The Church - The Blurred Crusade (1982)

You Took blijft een lekker nummer

Ja, heerlijk! Samen met An Interlude en Fields of Mars behoort dit tot de meest spannende nummers op dit album.

Langzaamaan begint deze band aardig onder mijn huid te kruipen. Starfish had ik al een tijdje in bezit, maar pas bij ongeveer de vijfde keer begon het kwartje te vallen.

Het vervolg laat zich dan raden. Lekker zoeken op het internet naar goedkope andere albums van de band. De eerste twee waren Heyday en deze. Allebei spotgoedkoop en allebei prima albums.

Ik denk dat deze het meest in de smaak zal vallen bij de liefhebbers van Starfish. De drums zijn iets meer aanwezig maar verder komt de sound wel enigszins overeen. Belangrijker is het dat minstens de helft van de nummers onvervalste klassiekers blijken te zijn. Wellicht niet in de mate van bekendheid, maar het niveau is zeer hoog. Met name Fields of Mars, An Interlude en You Took zijn wel zo ongelooflijk mooi.

Hopelijk gaan meer users op zoek naar dit album, want dat verdient deze prachtige plaat zeker. 13 stemmen is echt veel te karig. Inmiddels zijn ook Magician Among the Spirits, Hologram of Baal en Forget Yourself onderweg. Dan zal meteen blijken of de band in de jaren '90 en '00 even goed was.

Waar is de tijd ? Nog gekocht als L.P. en was meteen weg van de kristalheldere gitaren.

Schandalig ondergewaardeerde groep !

The Church is toch wel een van de belangrijkste rockbands in de popgeschiedenis, die na 30 jaar nog steeds durven te experimenteren en volop platen maken. Alleen daarvoor al verdienen ze respect.
Mochten ze nog eens naar Europa komen, dan kan ik absoluut aanraden het te gaan zien, want The Church is tevens een fantastische live band!

@Fred67: fijn dat iemand deze band op waarde weet te schatten!

Dit is de album die The Church de blueprint gaf voor vele albums hierop volgend. Dit is ook de album die geen enkel slecht nummer kent en daarom door mij het meest wordt gedraaid. Een heerlijke cd.

PS: zoek voor de eerste cds van The Church vooral naar de Amerikaanse versie (Arista), gemasterd door Bill Inglot en Ken Perry. Vermijd de remasters van The Church, ook al staan daar extra tracks op, want slachtoffers van de de loudness war.

Hoewel het eerste album ook atmosferische nummers kent, hoor je op dat album wat meer postpunk invloeden en compacte songs met kop en staart. Dit album wordt inderdaad beschouwd als het album waarop de typische sound van The Church werd gedefinieerd, de jingle-jangle gitaren (Byrds-invloeden) zijn hier prominent. Toch vind ik dit album minder spannend dan het eerste, het kabbelt mij iets teveel voort. Een volgende grote stap zou de band pas maken met het vijfde album, Heyday.

Wat een heerlijke plaat is dit zeg!
En dat nog wel in een pril tijdperk van deze band.
Melodieuze wat herfstachtige klanken gegoten in een warme produktie.
Heel fijn om te luisteren.
Smaakvol gitaarwerk en er staat er niets op, wat op het stapeltje overbodig hoeft.
Degelijk vakwerk en de dromerige zang werkt hier ook goed.
Favo's: Fields Of Mars, An Interlude, Just For You en het wat langer uitgesponnen You Took.
The Church is typisch zo'n band die altijd onverstoorbaar en onopvallend zijn ding heeft gedaan.
Ik ga eens werk maken van hun discografie.
Dit past in ieder geval prima in mijn straatje.

En die discografie is absoluut de moeite waard Michel, dit album is een van de weinige die ik nog niet in mijn bezit heb.

Bij deze een aanrader Frank!

Zoals gezegd, ik ga er mee aan de slag.

