Iggy Pop - Après (2012)

Nieuw album met covers; volledige info:

01 Et Si Tu N'Existais Pas (Joe Dassin cover)
02 La Javanaise (Serge Gainsbourg cover)
03 Everybody's Talkin' (Harry Nilsson cover)
04 I'm Going Away Smiling (Yoko Ono cover)
05 La Vie En Rose (Edith Piaf cover)
06 Les Passantes (Georges Brassens cover)
07 Syracuse (Henri Salvador cover)
08 What Is This Thing Called Love? (Cole Porter cover)
09 Michelle (The Beatles cover)
10 Only the Lonely (Frank Sinatra cover)

Ik denk dat ik hier niet eens meer achteraan ga.
Ik snap dat Iggy nu oud is en wat rustiger aan doet, of van de mooie dingen in het leven is gaan genieten.. maar dit soort plaatjes staan zo in contrast met zijn werk uit het begin van zijn cariere.
Opzich is daar niets ergs aan, maar daardoor verliest het wel de 'air' die hij had...

Iggy op de cover toer. Moet kunnen. Wel een bijzondere song keuze.
Zo covert hij een nummer van Yoko Ono uit 2009, I'm going away smiling, ik ben toch wel benieuwd wat hij met dat soort nummers gaat doen.

YouTube - Yoko Ono & Sean Lennon - I'm Going Away Smiling - The View 30 sept 2009

Hier ben ik uiteraard benieuwd naar. Jammer ducoz dat jij zijn latere periode minder kan waarderen. Teminste als ik je goed begrijp.

hmmm download only want the heer pop ligt overhoop met platenfirma's....

ze waren niet zo onder de indruk van deze plaat....

ben eens benieuwd...

Hihi Leonard Cohen meets Sid Vicious... My Way ontbreekt nog... Leuke grap dit album. Wanneer komt vriend Bowie nu eindelijk weer eens met iets nieuws? Of krijgen we dan ook een soort Pinups deel 2? Wat is dat toch met al die 60-plussers?

Interessant project, wat Johnny Cash kan, kan Iggy ook. Na Avenue B wordt dit mijn volgende Iggy. Denk ik.

Toch jammer dat je de laatste priliminaires niet hebt mee gepikt dix. Toch enigzins verglijkbaar met Avenue B denk ik.

Zeker niet slecht!

Op Lust for Life (het album) hoor ik toch ook wel terug dat Iggy van chansons houdt, bv. op Success en Turn Blue.

Iggy Pop de Wild One met de Lust for Life uit de jaren zeventig. Pop blijft een eigenzinnig figuur die doet waar hij zin in heeft, i.i.g. dat blijkt uit de samenstelling van dit Apres, waar ik wisselend tegenover sta. Ik vind zijn stem niet echt lenen voor de nummers die hij uitgekozen heeft, waarvan Everybody's Talkin wel de dieptepunt ervan is op dit album. La Vie en Rose daarentegen heeft weer geheel iets eigens en maakt het ook anders, maar toch weer herkenbaar. De franse tongval van Pop moet je ding zijn, ik ben er niet echt weg van.

Dat Iggy de zachte tour op gaat, daar kan ik nog heel goed mee leven. En Iggy kan croonen, dat weten we. Dat hij een aantal mooie liedjes de vernieling in zingt, en een taal probeert te bezigen die waarschijnlijk op Frans moet lijken, vind ik wél een probleem...

Zo'n album waarbij je, wanneer je de luistertrip aanvangt, niet goed weet of je de rit wel gaat uitzitten en het dan koppig toch maar probeert en je dat nadien heel erg beklaagt.

Toegegeven: 'Et Si Tu N'existais Pas' is al bij al nog aanhoorbaar - hm, toch voor één keer, al denk ik niet dat Joe Dassin hier heel erg blij mee zal zijn en is ook hier het Franglais of poging tot Frans van mijnheer Osterberg tenenkrommend slecht.

Absolute dieptepunten zijn 'La Javanaise' en 'Les Passantes' !!!

Gelukkig maar dat de Yoko Ono-cover moeilijk slechter dan het origineel kan zijn... Yoko al eens horen zingen?

Had dit album aanvankelijk nog een 2 gegeven maar er gaat een halfje af. Met toch een beetje pijn in het hart, maar dat deed het aanhoren van dit gedrocht van toch een van mijn muzikale helden ook!

I love Iggy, maar sorry zelfs het origineel gezongen door mevrouw Lennon is beter.

Geweldig is het inderdaad niet. Op de vorige cd werd deze stijl ook al aangeraakt. Maar om nu een hele cd naar chansons te luisteren. Gaat mij net iets te ver. Niet dat ik het een straf vind zoals c-moon. Maar erg vaak zal ik niet gaan luisteren naar Apres

Met naar chansons luisteren heb ik géén enkel probleem. Wel met naar door Iggy ver******* chansons te luisteren.... ))

Ik ben het uiteindelijk wel eens met c-moon zijn kritiek. Iggy kan best wel croonen. Tot bepaalde hoogte natuurlijk. Maar de song keuze pakt lang niet altijd even goed uit. Hij had best wel wat verder mogen of moeten graven in dit genre. Want de meeste nummers zijn mij zelfs bekend. Had Pop meer obscure chanson nummers gecoverd dan had het best wel geinig kunnen worden. Mits hij ook een (meer) eigen sfeervolle stempel/smoelwerk op de nummers zou drukken. Want ook dat mis ik nu.

Met andere woorden een plaatje om snel te vergeten wat mij betreft.