Paul Buchanan - Mid Air (2012)

Dit is toch wel een plaatje om naar uit te kijken!

Zonder meer een release om naar uit te kijken, vooral nu the Blue Nile er ogenschijnlijk de brui aan gegeven heeft. De eerste recencies zijn ook lovend, dus dat belooft wat. Het nummer "My True Country" is trouwens gratis en voor niks te downloaden via Buchanan's website.

Heb er jaren op moeten wachten maar in 2006 eindelijk in Londen gezien.....Fantastisch !
Limited edition besteld (2 cd + book)

Voormalig The Blue NIle voorman komt op de proppen met een even ingetogen als briljante soloplaat. Buitengewoon stemmige plaat met de ene na de andere song die je tot op het bot raakt.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Paul Buchanan - Mid Air - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Niet echt een vlot album zeg De arrangementen lijken erg veel op elkaar en hij zingt alsof hij half in slaap aan het vallen is. Ik zal het even laten groeien, maar vooralsnog kan ik hier totaal niks mee.

dankzij stemlijst poles apart gevonden en moet zeggen op t eerste gehoor best mooi. Ik wordt altijd vrolijk van sombere muziek. ha ha en somber van vrolijke muziek.

wel jammer van de synth, waren dit echte strijkers/blazers geweest raakte me dit veel meer. Bezuinigingen zeker?

Deluxe Edition (2cd + boek op 7" formaat).nr. 1196 binnen. Verstilde schoonheid !

Ik heb hem net opgezet, buiten regent het. Ik kan wel janken want wat is dit mooi....
Het klinkt als een lange versie van de Blue Nile klassieker Family Life wat ook zo'n emotionele lading had. Ik ga hier heel, heel lang van genieten.

Ik herken hier de verstildheid van 'Hats' in. De muziek is zo traag dat de 36 minuten veel langer lijken te duren, bijzonder vreemd.

Ook niet om in elke omstandigheid op te zetten, maar tijdens de komende zwoele zomeravonden zal ik deze nog vaak spelen.

Eindelijk weer eens muziek van een van de mannen die met Blue Nile een aantal wonderschone albums heeft gemaakt. Als fan van deze band aandachtig naar Mid Air geluisterd. Niet helemaal de stijl die Blue Nile had maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd. Wat een stem en wat een composities. Het heeft even geduurd maar het resultaat mag er zijn. Volgens mij gaat ie nog groeien ook dit album.

Zwoele zomeravonden? Dan ga je hem dit jaar waarschijnlijk niet meer draaien

0,5 puntje erbij. Wat een wonderschone composities door een man met een prachtige stem. Buitencategorie en de mooiste in 2012 tot nu toe.

Voor alsnog klinkt het als 1 lang nummer van 36 minuten. Weinig variatie. Nu hoeft dat niet altijd een probleem te zijn. Voor alsnog een krappe voldoende, maar ik ga het verder uitzoeken...

Mooi en inderdaad gaat elk nummer weer in het volgende op. Kende Paul niet totdat ik het bekende nummer van de The Blue Nile hoorde (Tinseltown in the Rain). Meteen ook de groep erbij gehaald. Inmiddels ben ik helemaal fan van zijn stem en de manier hoe hij een nummer vertolkt.

Zeer benieuwd maar dit werkje. Buchanan heeft een zeer prettige stem. Zou zo maar eens een favoriet van 2012 kunnen worden. Ga er ook mee aan de slag.

Dat is zeer de moeite waard. Buiten Tinseltown heeft de band prachtige muziek gemaakt. Ik ben me nooit zo bewust geweest van de stem van Paul toen ik THE Blue Nile beluisterde (en dat doe ik al vanaf het eerste uur) Deze solo cd is m.i. Echt geweldig. Ik heb de lp besteld (is uit op een fraaie 180 Gr. Versie) Past goed bij de mooie de audiofiele Linn uitgaven van THE Blue Nile die ik al jaren koester. Smullen.

Zekers en inmiddels bijna alle albums van TBN beluisterd. Jeetje, dat ik dit niet eerder heb gekend. Zeker smullen!

