede.
Prefab Sprout of Paddy zo u wilt, heeft over de jaren heen altijd kwaliteitsplaten afgeleverd waarbij de ene wat meer bleef hangen dan de ander hier ten huize. Het is in ieder geval een band die ik een warm hart toedraag en waar ik altijd weer van weet te genieten. 3 en halve ster voor deze met kans op verhoging