The Church - The Blurred Crusade (1982)

Wat een heerlijke plaat is dit zeg!
En dat nog wel in een pril tijdperk van deze band.
Melodieuze wat herfstachtige klanken gegoten in een warme produktie.
Heel fijn om te luisteren.
Smaakvol gitaarwerk en er staat er niets op, wat op het stapeltje overbodig hoeft.
Degelijk vakwerk en de dromerige zang werkt hier ook goed.
Favo's: Fields Of Mars, An Interlude, Just For You en het wat langer uitgesponnen You Took.
The Church is typisch zo'n band die altijd onverstoorbaar en onopvallend zijn ding heeft gedaan.
Ik ga eens werk maken van hun discografie.
Dit past in ieder geval prima in mijn straatje.

Alleen al voor Almost with you en When you were mine, de eerste 2 nummers, de moeite van aanschaf meer dan waard. Dan moet de rest nog volgen waaronder het langere You took. Damned, wat een nummer. Nu zal ik als liefhebber van het eerste uur niet geheel vrij zijn van een ietwat gekleurde mening aangaande deze band, maar man oh man, waarom deze nooit echt groot zijn geworden, daar begrijp ik toch nada van neen. Hier staat letterlijk alles, vnl. cd, enkele op vinyl. Briljante band dan ook met prachtige muziek keer op keer.

De melancholische new wave van The Church heeft mij altijd kunnen bekoren. Nooit kocht ik een volledig album van ze, maar toen ik laatst op tweedehands elpee The Blurred Crusade tegenkwam, besloot ik om het daar niet meer bij te laten. Daar heb ik bepaald géén spijt van.

Slechts één hit scoorden ze in Nederland en dat Under the Milky Way staat niet op dit album maar op het zes jaar later verschenen Starfish. Dit is hun tweede, maar toch kende ik opener Almost with You, wat betekent dat ik ze indertijd op de radio moet hebben gehoord. Vast bij VARA en KRO, gezien dat dit uit 1982 stamt.
Prachtig galmende gitaren golven mijn oren in, net als op When You Were Mine, dat eveneens erg sterk is. Hier klinkt een kalme weemoed, enigszins vergelijkbaar met Echo and The Bunnymen. Kristalhelder geproduceerd door Bob Clearmountain.
Het album bevalt mij het beste als de nummers uptempo zijn. Dat gebeurt wederom op kant 2 met Just for You. De manier waarop zanger Steve Kilbey zijn stem gebruikt, lijkt op die van Steve Harley van Cockney Rebel van zeven jaar eerder. Het gitaarwerk doet af en toe denken aan de hardrock van enkele jaren eerder, zoals de solo in Just for You dat kant 2 opent. Daarbij klinken ook prachtige mandolinegeluiden.
A Fire Burns is vervolgens bijna snel, waarna gas wordt teruggenomen met To Be in Your Eyes, waar de stem van Kilbey heerlijk verkouden klinkt - schijn bedriegt. You Took duurt bijna acht minuten maar is gevarieerd opgebouwd, waarna de 120 seconden van Don't Look Back de plaat afsluiten. Heerlijk bandje, heerlijk plaatje. Een sfeer om aangenaam in weg te dromen.

Teksten op de binnenhoes, waarop ook vier fraaie blauw-witfoto's van de vier heren. New wave op z'n mooist.