Headspace - I Am Anonymous (2012)

Of Damian Wilson een uniek stemgeluid heeft zou ik niet durven zeggen; feit is wel dat zijn zangpartijen op dit album mij al meteen bekend voorkwamen, en toen ik mijn eerste associatie met Ayreon controleerde bleek hij inderdaad op Into the electric castle mee te zingen, dus zó herkenbaar en dus apart is zijn stemgeluid toch wel. Daarmee heb ik echter wel meteen ook het voornaamste pluspunt van deze plaat aangegeven, want het is misschien een beetje raar om te zeggen van een band plaat uit een genre waarin onvoorspelbaarheid troef is, maar ik vind het eigenlijk allemaal een beetje, tja, gewoontjes bijna. De arrangementen, het geluid, de solo's en de ambitie, het is allemaal prima in orde, maar het spettert allemaal niet zo, de composities bieden te weinig verrassingen en de explosies van energie vinden keurig volgens verwachting plaats. Er zit gewoon te weinig schurends in deze plaat, als progmetalliefhebber glijdt hij het ene oor in en het andere oor weer uit zonder dat hij me ergens een schop van opwinding of vreugde of extase of meeslependheid onder mijn achterste geeft. Allemaal niets op aan te merken, maar de bloeddruk stijgt niet.