Testament - Dark Roots of Earth (2012)

Godsamme wat is die recensie belabberd slecht geschreven

Er staat in de review dat er voornamelijk snelle nummers op de plaat staan, daar ben het ik echt niet mee eens. Alleen True American Hate is echt snel, de rest is midtempo of een zeikballad. En noemt de recensent de nummers Dragon Attack en Animal Magnetism serieus typische Testament-nummers? Dat zijn respectievelijk covers van Queen en Scorpions! Die nummers horen niet bij het normale album, het zijn bonustracks.

En die stem van Billy gaat inderdaad door merg en been. Op een slechte manier.

Slecht geschreven vind ik het niet maar de geschiedenis van Testament krijgt in de review een wat persoonlijke draai op zijn zachts gezegd.

Want zo trouw aan de eigen stijl was Testament nu ook weer niet. Of zijn we The Ritual en Demonic alweer vergeten? En hoezo zowaar ballads maken? De schrijver doet alsof Testament dat nog noooit gedaan heeft. Opnieuw een geinig stukje geschiedsvervalsing. Scorpions- en Queennummers aanhalen als typische Testamentnummers, duidt er ook op dat de schrijver geen idee heeft waar de klok is, laat staan waar de klepel hangt.

Overigens heb ik nog geen noot gehoord van de plaat. Dus over de inhoud kan ik het nog niet hebben. Maar ik las ergens dat het geluid van Practice What You Preach en Souls Of Black weer werd opgezocht. Persoonlijk vind ik dat geen aanbeveling voor je album.

Ik zou zeggen dat het geluid beetje tussen Souls Of Black en The Ritual in ligt. Wel met iets snellere drumpartijen hier en daar. Maargoed niet de populairste Testament albums om op terug te grijpen nee. Zal wel door Alex Skolnick komen, hij houdt niet zo van een stevige pot thrashmetal en al helemaal niet van grunts. Testament kreeg flink wat meer pit toen hij vertrok en nu gaan ze eigenlijk weer verder waar ze destijds (begin jaren 90 dus) gebleven waren.

Het is zonde want hier ligt absoluut niet hun kracht. Er zijn zoveel bands die betere melodieuze metal maken. Testament is op zijn best als ze zich niet hoeven in te houden, zoals op albums als The Gathering.

Dat ben ik 100% met je eens.

En inderdaad nogal gek. Skolnick ging weg omdat hij het aan de stok kreeg met Peterson en Billy. Die wilden stevigere koersen varen dan Skolnick. Na verschillende uitstapjes (The Skolnick Trio. Erg leuke jazzalbums, maar dat terzijde) keerde hij weer terug en wilde weer metal maken. En dan toch weer terug naar die fletse periode uit het einde van de jaren 80? Jammer. Billy en Peterson weten dat de band met The Gathering heel even een voorsprong had op alles wat zichzelf thrasher noemde.

Denk dat de plaat mij daardoor juist wel goed bevalt, ik vind The Gathering ook een goede plaat maar ik hoor toch liever Testament zoals op The New Order of Souls of Black. Alleen jammer dat die platen zo'n slechte productie hadden, alsof er een dikke laag stof op zit, zet je het volume een stuk harder, klinkt het nog zacht.
Op deze plaat kan ik geen echte minpunten ontdekken en de productie is ook goed. Native Blood, A day in the Death en Last stand for Independence zijn favorieten. Ik moet zeggen dats Throne of Thorns me ook steeds beter is gaan bevallen.

Nummers zijn catchy.
Zang is goed tot erg goed (vind alleen de zanger van Forbidden nog beter).
Drums zijn retestrak en verrassend hier en daar. (lekker die blastsbeats....)
Riffs en solo's (Alex Skolnick, heerlijk) zijn over het geheel goed, melodieus en zwaar.

De enige reden dat deze moderne Thrashplaat van mij geen 5* krijgt is omdat Omega Wave gewoon veel beter is (vind ik dan).
Maar het goed met Testament, vooral zo doorgaan. En van mij mag Alex Skolnick blijven.

Covers zijn slecht. Die van Queen is hopeloos en ik ben al geen fan van Iron Maiden maar deze Powerslave is echt kansloos.

Dan covert Machine Head toch beter.

Ik vind die Scorpions cover wel geslaagd. Past wel goed bij hun stijl, net als Sails Of Charon die ze ooit eens gedaan hebben. Melodieus en toch lekker vet.