Na enkele luisterbeurten herken ik de stem uiteraard uit duizenden en die bevalt me weer buitengewoon goed. De sfeer van het album is erg rustig en sereen, maar ook dat zijn we wel gewend van The Blue Nile. Waarom dan toch maar 3,5? Ik mis de gouden melodieën waar The Blue Nile me zo mee weet te pakken. Die melodieën komen, zeker op de eerste albums, vooral uit de synthesizer. Op de laatste 2 albums zijn akoestische gitaar en piano prominenter aanwezig, zonder dat de sterke liedjes hieronder te lijden hebben. Deze Mid Air is een verdere doorvoering van het akoestische geluid; Pianobegeleiding onder de stem van Paul, meer is het vaak niet. En dat is wat eentonig. Ik ben nog niet heel enthousiast over Mid Air, maar zal het nog een aantal luisterbeurten gunnen. Het duurde bij The Blue Nile tenslotte ook even voordat de pracht zich echt aan mij openbaarde en de 4 albums rijke discografie uitgroeide tot een van mijn absoluut favoriete. Daar hoort deze Mid Air vooralsnog helaas nog niet bij.

Ik kom maar niet los van dit album van Paul Buchanan. Onlangs een prachtige vinyl versie van het album gekocht en de afgelopen dagen wederom meerdere malen beluisterd. Ik ga naar 5 sterren. Volle bak voor deze man met zijn prachtige timbre. Zo simpel en zo basic. Uit zijn tenen komt het. Voor mij het album van 2012 tot nu toe.

Ik vind hem tot nu toe toch tegenvallen. Veel te eenvormig. De nummers op zichzelf zijn fraai. Mooi gezongen. Maar inwisselbaar met elkaar. Elk nummer heeft dezelfde structuur. Ook het pianospel is steeds (nou ja, vaak) hetzelfde. Valt meteen op bij de eerste twee nummers.

Tja, als de stijl je niet bevalt vallen inderdaad alle nummers tegen. Het is niet de meest afwisselende plaat die er gemaakt is. Maar juist die kracht van sober en bezielend spel trekt mij enorm aan. Kan er niks aan doen. Gelukkig maar dat smaak subjectief is. Er is zoveel mooie muziek...

Die soberheid en bezielende zang, spreken mij ook aan. Maar de nummers lijken te veel op elkaar. Ook, zoas ik al zei, het pianospel. Ik had wat meer diversiteit in de arrangementen willen horen. Misschien met hier en daar wat houtblazers en echte strijkers (i.p.v. van de soms wat platte synth). Zonder de soberheid aan te tasten.

Helemaal met het bovenstaande eens, Broem. Ik vind het wel een album, dat je maar zo nu en dan kan draaien.

In wezen best heel mooi, alleen vrij eentonig. Ik hoor niet veel verschil tussen de verschillende nummers.

het stemt erg gelukkig om te ontdekken dat Paul Buchanan in 2017 nog een duet heeft gezongen met ene Jessie Ware. De man is godzijdank nog actief en dat geeft hoop op een nieuw album. Want Mid Air schreeuwt om een vervolg, zo afschuwelijk mooi is dit.

Ja het verscheiden van Mark Hollis heeft me ongetwijfeld doen teruggrijpen op dit meesterwerk. Talk Talk en The Blue Nile, generatiegenoten en totaal verschillend, afgezien van het tijdloze en spaarzame. Kunstenaars om te koesteren.

Zullen wij er een gezamenlijk werkje van maken? Ik moet deze ook nog checken.

Jij hebt 'm al gecheckt inmiddels. Wel een nuttige reminder overigens. Bijna 10 jaar na dato.

Het wordt wel weer eens tijd voor iets nieuws van deze sympathieke meneer. Het is dat ie voor de pers goed te benaderen is, anders zijn er behoorlijk wat parallelen met Mark Hollis.

Voorzichtig aan de 1e luisterbeurt voorbij laten gaan.
Hele relaxte plaat en die typerende melancholieke stem doet het altijd goed bij mij.
Echter een plaat die moet groeien denk ik. Even inzinken en dan maar weer eens opnieuw. Maar zeker geen tijdverspilling.