Squackett - A Life Within a Day (2012)

goede cd ..met echte hackett sound..lijkt veel op zijn eerdere werk uit laat jaren 70.
steve rockt er behoorlijik op los...zang blijft matig en is erg op achtergrond gemixt.

Meer Hackett dan Squire, maar dat is niet erg, want Hackett is in een zeer productieve en kwalitatieve fase van zijn leven. En wat een gitarist is het nog steeds! Geweldig!

Een en ander op Youtube beluisterd en het klinkt weer ouderwets goed. Hackett doet het momenteel idd beter dan ooit. Dat wordt weer aanschaffen.

idd een mooie combi van 2 grootheden uit het prog symfo genre. steve blijft aan de lopende band mooie albums afleveren. Waar Peter Gabriel en Phil Collins jaren met de eer blijven strijken is Steve m.i. toch wel het dichtst bij het (oude) Genesis genre gebleven. Een pluim voor Steve en zijn niet aflatende streven mooie muziek te maken. Deze samenwerking met Chris is lekker afwisselend, goed gespeeld en gaaf geproduceerd. Wat wil je nog meer als liefhebber.

Goed nieuws. En ik kan dit album natuurlijk niet laten liggen, hoewel ik eigenlijk een Chris Squire boycot heb lopen vanwege zijn handelswijze inzake zanger Jon Anderson en Yes.

Steve Hackett heeft vorig jaar natuurlijk het prima Beyond the Shrouded Horizon uitgebracht en lijkt weer helemaal de oude feeling weer terug te hebben.

Maar ik ben wel erg benieuwd of Squire in de omgeving van Hackett eigenlijk niet beter tot zijn recht komt dan bij Yes. Wie is er eigenlijk hoofdcomponist op Squackett?

Momenteel is hier de meeste info te vinden. Uit de eerste hand mag ik hopen.

Chris Squire + Steve Hackett = ?Squackett? | Pollstar

Mooi interview. Wat een ouwe kop heeft die Squire gekregen! En dat hoeft helemaal nog niet, als je het vergelijkt met Hackett.

Enfin, heb het album besteld, ben benieuwd!

Daar ga je zeker geen spijt van krijgen musician. Ik vind em weer grandioos.

Muziekblad Oor is behoorlijk positief over dit album, en dat zijn ze meestal niet zo snel als het over ''ouwe symforockers'' gaat.
Het album schijnt juist niet de Yes/Genesis route te kiezen, maar meer een poppy inslag met fraaie zang(!) van het duo.
Het maakt me wel nieuwsgierig moet ik zeggen.

Nog wat meer interessante info. De heren hebben nog een hele hoge hoed vol....

Squackett | Interviews - dprp.net

Met Yes en Genesis heeft dit idd weinig van doen. Tracks als 'Aliens', 'The Summer Backwards' en 'Can't Stop The Rain' zouden niet hebben misstaan op een Woolfson/Parsons album. De samenzang is identiek meeslepend. Hoewel de titeltrack associaties met Zeps 'Kashmir' oproept en nog een aardig staaltje Hackettprog bevat zou je de verdere inhoud fraai atmosferische AOR met een paar stevige intermezzo's kunnen noemen. De 2 CD Special Edition bevat overigens een 5.1 surround mix. Prachtplaat.

Idd mooie interviews. Hackett heeft in het verleden nogal eens geëxperimenteerd met diverse stijlen maar is toch dicht bij zijn symfo/rock liefde gebleven. Het AOR stempel hoor ik er niet in terug. Chris Squire lift behoorlijk meer met Hackett. Toch een mooie symbiose tussen beide oudjes. Hackett kennende komt er zeker een optreden gevolgd door een live cd/dvd.

Fijn nummer, dat A Life Within A Day.

Toch maar eens op m'n verlanglijstje zetten, dit.
Ik zal het eerst even downen voor morgen naar het strand.

Een aparte combi; Steve Hackett en Chris Squire. Gezien de genre's waarin beiden opereren, is het een samenwerking die eigenlijk best voor de hand liggend is.
Hackett is al jaren soloartiest en sinds zijn vertrek bij Genesis timmert hij op zijn eigen manier aan de weg. Gitaristische albums vol afwisseling en vernuft.
Bassist Squire is al jaren de regelaar in Yes en tourt met die band vooral heel veel.

Het album dan van de twee progveteranen. A Life Within A Day is een verrassend goede plaat geworden.
Geen poging tot opzichtige herhalingsoefeningen, ook geen vernieuwingsdrang, maar sfeervolle melodieuze symforock.
Ik hoor ergens wel wat Yes en Hackett solo invloeden, maar die zijn nooit overheersend.
Vocaal valt het mij ook niet tegen. Squire is een beter vocalist dan Hackett, maar de stemmen zijn vaak gedubbeld en veel acrobatiek hoeft er niet aan te pas te komen.
Geen bezwaar hier dat er niet is gekozen voor een echte leadzanger.
De titelsong en tevens opener vind ik het minst geslaagd. Kashmir van Led Zeppelin is de eerste associatie die in mijn opkomt en vind het daarom niet zo origineel om vooral ritmisch zo uit te pakken. Het freakstukje daaropvolgend is muzikaal uitstekend,maar het van de hak op de tak idee, is hier wat erg opzichtig.
Daarna wordt het allerzins origineler en smaakvoller, want vooral het aanstekelijk lome Tall Ships, de melodieus erg rake up-tempo in Divided Self en het uitstekende Sea Of Smiles(single)
doen het heel goed en laat vooral horen dat er met veel plezier aan dit project gewerkt is.
The Summer Backwards is een kort klein zweverig liedje en nogmaals Can't Stop The Rain is louter kippevel. Prachtig uitgewerkt en hier is Squire vocaal echt goed bezig.

