Nelly Furtado - The Spirit Indestructible (2012)

Na de singles had ik nog weinig zin in dit album, maar dit bleken ook meteen de minste nummers van het album te zijn. Zo is dit toch nog een heel aardig album.

Het begin is wel duidelijk het mindere deel van het album, op High Life na. Vanaf Bucket List word het pas echt goed. Goede (simpele) producties, "achtergrondkoortje" en de uitstekende stem van Nelly. Alleen jammer nog van dat nummer met Sara Tavares. Sara voegt niks toe en zo doet de hele track dat niet.

Favorieten: High Life, Bucket List, Miracles & Enemy

Van 'n meisje die als een frisse wind in de popwereld beschouwd kon worden, naar een jongedame die (invloeden van) traditionele muziek naar een groot publiek wist te brengen. En van een artiest die van alle zangeressen het best verkochte album van 2006 uitbracht, naar een geslaagd uitstapje in 2009 waarmee ze bewees ook een heel album in een niet-Engelse taal te kunnen boeien. Het moge duidelijk zijn: in de meer dan tien jaar dat ze nu actief is, heeft Furtado veel bereikt in haar carrière. Dat er ooit een minder album zou volgen, leek 'n kwestie van tijd te zijn. Helaas is die tijd nu aangebroken.

Het album gaat vrijwel meteen van start met de hoogtepunten. Het titelnummer is, hoewel hij net als alle andere nummers vrij glad en overgeproduceerd klinkt, meteen het meest origineel. Niet alleen de anthemachtige tekst, maar eveneens de structuur is vrij apart (vooral in vergelijking met de rest). Twee toegankelijke nummers volgen nog met Big Hoops en High Life, waarna het album vervolgens vervalt in saaiheid. Een kleine opleving komt nog met 't zomerse Waiting for the Night en eventueel nog met de ballad Miracles, maar de overige liedjes vertonen bijzonder weinig karakter, ze zijn eerder kleurloos.

Nelly Furtado die samenwerkt met Salaam Remi en Rodney “Darkchild” Jerkins; vooraf leek het niet ondenkbaar dat dit het beste album van Furtado had kunnen worden. 't Tegendeel is bewezen: het is veruit de minste van haar vijf albums. Overigens denk ik ook niet echt dat deze nummers een lange houdbaarheidsdatum hebben. Daarmee zijn ze meer destructible dan dat de titel wellicht impliceert.

Ik had eigenlijk meer verwacht van producers als Remi and Darkchild. De eerste single en de nummers ''Day and Night'' & ''Bucket List'' vind ik wel erg leuk maar daarmee houdt het wel snel op. Als ''Spirit Indestructible'' (nummer) nog een enigszins catchy hook had dan had ik misschien wel door de slechte productie heen willen kijken. Zelfde geldt voor ''Parking Lot''. ''High Life'' is echt nagels op een schoolbord, met dat valse refrein. Denk je na die noten ''Oh, gelukkig is dat voorbij'', zingt ze nog 10x zo nasaal ''La la la la la la'' er achteraan.

Helaas geen leuk album.

''Day and Night''?... Je bedoeld vast ''Waiting for the Night''.

Die bedoel ik inderdaad

Sinds wanneer mag pop niet meer gewoon simpel zijn? Ik vind het een fijne plaat om naar te luisteren, natuurlijk, ze heeft wel eens nummers gehad met meer inhoud en originaliteit dan deze. Maar het ligt even goed allemaal lekker in het gehoor en van pop verwacht ik vaak niet veel meer.

Alleen jammer dat ze af-en-toe een beetje aanstellerig zit te lachen. Maar idd. het klinkt allemaal gemakkelijk in het gehoor. En dit album zit regelmatig bij in de afspeellijst.

Persoonlijk vind ik dit zelf wel een van haar beste albums tot nu toe! Misschien is het omdat de teksten me aanstaan, en de teksten boeien me. Door middel van een niet fijne periode, hebben deze nummers, stuk voor stuk me kunnen helpen. Daarom was en ben ik nog oprecht blij met dit album! Met toch als uitschieters voor mij: Bucket list, Waiting for the night, Spirit Indestructible, Thoughts en End of the world! Zal vaak goed terugdenken aan dit album, en dus ook nog regelmatig in de speler doen!

Ik vraag me af wat er hier is gebeurd. Eerst maakt ze pop, dan een soort wereldmuziek-pop en met Loose rnb/hiphoppop. Bij dit album lijkt het alsof ze totaal niet weet welk genre ze wou doen, dus wat doet ze? Overal een beetje van! Spirit indestructible, big hoops, high life en parking Lot lijken een beetje in het genre van Loose te passen.
dance: waiting for the night,
verschrikkelijk/overig: something, miracles, circles
slechte wereldmuziek: most beautiful thing
pop/rock band: enemy, bucket list, believers
bonustracks waar je geen zin meer in hebt: de rest

Het gevolg is dat je voor 75% een ongeinspireerd kut album krijgt. Je doet de cd erin. Het begint met een nasale Nelly, maar dan komt de drums erin en je denkt, Nou dit klinkt wel lekker die "spirit indestructible, big hoops komt dan. vreselijke distortion op haar stem, maar oké voor een hiphop liedjes is het wel goed genoeg. High Life: haar stem is omhoog gepitched en het klinkt wel lekker. Makkelijk mee te zingen. Je wordt al vrolijker! Dan Parking Lot, ja! leuk!
Dan denk je ondertussen: Nou dit album is best oké, ik snap alle haters niet.
"something" begint. SKIP. Je was verveelt. Maar gelukkig komt Bucket List en hier word je weer een beetje vrolijker van. Onthoud dit moment! tot hier was het album wel te gedogen. Maar vanaf nu kun je niet meer ophouden met skippen, want het album vliegt alle kanten op met als enige gemeen de nasale stem van Nelly. Je vraagt je af of IEMAND op aarde OOIT het hele album inclusief alle bonustracks in één sessie heeft kunnen uitluisteren.

nropevolI Hou wel van de eerste 3 albums van Nelly maar toen ik een gedeelte van het eerste nummer hoorder heb ik af gezet en heb lekker andere albums geluisterd, met het idee 'die ga ik ga wel een ander keertje luisteren'. Later inderdaad nog eens een paar keer een paar nummers geluisterd maar nooit het hele album. Dat is jammer maar ja er is zoveel andere goede muziek...

Er komt overigens een nieuw album aan opgenomen in Texas, zo rond november is het gerucht maar wie weet. Ze is al laat! In het verleden kwam er elke 3 jaar een album en nu dus al ruim 4 jaar geen, bijna 5 jaar. Voorspelt al niet veel goeds m.b.t. de inspiratie of focus, kan ook zijn dat muziek nu even niet de prioriteit heeft/had.

Net als bij 'Loose' (2006) zitten ook hier praat en lach stukken, dat vind ik zo jammer.

3 favorieten:
'Parking Lot', 'Waiting for the Night' en 'Spirit Indestructible'.

Luister hier na jaren nog steeds met plezier naar. Er zijn wel een paar nummers die me iets minder boeien, maar ik vind het over het algemeen een solide plaat. Het voelt ook als een geheel, en daardoor luistert het album voor mij heel lekker weg. Mijn favoriete drie nummers zijn denk ik wel Be Ok, Believers (Arab Spring) en End Game. Ik vind het stukje met Sara Tavares eigenlijk ook erg nice; het heeft voor mij altijd een nostalgisch gevoel gegeven en dat kan ik wel waarderen.