Testament - Dark Roots of Earth (2012)

Kleine tegenvaller van deze doorgaans toch betrouwbare metalband. Het voornaamste probleem is de aanwezigheid van teveel midtempo songs, die zanger Chuck Billy dwingen tot allerlei weinig interessante en soms zelfs zeurderige zanglijnen. De meeste van deze songs zijn tevens veel te lang. Zodra de snellere songs zich aandienen, zoals opener Rise Up, het felle True American Hate (voor mij ook de uitschieter van de plaat) en afsluiter Last Stand For Independence, wordt alles een stuk interessanter. Gemiste kans dus. Testament levert hier degelijk werk af, maar dat is gewoonweg niet goed genoeg.

Het was even moeilijk om onbevooroordeeld te gaan luisteren. In het achterhoofd houdende dat mijn favoriete Testamentschijven The Gathering en The Legacy heten, lezende dat Chuck Billy merkwaardig genoeg niet geheel tevreden is met de songschrijverij van collega Peterson en dat de creatieve bijdragen van Skolnick volstrekt marginaal zijn, tevens lezende dat het album diverse recensenten doet denken aan Practice What You Preach en Souls Of Black, zorgde ervoor dat ik met een wat angstig gevoel tegen de eerste luisterbeurt van Dark Roots Of Earth opkeek.

Gelukkig werd de soep niet zo heet gegeten als hij werd opgediend. Mijzelf in herinnering roepend dat het niet juist de melodieuze kant van Testament was die mij tegenstond op de albums tussen 89 en 92, maar juist het matige songmateriaal en de lauwe beleving. Dat is op Dark Roots gelukkig allemaal anders. Ja, het is melodieus en ja, er wordt niet driftig gewenteld in rappe polkaporno. Het straalt tenminste wel gedrevenheid uit. In die zin roept de nieuwe Testament juist meer visioenen op van The New Order. Ook de coverart heeft met enige fantasie de nodige overeenkomsten met de coverart van dat album uit 88.

Rise Up laat direct de typische Testamentriffelarij van weleer de speakers uitstromen. Chuck Billy is een beperkte zanger, maar zijn intonatie heb ik altijd imposant gevonden. En in de opener laat hij zich direct gelden. Skolnick zorgt voor uitstekende flitsende solo's. Een kleinood dat ik nogal gemist heb op voorganger The Formation Of Damnation. Hoe meer ik daaraan denk, hoe minder ik de ophef over het hoge aantal midtempo tracks begrijp. The Formation Of Damnation blonk ook al niet uit in snelheid. Zet er dan zo'n snelheidsduivel tussen zoals True American Hate en dan heeft dat direct een extra explosieve lading.

In de vorm van het titelnummer en Cold Embrace staat er een tweetal ballades op het album. Dat is een ongekend hoog aantal voor een Testamentalbum. Deze ballades halen niet het niveau van The Legacy of Trail Of Tears, maar ze zijn vanwege het leadwerk toch best smaakvol en goed voor de afwisseling op het album.

Op Man Kills Mankind schemert pas echt Practice What You Preach door. De zanglijn is rechtstreeks gekopieerd van Perilous Nation. Man Kills Mankind heeft wel veel meer energie en kracht dan dat bewuste nummer. Zoals eigenlijk het hele album.

Niemand minder dan Gene Hoglan heeft het werkstuk ingedrumd. Maar een opvallende aanwezigheid is het niet. Natuurlijk tikt hij de gaatjes uitstekend dicht, maar elke andere gast die maat kan houden had niet uit de toon gevallen. In dat opzicht doet Testament er wellicht goed aan om eens een wat onbekendere drummer aan te trekken. Eentje die wel ruimte heeft in zijn agenda. Paul Bostaph geblesseerd, daarna Dave Lombardo bellen en daarna Gene Hoglan. Chuck Billy lepelt het zo op en vindt het dan nog gek dat Testament zoveel moeite heeft drummers vast te houden. Nu moet Hoglan in ieder geval al het Europese gedeelte van de tour verstek laten gaan. En ook had hij geen tijd om de covers in te drummen.

Covers? Ja covers. Testament heeft een drietal covers opgenomen die de diverse uitgaven (ont)sieren. Dragon Attack van Queen, Animal Magnetism van Scorpions, Powerslave van MaidenDeze zijn ingedrumd door Chris Adler van Lamb Of God. De Queencover is best aardig. Het heeft dezelfde behandeling als de Aerosmithcover die op (alweer) New Order stond. Animal Magnetism is lekker heavy gemaakt, maar Billy's vocalen maken het een taaie oefening. Powerslave is natuurgetrouw gedaan maar mist alle magie van het origineel. Ach het is maar bonus en ik neem het dan ook niet mee in de beoordeling.

Dark Roots Of Earth is niet Testaments allerbeste album. Het is wel een verfrissend en goed album. In ieder geval in vergelijking met die thrashacts die hun stevigste kanten opzoeken. Of met een Kreator dat maar blijft hangen in de Extreme Aggression modus. The New Order was ook een goede plaat. En juist de sfeer dat album wordt met name opgezocht. Maar dan wel vetter en heaviër. En veel meer gedetailleerd en gestructureerd dan Formation Of Damnation.

Waar The Formation Of Damnation later wel op gang kwam, voelt Dark Roots Of Earth ondanks de spetterende productie en aardige gitaarsolo's over het algemeen aan als een vermoeiend album waar het allemaal net niet op wil lukken. Nog steeds geen ramp om naar te luisteren, maar er blijft dit keer wel erg weinig hangen. Rise Up vind ik een vrij beschamend slecht refrein hebben zelfs, nooit een goed teken voor een openingstrack. Ballad Cold Embrace bevalt dan nog het beste, terwijl dit nu ook geen echt spectaculaire track is. Vooruit, het afsluitende Last Stand For Independence kan er ook best mee door. Verder is het allemaal vooral 'net niet'.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Gathering
4. The Legacy
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. The Formation Of Damnation
9. Dark Roots Of Earth
10. Demonic

When I say rise up
You say war

Man, man, man, dat is niveau kinderen voor kinderen. Verder is Dark Roots een bijzonder matig album. De heren op het minimum van hun kunnen. Het is strak en de solo's zijn snel en melodieus, maar daar is echt alles mee gezegd. Ten tijde van deze plaat zijn de optredens ook echt slecht geworden, met enkel Skolnick als enige die er nog echt zin in leek te hebben. Dat gevoel straalt ook op dit album. Vier jaar na The Formation Of Damnation zal Nuclear Blast wel gezeurd hebben om een nieuwe plaat. De gemakzucht druipt ervan af. Dit is weinig meer dan een verzameling simpele stampriffs, eentonig gebrul van Chuck en dat allemaal keurig aan elkaar geroffeld door Gene Hoglan. Dit album is zielloos, ongeïnspireerd en vooral op de automatische piloot ingespeeld.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Dark Roots Of Earth
10. Demonic