Prefab Sprout - Protest Songs (1989)

Ondanks de niet erg veelbelovende ontstaansgeschiedenis vind ik dit toch wel een aardige plaat. Life of surprises springt er uit als beste nummer, maar dingen als Horsechimes en Talking Scarlet (met die fraaie melodie waarop de mooie begin- en slotregel "Carry no bright torches for me" wordt gezongen) vind ik echt niet zo veel onderdoen voor Steve McQueen, en zelfs als ongelovige word ik ontroerd door het prachtige slotnummer.
 

1989 PROTEST SONGS

Zoals hieronder al te lezen viel een tussendoor plaat die uiteindelijk niet goed genoeg bevonden werd om het succes van Steve McQueen (1985) te continueren, maar wel weer goed genoeg bleek om het succes van de opvolger From Langley Park To Memphis (1988 en een album met maar liefst vijf singles) verder uit te melken. Dat Life Of Surprises het prijsnummer is, onderschrijf ik helemaal. Het nummer werd alsnog op single uitgebracht naar aanleiding van de gelijknamige verzamelaar Life Of Surprises (1992). De overige nummers lijken me eerder terug te gaan naar het debuut Swoon (1984) dan naar de blinkende opvolger. Ik vraag me toch af in hoeverre de nummers op Protest Songs (1989) nieuwe nummers waren. Het lijkt me niet denkbeeldig dat men in de gauwte om met een opvolger te komen een paar oudere demo's oppoetste. De plaat opent met een valse noot: The World Awake is niet bepaald een sterk nummer. Maar het wordt onmiddellijk gevolgd door het reeds vermelde Life Of Surprises en het toch bijzonder knappe Horsechimes. Paddy McAloon heeft kennelijk een zwak voor paarden. Wicked Things en Dublin kunnen me niet echt bekoren. Het aardige uptempo Tiffanys mag de wat betere tweede plaatkant openen. Het jazzy Diana zou als bonustrack op latere CD singles te vinden zijn. Talking Scarlet is een mooi nummer dat overeind blijft. In 'til The Cows Come Home zit nog de mondharmonica van het debuut. maar het nummer wordt net als de atmosferische afsluiter Pearly Gates in die typische soft pop lounge stijl van Prefab Sprout gearrangeerd. Ik registreer ook behoorlijk veel duozang tussen Paddy en Wendy. Geen onaardige plaat die inderdaad weinig memorabele songs telt, maar zich evenmin laat betrappen op een teveel aan minder sterke nummers. Kant 2 is de beste en sluit uiteindelijk beter aan bij From Langley Park To Memphis (1988) dan bij Steve McQueen (1985). Dus ik snap wel waarom hij alsnog werd uitgebracht. Maar ingekort tot een mini-album of EP had hij ook na Steve McQueen (1985) gekund.