Orchestral Manœuvres in the Dark - Crush (1985)

een vreemde plaat, eigenlijk past het hele album niet echt bij elkaar. De singles zijn altijd makkelijk er uit te halen bij OMD zo ook nu enkel 3de single "La Femme Accident" viel een beetje uit de toon (werd dan ook geen hit)

parels: 88 seconds en Native Daughters
meest depri nummer: Crush
meest vrolijke nummer: So In Love

lang niet zo goed als Architecture maar een stuk beter dan de jaren 90 platen (m.u.v. Sugar Tax want die is echt goed!!)

wat blijft so in love toch een heerlijk nummer,de rest van het album vind ik stukken minder.

alleen voor so in love geef ik een 5 de rest maar een 1

Ik was bij de vorige plaat gestopt ze nog te volgen, vanaf hier vond ik het flink achteruit gaan, de spirit was er echt wel uit.
Kan deze niet meer beoordelen, want zoals gezegd, ik had afgehaakt na de vorige.

'So in Love' is wel 1 van hun beste hoor!

staat op tal van verzamelaars, maar voor dat ene nummer ging ik deze plaat niet meer kopen, ik heb trouwens een best of ook.

Dat zou toch niet best zijn als deze bewering waarheid zou zijn. Je haald de singles er hier erg snel uit. Een paar commerciele liederen aangevuld met alternative tracks zoals het titelnummer (I can't stand the fucking rain) en 88 seconds in Greensboro welke over een waargebeurd verhaal gaat met de klux klux clan die in 88 seconde een groep mensen aanviel waarbij doden vielen. Dit fraaie nummer liep over in het misschien wel nog fraaiere en behoorlijke bombastische The Native Daughters of the Golden West .

CRUSH
was het OMD album dat de Amerikaanse markt moest breken.
Een verzameling matige tot zeer goede popsong die echter steeds
verder afdrijven van het oorspronkelijke pioneerswerk (1979-1983).

Tracks 2, 3 en 4 zijn de zwakste van het album
en maken dat de kritische luisteraar soms kant 2 niet haalt.
Ik gooi de tracklijst daarom even door elkaar.

So in Love is het enige nummer van Crush
dat met overtuiging de stempel "hitsingle" kan dragen.
Rijk arrangement met sterke bas en verre gitaarlikjes.

http://nl.youtube.com/watch?v=oiWV6g-ygHg

Secret is romantische softpop van Paul Humphreys.
Een haast naïeve tekst en een waterdunne compositie.
Tweede single, maar nadien uit de gratie van de band.

http://nl.youtube.com/watch?v=pxFsp5F1axA

La Femme Accident brengt OMD weer op z'n unieke best.
Als kamerorkest gearrangeerde ballad die menig popliefhebber
van 7 tot 77 weet te bekoren. Top 20 in Vlaanderen ...

http://nl.youtube.com/watch?v=tzZYi_n4Q74

Hold You heeft een videoclip, maar werd uiteindelijk toch geen single.
Een bijzonder sfeervolle en tedere ballad die een ander gezicht
van de groep laat zien: op Crush zingt OMD openhartig over de liefde.

http://nl.youtube.com/watch?v=wQCq4_2Q94U

Het titelnummer Crush wentelt zich in zelfbeklag en gebroken glas.
De vocale basis is opgebouwd uit samples van Japanse commercials.
Daar bovenop een dronken bas en een hevige stortbui.

88 Seconds in Greensboro is een politiek statement.
Onderwerp is het racistische bloedbad dat de Ku Klux Klan
aanrichtte in 1979 ... we horen zowaar een rockgitaar scheuren.

The Native Daughters of the Golden West neemt de luisteraar
weer even mee naar de oude stijl van OMD met een "wall of synth"
waartegen een luid krijsende Andy McCluskey tracht op te zingen.

Bloc Bloc Bloc is een aardige jam ... meer echter niet.
Een dronkenmanslied (zoals Apollo op Junk Culture), maar
dit keer op basis van één enkele basrif en inkleurende blazers.

Women III is een wat matte compositie met een monotome zanglijn.
De tekst is sterker dan de muziek, al heeft dit bijna hypnotisch nummer
een refrein dat later ook gedeeltelijk zal terugkeren in Pandora's Box.

The Lights Are Going Out is een van de sterkste composities hier.
De basis zijn twee vocale samples en daarboven op dobbert een
soort zeemanslied dat bijzonder sfeervol en tekenend is.

Bijna in dezelfde catchy hitstijl als So in Love
is de single If You Leave van de soundtrack Pretty in Pink.
Het nummer deemsterde in Europa wat weg omdat de film
pas in de zalen te zien was als het volgende OMD album uitkwam.
In Amerika was het een nummer 4 hit en op die manier
was de missie om door te breken in Amerika gelukt.

http://nl.youtube.com/watch?v=LnA630WTxlE

De b-kantjes (zie ook Navigation - the b-sides) zijn deze keer:

Concrete Hands (So in Love) is zo'n kleurrijke geluidscollage
dat het eigenlijk op het album had moeten staan. Maria Gallante
(So in Love 12") is een onafgewerkt en slecht nummer

Drift (Secret) is een sfeervolle, maar weinig beklijvende instrumental.
Firegun (La Femme Accident) is een intrigerend en iets donkerder nummer.

B-kant Concrete Hands is ook een mooi nummer.