Inderdaad, dat duistere sfeertje van Animal Magnetism staat ze wel het best.
De Queen cover vind ik ook nog niet onaardig, alleen vind ik het jammer dat de oorsronkelijke basriff nu ook met gitaar word gespeeld waardoor de solo's er niet meer zo lekker uit knallen.
Powerslave klinkt eigenlijk grotendeels net als het orgineel maar dan een stuk minder mooi.


Ik snap eigenlijk niet waarom de extended cut versie van Throne of thorns niet standaard op het album staat, die had dan ook qua positie verwisseld mogen worden met Last Stand for Independence. Throne of Thorns vind ik meer als een epische afsluiter klinken.

Grappig, ik heb onlangs mijn eigen versie gemaakt voor op mijn mp3 speler en die zag er dus precies zo uit, met de extended version als afsluiter.

Ik vind de nieuwe Testament zeker niet tegenvallen en dit overtreft The Formation of Damnation wat mij betreft makkelijk. Heerlijke agressieve riffs en beukende snelheden. Rise Up zou live wel een enorme kraker kunnen zijn.
Nergens meer grunts, wat op zich wel jammer is, want Chuck Billy doet dat op zich heel verdienstelijk, maar daardoor doet dit album wel een stuk melodischer aan. De zangpartijen zijn vaak ook dubbel ingezongen, dat hoor je ook, maar dat vind ik juist wel iets moois toevoegen.

4,5*

Nadat andere trash grootheden Kreator en Overkill dit jaar ook een nieuwe schijf op de markt brachten is het nu aan Testament om de trash fans te overtuigen. Deze trash fan, ik dus, is niet overtuigd. Daar waar Kreator en Overkill mij wel vrolijk stemde met hun nieuwe producten, blijft bij deze nieuwe vooral een saai gevoel over. Nergens wordt de cd echt bijzonder. Het is zeker niet slecht, maar ik ga gauw luisteren naar de eerder genoemde muzikanten

Het was even moeilijk om onbevooroordeeld te gaan luisteren. In het achterhoofd houdende dat mijn favoriete Testamentschijven The Gathering en The Legacy heten, lezende dat Chuck Billy merkwaardig genoeg niet geheel tevreden is met de songschrijverij van collega Peterson en dat de creatieve bijdragen van Skolnick volstrekt marginaal zijn, tevens lezende dat het album diverse recensenten doet denken aan Practice What You Preach en Souls Of Black, zorgde ervoor dat ik met een wat angstig gevoel tegen de eerste luisterbeurt van Dark Roots Of Earth opkeek.

Gelukkig werd de soep niet zo heet gegeten als hij werd opgediend. Mijzelf in herinnering roepend dat het niet juist de melodieuze kant van Testament was die mij tegenstond op de albums tussen 89 en 92, maar juist het matige songmateriaal en de lauwe beleving. Dat is op Dark Roots gelukkig allemaal anders. Ja, het is melodieus en ja, er wordt niet driftig gewenteld in rappe polkaporno. Het straalt tenminste wel gedrevenheid uit. In die zin roept de nieuwe Testament juist meer visioenen op van The New Order. Ook de coverart heeft met enige fantasie de nodige overeenkomsten met de coverart van dat album uit 88.

Rise Up laat direct de typische Testamentriffelarij van weleer de speakers uitstromen. Chuck Billy is een beperkte zanger, maar zijn intonatie heb ik altijd imposant gevonden. En in de opener laat hij zich direct gelden. Skolnick zorgt voor uitstekende flitsende solo's. Een kleinood dat ik nogal gemist heb op voorganger The Formation Of Damnation. Hoe meer ik daaraan denk, hoe minder ik de ophef over het hoge aantal midtempo tracks begrijp. The Formation Of Damnation blonk ook al niet uit in snelheid. Zet er dan zo'n snelheidsduivel tussen zoals True American Hate en dan heeft dat direct een extra explosieve lading.

In de vorm van het titelnummer en Cold Embrace staat er een tweetal ballades op het album. Dat is een ongekend hoog aantal voor een Testamentalbum. Deze ballades halen niet het niveau van The Legacy of Trail Of Tears, maar ze zijn vanwege het leadwerk toch best smaakvol en goed voor de afwisseling op het album.