Van The Church heb ik enkel Starfish in mijn bezit en dat is zeker een aanrader net als Heyday. Deze The Blurred Crusade zal ik ook eens beluisteren (op Spotify, hij is helaas niet te verkrijgen).

Is nog wel te krijgen hoor. Klik.

Gelukkig!

Ook toffe muziek, Michel. Ben nu nog bezig de albums te beluisteren. Dat heb je met groepen die al wat langer bestaan. Tussen de andere tips door... kom tijd tekort! Moet je ook niet te snel willen doen... de albums zijn divers, maar altijd herkenbaar en van mooi tot zeer mooi.

Starfish, Gold Afternoon Fix , Priest = Aura zijn bijvoorbeeld 3 geweldige albums ( en niet te vergeten Heyday ).

Gold Afternoon Fix ken ik dan weer wel. Die was ik even uit het zicht verloren.
Bedankt allemaal!

Wat een plaat is dit dan, joh!
Was bekend met het mooie Starfish en het nogal tegenvallende Heyday.
Deze heeft dat mooie vroege '80 geluid van uitstekend baswerk icm veel galm op de gitaar en dromerige zang. Met als bonus de nodige akoestische elementen.
Jeopardy en Ocean Rain heb ik reeds aangeschaft gedurende een recente MuMe-strooptocht, The Blurred Crusade wordt de volgende.

Alleen al voor Almost with you en When you were mine, de eerste 2 nummers, de moeite van aanschaf meer dan waard. Dan moet de rest nog volgen waaronder het langere You took. Damned, wat een nummer. Nu zal ik als liefhebber van het eerste uur niet geheel vrij zijn van een ietwat gekleurde mening aangaande deze band, maar man oh man, waarom deze nooit echt groot zijn geworden, daar begrijp ik toch nada van neen. Hier staat letterlijk alles, vnl. cd, enkele op vinyl. Briljante band dan ook met prachtige muziek keer op keer.

De melancholische new wave van The Church heeft mij altijd kunnen bekoren. Nooit kocht ik een volledig album van ze, maar toen ik laatst op tweedehands elpee The Blurred Crusade tegenkwam, besloot ik om het daar niet meer bij te laten. Daar heb ik bepaald géén spijt van.

Slechts één hit scoorden ze in Nederland en dat Under the Milky Way staat niet op dit album maar op het zes jaar later verschenen Starfish. Dit is hun tweede, maar toch kende ik opener Almost with You, wat betekent dat ik ze indertijd op de radio moet hebben gehoord. Vast bij VARA en KRO, gezien dat dit uit 1982 stamt.
Prachtig galmende gitaren golven mijn oren in, net als op When You Were Mine, dat eveneens erg sterk is. Hier klinkt een kalme weemoed, enigszins vergelijkbaar met Echo and The Bunnymen. Kristalhelder geproduceerd door Bob Clearmountain.
Het album bevalt mij het beste als de nummers uptempo zijn. Dat gebeurt wederom op kant 2 met Just for You. De manier waarop zanger Steve Kilbey zijn stem gebruikt, lijkt op die van Steve Harley van Cockney Rebel van zeven jaar eerder. Het gitaarwerk doet af en toe denken aan de hardrock van enkele jaren eerder, zoals de solo in Just for You dat kant 2 opent. Daarbij klinken ook prachtige mandolinegeluiden.
A Fire Burns is vervolgens bijna snel, waarna gas wordt teruggenomen met To Be in Your Eyes, waar de stem van Kilbey heerlijk verkouden klinkt - schijn bedriegt. You Took duurt bijna acht minuten maar is gevarieerd opgebouwd, waarna de 120 seconden van Don't Look Back de plaat afsluiten. Heerlijk bandje, heerlijk plaatje. Een sfeer om aangenaam in weg te dromen.

Teksten op de binnenhoes, waarop ook vier fraaie blauw-witfoto's van de vier heren. New wave op z'n mooist.