Headspace - I Am Anonymous (2012)

Headspace zet een CD neer die er mag wezen. De klasse van deze prog georienteerde rock/metal band is overduidelijk hoorbaar. Damian Wilson op zang is sowieso een zekerheid in het wereldje, maar de rest blaast een goed potje mee. Er wordt een gevarieerd dat het een lieve lust is en zowel het stevige werk als de rustpuntjes klinken allemaal ok. De cliches worden niet overal gemeden, maar er is inspiratie genoeg voor een eigen sound. Ik kan me niet voorstellen dat Damian met de nieuwe Threshold dit niveau ook gaat halen.

Het begint veelbelovend, maar daarna zakt het toch allemaal weer in elkaar. Toch zonde, want potentie heeft dit zeker en bij vlagen klinkt het toch alleraardigst. Helaas lukt het ze nog niet om een degelijke song neer te zetten met fatsoenlijke overgangen.. Ga eerst maar eens met de hele band een cursus 'samenhangende prognummers voor beginners' volgen en probeer het volgend jaar opnieuw

Hele overtuigende cd met een erg goeie Damian Wilson. Goed meermaals naar luisteren en dan begrijpen sommige beginnelingen de overgangen ook wellicht wat beter

Ik zal em speciaal voor jou nog eens een keertje opzetten.

Prachtalbum! Damian zingt de sterren van de hemel en bewijst een zanger van wereldformaat te zijn. Muziekaal zit het erg goed in elkaar. Er zitten werkelijk meerdere kippevel momenten in.
Een kanshebber voor album van het jaar?? Wellicht!
Voor fans van de betere progmetal zeker een dikke aanrader.

Ik heb 'm maar opgewaardeerd van 4.5 naar 5. Elke keer dat ik dit album draai, wordt het beter. Het beste album van het laatste jaar...

Ik begrijp de overmatige waardering op Mume voor standaard progmetal albums allerminst. Ik hoor absoluut niet waarom dit album zo briljant zou moeten zijn. Vol met cliché's, onlogische passages en de zang is als honderd andere stemmen in dit genre (technisch goed, maar een uniek stemgeluid ho maar).

Muziek is niet iets wat je moet proberen te begrijpen hoor. En Damian Wilson die herken je uit duizenden. Wellicht ken je hem niet zo goed, maar vrij uniek is zijn stemgeluid toch wel denk ik dan. Voor zover een uniek stemgeluid er dan weer toe doet.

In aanloop naar het nieuwe album deze weer opgezet. Het blijft een uitstekende CD. Naar het einde toe vlakt de Cd wel een beetje af maar.



Hier kan ik me totaal niet in vinden. Damien Wilson heeft een uit duizenden herkenbaar stemgeluid en is wat mij betreft een positieve uitzondering in een genre waar teveel matige zangers opereren.

Onlangs hoorde ik hem weer live met Threshold. Indrukwekkend hoe hij ook live met gemak zo goed zingt.

Of Damian Wilson een uniek stemgeluid heeft zou ik niet durven zeggen; feit is wel dat zijn zangpartijen op dit album mij al meteen bekend voorkwamen, en toen ik mijn eerste associatie met Ayreon controleerde bleek hij inderdaad op Into the electric castle mee te zingen, dus zó herkenbaar en dus apart is zijn stemgeluid toch wel. Daarmee heb ik echter wel meteen ook het voornaamste pluspunt van deze plaat aangegeven, want het is misschien een beetje raar om te zeggen van een band plaat uit een genre waarin onvoorspelbaarheid troef is, maar ik vind het eigenlijk allemaal een beetje, tja, gewoontjes bijna. De arrangementen, het geluid, de solo's en de ambitie, het is allemaal prima in orde, maar het spettert allemaal niet zo, de composities bieden te weinig verrassingen en de explosies van energie vinden keurig volgens verwachting plaats. Er zit gewoon te weinig schurends in deze plaat, als progmetalliefhebber glijdt hij het ene oor in en het andere oor weer uit zonder dat hij me ergens een schop van opwinding of vreugde of extase of meeslependheid onder mijn achterste geeft. Allemaal niets op aan te merken, maar de bloeddruk stijgt niet.

Ik ben al tevreden met lijstje van 5 gelijkwaardige want zou mijn leven zeker verrijken

Voorspelbaar? en binnen de lijntjes? Misschien maakt dat dit album juist zo goed want je krijgt met bakken tegelijk wat je bij andere schijven ook in 1 a 2 nummers zo waardeert.

Ik kan deze in ieder geval enorm waarderen.