Op Man Kills Mankind schemert pas echt Practice What You Preach door. De zanglijn is rechtstreeks gekopieerd van Perilous Nation. Man Kills Mankind heeft wel veel meer energie en kracht dan dat bewuste nummer. Zoals eigenlijk het hele album.

Niemand minder dan Gene Hoglan heeft het werkstuk ingedrumd. Maar een opvallende aanwezigheid is het niet. Natuurlijk tikt hij de gaatjes uitstekend dicht, maar elke andere gast die maat kan houden had niet uit de toon gevallen. In dat opzicht doet Testament er wellicht goed aan om eens een wat onbekendere drummer aan te trekken. Eentje die wel ruimte heeft in zijn agenda. Paul Bostaph geblesseerd, daarna Dave Lombardo bellen en daarna Gene Hoglan. Chuck Billy lepelt het zo op en vindt het dan nog gek dat Testament zoveel moeite heeft drummers vast te houden. Nu moet Hoglan in ieder geval al het Europese gedeelte van de tour verstek laten gaan. En ook had hij geen tijd om de covers in te drummen.

Covers? Ja covers. Testament heeft een drietal covers opgenomen die de diverse uitgaven (ont)sieren. Dragon Attack van Queen, Animal Magnetism van Scorpions, Powerslave van MaidenDeze zijn ingedrumd door Chris Adler van Lamb Of God. De Queencover is best aardig. Het heeft dezelfde behandeling als de Aerosmithcover die op (alweer) New Order stond. Animal Magnetism is lekker heavy gemaakt, maar Billy's vocalen maken het een taaie oefening. Powerslave is natuurgetrouw gedaan maar mist alle magie van het origineel. Ach het is maar bonus en ik neem het dan ook niet mee in de beoordeling.

Dark Roots Of Earth is niet Testaments allerbeste album. Het is wel een verfrissend en goed album. In ieder geval in vergelijking met die thrashacts die hun stevigste kanten opzoeken. Of met een Kreator dat maar blijft hangen in de Extreme Aggression modus. The New Order was ook een goede plaat. En juist de sfeer dat album wordt met name opgezocht. Maar dan wel vetter en heaviër. En veel meer gedetailleerd en gestructureerd dan Formation Of Damnation.

In de regel zijn Testament's albums het net niet voor mij. Dit album is helaas geen uitzondering op die regel gebleken. Het album zit goed in elkaar en de individuele nummers kan ik goed aanhoren. Moet ik echter een heel album aanhoren, dan begint de verveling me al snel te bekruipen.
Dit album mist de intensiteit die The Gathering zo goed maakte, en qua melodiën of gevoel is er ook weinig dat indruk op me heeft gemaakt. Uitschieters zijn wat mij betreft Rise Up, True American Hate en Last Stand for Independence.

3.5*

Mjah.....Testament...Zag het altijd als het iets mindere broertje van Metallica, maar zeker wel goed. Er is iets wat me niet zo trekt als bij de 80's van Metallica. Ik heb na jaren van metal-moeheid me op deze gestort om te hopen weer wat energie terug te vinden. De zang doet me ook al wat aan de jonge Hetfield denken, zelf de letter-typografie (wel mooi).De hoes vind ik..vre-se-lijk; zo van die B-horror achtige afbeeldingen (dat monster had er niet op gemoeten .)

Terug naar de muziek: het viel me toch wat tegen na de hoopvolle previews. Muzikaa/technisch prima in orde en de drums en sologitaar vind ik practig, maar de songs degelijk en gemiddeld genomen niet interessant als geheel, op een paar uitzonderingen na. Wel interessante passages her en der, maar ik word niet omvergeblazen (wel behoorlijk door de drums en energieke solo's her en der) . De ballads zijn ok, maar niet á la Fade To Black of Sanitarium van Metallica) . Toch wel blij om ze weer eens tekeer horen te gaan (muzikaal), maar nogmaals: de song vormen voor mij de belangrijkste graadmeter en dat is ruim voldoende (3,5*).......en tóch heb ik 'm besteld. Dat kwam voornamelijk omdat ik deze bij CDWOW voor 6,99 zag staan en bij de FRS/Bol.com voor bijna 3x zoveel. Voor dat prijsje wilde ik 'm wel hebben .