Een verrassend goede plaat, De plaat ademt iets ontspannends uit. Muzikaal uitstekend en ook songtechnisch(op een paar fillers na dan) vrij sterk.
Chris Squire mag van mij Yes laten voor wat het is(mits hij weer Jon Anderson in de groep opneemt) en lekker met Hackett op pad gaan.

Ben ook verrast.

De samenwerking klinkt inderdaad ontspannend, maar tegelijk ook spannend.
Er is te horen dat men geen druk voelde tijdens de opnames, dat ze zich gewoon op hun eigen manier uitleven, alsof het gemikt is op de progfan met een bredere smaak.

Snelheidrecords e.d. laten ze voor wat ze zijn, het gaat hier meer om de wijze van componeren gekoppeld aan vakmanschap. Ik schat het ook iets hoger in dan de laatste worp van Yes.

Inderdaad. Blijft sterker overeind dan de laatste Yes. Hoewel dat ook geen beroerde plaat is.

Lang geen onaardige plaat, misschien moet het voor mij verder nog even groeien. Het heeft af en toe de "power" van Yes op een wijze zoals je dat bij Hackett solo niet snel zal tegenkomen.

Steve Hackett heeft zijn eigen subtiele wijze om af en toe stevig te spelen en daarin speelt een vergelijkbare bombast als dat van Yes over het algemeen geen rol van betekenis.

Dat deze nu toch bij vlagen is terug te horen komt uiteraard door Chris Squire, de bassist van Yes die de band al 44 jaar van dit kenmerk voorziet. Tegen de stroom van de symfo van de Wakemans en de airy flairy van de Andersons vaak in en hij heeft daarmee toch een belangrijk stempel gedrukt op de geschiedenis van Yes.

En het is onmiskenbaar ook terug te vinden in dit alleszins acceptabele duo-album met Steve Hackett. De laatste zal, na zijn sublieme vorige solo album Beyond the shrouded horizon (2011), hebben geconcludeerd dat de boog niet altijd gespannen kan staan en dat er ruimte moet blijven voor samenwerking aan een album als A life within a day.

Die samenwerking met Chris Squire leidt echter niet tot vrijblijvende probeersels in het progrock genre maar tot een boeiend geheel, het gevolg van een intensieve samenwerking. Waarbij inderdaad kan worden aangetekend dat Squire in ieder geval een beter album heeft afgeleverd dan hij heeft gedaan met de bloedeloze laatste Yes-formatie en de cd Fly From Here.

Hackett daarentegen doet een stapje terug ten opzichte van Beyond the shrouded horizon maar al met al heeft Squackett m.i. een vrij sterk (en onverwacht!) album afgeleverd.
Voorlopig vink ik Aliens aan als het aardigste nummer van de cd, maar verder heeft het ook geen mindere broeders.

Waar gaat Hackett ons nog meer mee verrassen vraag ik me nu opeens af bij mezelf....? Nog eens een album met Peter Gabriel, Fish, Rick Wakeman of zn grote vriend Tony? Ik verwacht eigenlijk nog van alles van deze uiterst smaakvolle, creatieve en produktieve prachtmuzikant.

Nou, als ik dan mag kiezen: graag nog eens met Peter Gabriel. Dan wordt de laatste ook gelijk van allerlei discutabele beslissingen verlost...

Nee, hier hou ik niet van; veel te gelikt. Een gladde AOR-plaat. De samenzang klinkt nergens naar en is zo zoet dat het glazuur je van de tanden breekt.

Het is inderdaad wel wat gladjes, maar AOR hoor ik hier niet echt in terug.
Meer een symfo light plaat. Melodieus en hier en daar wat steviger rockend, maar AOR ?
De samenzang is niet verkeerd hoor, maar ik weet niet wat jou oren horen natuurlijk.

Ben tot nu toe wel tevreden met deze aanwinst. Squackett vooral om Chris Squire gekocht. Heb wel weer mooi baswerk gehoord op A Life Within a Day. Het album weet me te boeien en nodigt zich uit voor een volgende luisterronde. Qua productie staan de drums trouwens wat op de achtergrond.

In de chronologische ontdekkingstocht van Hackett ben ik hier beland. Voorlopig (na viertal luisterbeurten, waarvan sommige gewoon op de achtergrond) ben ik niet echt onder de indruk. Na de albums uit 2009 en 2011 valt het me voorlopig eerder tegen. De positieve berichten wijzen me erop dit album toch alle kansen te geven.

In elk geval een veel betere samenwerking dan met Steve Howe... Dat GTR was toch niet echt een geslaagde poging...