Joe Jackson - The Duke (2012)

Kan iemand al wat vertellen hierover?
Ik zie zowaar de Braziliaanse Nederlandse Lilian Vieira staan, of is dat een ander hondje dat fikkie heet?

Ik begrijp dat Jackson zelf helemaal niet zingt, en de interpretaties van de Ellington nummers nogal 'losjes' , ehm, behoorlijk vrije interpretaties zijn?

Het is inderdaad de enige echte Joe Jackson maar de man op de hoes is niemand minder dan Duke Ellington en het zijn dus allemaal stukken van Ellington door Joe Jackson geherinterpreteerd. Inderdaad, wel grappig om te zien dat Vieira hier opduikt maar aan de andere kant ook weer niet want Zuco103 heeft het buiten Nederland altijd goed gedaan volgens mij. Overigens, twee tracks op dit album zijn met Zuco103 opgenomen in Amsterdam lees ik net op Joe's site: Perdido en It Don't Mean A Thing.

Het album is nu al te streamen via DeMorgen.be, en op diezelfde pagina verwijzen ze je door naar een documentaire (op YouTube) waarin Joe uitlegt hoe het project / deze nummers tot stand zijn gekomen.

Bedankt voor de interessante links Angelo, vooral die docu is verhelderend.

Ik heb toch heel wat gehoord in mijn leven, maar wat ik hier nu toch weer mee moet.......

Joe Jackson is geboren onder een verkeerd gesternte, verkeerde tijd en plaats. Hij houdt heel erg van jazz, veel meer dan van rockmuziek maar werd groot met het newwave-achtige, snelle en alleszins aardige debuut (noem het maar rustig een klassieker) Look sharp!

So far so good, maar die jazz muziek bleef hem trekken. Het begon al snel met Jumpin' Jive, zijn derde solo album, een cd waar hij de puntige uitgelatenheid van zijn eerste albums combineert met alleen maar jazz nummers. Ik ben daar niet weg van.

Volgende albums laten dan weer de 'oude' Jackson horen, tot en met zijn kassucces Night and Day. Dat ook al jazz impliceert quo hoes en thematiek maar wat het zeker niet is. De opvolger van Night and Day werd een jaar later het thema van de film Mike's murder, een grillig album waarop Joe Jackson op kant twee een volledig instrumentale kant met drie nummers laat horen, ook met jazz invloeden. De andere kant van de plaat is een wat bleke z'n eigen ik.

Maar wat is z'n eigen ik? Joe Jackson staat bij mij bekend als één van de eersten met een geweldig en overdonderend muzikaal vastgelegd album: Body and soul (1984). Geluidstechnisch perfect, door speciale opname technieken en een soort liveachtige setting kwam hij met iets dat ik tot dan nog nooit had gehoord. De muziek was rock, volledig gelardeerd met jazz. Dus inclusief blazers etc. maar het totaal was prima omdat het ook één geheel was.

Toch mocht ik af en toe met weemoed luisteren naar z'n eerste albums Look sharp! en I'm the man. Na Big world (overigens ook prima en zonder jazz) haakte ik af bij Jackson. Voor mijn gevoel nog niet zo lang geleden, maar 25 jaar is zo voorbij. Tussendoor nog een keer Night and Day 2 (2000) gekocht, maar vond en vind dat een waardeloze plaat.

En nu dus 10 totaal verschillende interpretaties van de jazz gigant Duke Ellington. Het geluid is nog steeds goed, maar muzikaal gaat het alle kanten op. Ik ervaar het gebrek aan zang van Jackson (hij zingt nog maar heel weinig en laat het over aan anderen) ook echt als een min punt. Muzikaal heeft het al helemaal niets van doen met Jackson, door de zang weg te halen wordt het onherkenbaar.

Daar komt dan nog bij dat ik in beginsel helemaal niet geef om jazz, tenzij het prachtig wordt verweven met een rockalbum door een rockartiest. Zoals gedaan is door Sting (eenmalig) en niet te vergeten de oude albums van Chicago.

Maar dit? Het valt er helemaal tussenin, het heeft ook trekken van moderne en experimentele jazz. Ik ga er nog niet van uit mijn dak.

Binnenkort komt hij met deze jazz band naar Nederland en ik heb al een kaartje. Hopelijk besteed hij slechts een half uurtje aan jazz en laat hij voor de rest horen nog steeds zijn oude zelf te zijn. Maar dit album heeft geen goede voortekenen voor zo'n avondje.

Waarvan akte.

Ik waardeer dit album ook af naar wellicht een bedenkelijke waarde. Maar eigenlijk zijn die Duke Ellington interpretaties niet om aan te horen.

Zouteloos, futloos en eigenlijk gewoon lelijke muziek.
Hij mag Duke Ellington geweldig vinden. Dat wil nog niet zeggen dat je zelf dan ook gelijk goed bent in het bespelen van zijn muziek. Bij vrije interpretaties wordt het vaak helemaal zoeken waar iemand in Godsnaam mee bezig is.

Een man die zelf zo goed kan spelen, componeren als Joe Jackson moet daar zijn kracht uit halen. Op The Duke zat ik in ieder geval niet te wachten.

Jumpin' Jive vind ik heel aardig. Die plaat straalt wel het authentieke gevoel van big band jazz uit.
Het behoort niet tot zijn topplaten, maar als tussendoortje beslist niet onaardig.
Hier heeft hij behoorlijk wat special guests ingehuurd, misschien dat daarmee de eigen indentiteit van Jackson ook naar de achtergrond wordt gedrukt ( in hoeverre dat mogelijk is met het maken van een coverplaat als deze.)

Bij de termen zoutloos en futloos kan ik mij eigenlijk wel redelijk bij aansluiten. The Duke is een krachtige naam om mee op de proppen te komen en het dan op zo'n manier brengen doet zijn naam niet echt eer aan. Loungemuziek voor in de lift.

Ben ik de enige die dit wel een goed album vind? Joe Jackson doet een eerbetoon aan Duke Ellington en alhoewel ik niet goed bekend was met diens muziek is het resultaat wat mij betreft zeker de moeite waard. Er doen allerlei gastmuzikanten mee waaronder Steve Vai (Isfahan) en Sue Hadjopoulos die ook meedeed op Night And Day en niet onverdienstelijk zingt. Ik heb JJ ook bij deze tournee in de Oosterpoort gezien en dat was wederom een puik optreden. JJ pint zich niet vast op 1 stijl en dat kan ik wel waarderen. En tevens ben ik meer naar Duke Ellington gaan luisteren. Dan realiseer je pas wat een grootheid die meneer is geweest.

Ik vind het een van zijn mooiste albums.