Het is best een aardig album. Maar als het om omver blazen gaat, zou ik toch The Gathering onder de aandacht willen brengen. Wat mij betreft Testaments finest hour. Toch jammer dat die koers niet verder uitgediept werd.

Heb 'm vanmorgen vroeg nog beluisterd toevallig (via YT), maar ik word niet 'ingepakt'. Ik zag net bij de updates en zag je bericht staan. Ik ken alleen het werk t/m Practice en albums van later tot nu ken ik niet. Ik zal je advies ter harte nemen en The Gathering eens beluisteren. Bedankt voor de tip.

Dit is voor mij persoonlijk het beste album van Testament.

Muzikaal is het best een sterk staaltje maar echt opzienbarend nou ook weer niet. Nou is chuck Billy ook niet de zanger met een groot vocaal bereik en lijkt daarmee alle songs van dezelfde "zanglijn" te voorzien. Het beukende Rise Up, de ballad Cold Embrace en de kraker Throne of Thorns slepen de vinkjes in de wacht voornamelijk door het prima gitaarspel.
Echter de bonus tracks Dragon Attack (Queen cover) en Animal Magnetism (Scorpions cover) laten horen hoe metalized classic rock songs meeslepender zijn dan al het eigen geschreven materiaal op deze plaat.

Waar The Formation Of Damnation later wel op gang kwam, voelt Dark Roots Of Earth ondanks de spetterende productie en aardige gitaarsolo's over het algemeen aan als een vermoeiend album waar het allemaal net niet op wil lukken. Nog steeds geen ramp om naar te luisteren, maar er blijft dit keer wel erg weinig hangen. Rise Up vind ik een vrij beschamend slecht refrein hebben zelfs, nooit een goed teken voor een openingstrack. Ballad Cold Embrace bevalt dan nog het beste, terwijl dit nu ook geen echt spectaculaire track is. Vooruit, het afsluitende Last Stand For Independence kan er ook best mee door. Verder is het allemaal vooral 'net niet'.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Gathering
4. The Legacy
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. The Formation Of Damnation
9. Dark Roots Of Earth
10. Demonic

When I say rise up
You say war

Man, man, man, dat is niveau kinderen voor kinderen. Verder is Dark Roots een bijzonder matig album. De heren op het minimum van hun kunnen. Het is strak en de solo's zijn snel en melodieus, maar daar is echt alles mee gezegd. Ten tijde van deze plaat zijn de optredens ook echt slecht geworden, met enkel Skolnick als enige die er nog echt zin in leek te hebben. Dat gevoel straalt ook op dit album. Vier jaar na The Formation Of Damnation zal Nuclear Blast wel gezeurd hebben om een nieuwe plaat. De gemakzucht druipt ervan af. Dit is weinig meer dan een verzameling simpele stampriffs, eentonig gebrul van Chuck en dat allemaal keurig aan elkaar geroffeld door Gene Hoglan. Dit album is zielloos, ongeïnspireerd en vooral op de automatische piloot ingespeeld.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Dark Roots Of Earth
10. Demonic

Ram it down

Dark Roots of Earth, wellicht weer wat licht aan het einde van de tunnel, Rise Up opent het album agressief maar ook met lekker veel breaks, een goede track. Native Blood houdt dat niveau niet vast. Het titelnummer is echter weer een prima track, Billy zingt gelukkig ook weer wat vaker dan het lage gemurmel van de beste man, de track is afwisselend en bevat simpelweg (eindelijk) weer eens de broodnodige melodie.
True American Hate is dan weer een en al bruut geweld. Cold Embrace vormt een melancholisch werkje wat best aardig is vormgegeven, wederom afwisseling troef maar waarom deze song bijna 8 minuten moet duren is mij een raadsel, het epos waar het voor moet doorgaan is wat overdreven, desalniettemin genietbaar. Dark Roots is weer een stap in de goede richting hoewel een aantal songs weer volgens het bekende stramien verlopen en dat is jammer, zo gauw de band afwisselt heeft het al meer mijn aandacht.

Tussenstand:

1. Low
2. The New Order
3. Souls of Black
4. The Legacy
5. The Gathering
6. The Ritual
7. Dark Roots of Earth
8. Practice What You Preach
9. The Formation of Damnation
10. Demonic

Ik vind helemaal niets mis met deze plaat, toen in 2012 niet, en ook nu niet. Vergis ik me zou erg, of is de rest zo ontzettend kritisch/streng?