Even de "videoclip" van Native Daughters toegevoegd. Fijn plaatje

Deze opname komt uit de Crush film die hopelijk ooit nog eens op dvd gaat verschijnen.

CRUSH deluxe

Van Crush verscheen in 1985 een Crush - The Movie documentaire.
Fans van OMD hebben fragmenten uit die docu omgebogen tot
clips voor een aantal album tracks ... misschien verschijnt ie
ooit nog eens op DVD, als extraatje bij een remaster of zo.

Hieronder alvast de tracklijst van mijn dromen.
Voor de singles koos ik de minder bekende 12" versies.

YouTube - OMD - So In Love (12" version)

YouTube - OMD - Secret (12" version)

YouTube - OMD - La Femme Accident (12" version)

YouTube - OMD - Hold You

YouTube - OMD - Crush

YouTube - OMD - 88 Seconds In Greensboro

YouTube - OMD - The Native Daughters Of The Golden West

YouTube - OMD - Bloc Bloc Bloc

YouTube - OMD - Women III

YouTube - OMD - The Lights Are Going Out

YouTube - OMD - Concrete Hands (12" version)

GEEN VIDEO voor Maria Gallante (bonus b-side van So in Love)

GEEN VIDEO voor Drift (instrumentale b-side van Secret)

YouTube - OMD - Firegun

YouTube - OMD - If You Leave (Pretty in Pink clip)

De clip van Hold You is wel degelijk als videoclip bedoeld.
Het nummer was een mogelijke single van het album.
De 12" versie van La Femme Accident is zo slecht,
dat ik als bonus de gewone versie toevoeg.

YouTube - OMD - La Femme Accident

Wie heeft hier nu weer de CD hoes gezet?

dit is toch wel matig voor OMD begrippen. So In Love is natuurlijk wel geweldig , maar dit is toch wel een heel stuk minder dan bijv. organisation of architecture. niet spannend.

Ondertussen weer opgelost. Dank u crew.

Het enige goede aan dit album is de hoes: "ontleend" aan twee schilderijen van Edward Hopper (w.o. het roemruchte Nighthawks).

Dit soort albums is populair bij zgn 'leuke' 80s parties en gewild bij mensen die nostalgisch terug willen denken aan hun puberteit. Muzikaal hield imo OMD op interessant te zijn na het vierde album. Deze heb ik dank ook alleen ter complettering, wat een rare gewoonte is dat toch; gelukkig niet meer dan 1 euro betaald.

So in Love - kwijlebabbelmuziek die nog niet een vlaag van de schaduw van een Enola Gay in zich heeft, om Statues niet eens te noemen, of Stanlow

In tegenstelling tot de ander users vind ik dat één van de betere OMD-albums, beter dan voorganger Junk Culture. OMD durft weer andere wegen in te slaan, zo staan er ook enkele gitaarsongs tussen zoals het politiek getinte 88 Seconds in Greensboro en Bloc Bloc Bloc , fraaie ballads (La Femme Accident, Hold You) en zeer donkere stukken (Crush, The Lights Are Going Out). Al staan hier ook op de hitparade gerichte nummers zoals het overigens prima So in Love en het mindere Secret. Als minpunt kun je zeggen dat Crush daardoor geen geheel vormt maar het is je kunt moeilijk beweren dat OMD hier op veiligheid speelt wat wel het geval is met hun volgende album.

Zo juist ruim 35 minuten door de natuur gelopen met deze plaat hard op mijn kop. Dat heb je soms wel eens nodig (dat lopen), de continue dreiging van de natuur en de daarbij de dreiging van deze plaat.

Dit album is vooral gemaakt voor de Amerikaanse markt. Europa was al om maar in de USA wilde het nog niet helemaal lukken. De band ging op tour met Depeche Mode (zeg maar de tour waaruit 101 is ontstaan) en dacht een mooi geluid gevonden te hebben waarmee ze de Amerikaanse markt konden veroveren. Ook tekstueel werd er op dit album meer over Amerika gezongen dan op welke OMD plaat dan ook. De plaat is na Organisation de meest donkere plaat die de groep gemaakt heeft (is daar een verband?) en er wordt meer gitaar ingezet dan ooit.

De eerste twee liedjes op Crush zijn zogenaamde niets aan de hand popliedjes. So in love werd een dikke hit en wist het zelfs in Verenigde Staten tot in de Top 30 te schoppen (26). Het stempel perfecte popliedje wil ik er net niet op plakken maar er werd wel een verdienstelijke poging gewaagd. Secret is een stuk minder populair. Zowel bij de fans, bij de band en bij het kopende publiek. Ik kan het liedje wel hebben (de bridge is best aardig) maar echt goed is het niet. Zoals bij vrijwel alle liedjes met Paul achter de mic is het een beetje te braaf al zat er toch wel de nodige hitpotentie in (zoals ook bij vrijwel elke liedje gezongen door Paul).

Daarna volgt een blocje van drie typische albumtracks. Het rockende Bloc Bloc Bloc, het popliedje Women III heeft een sterke coupletten (prachtige zanglijnen) en een wat flauw refrein het trio wordt afgesloten met het depressieve titelnummer. Het werd donker en donkerder, de wolken grauw, de druppels verenigde zich en met dit liedje door mijn hoofd. Dat kwam best wel binnen.

De tweede helft trapt af met het waargebeurde verhaal 88 Seconds. Scheurende gitaren en de sound doet me erg denken aan R.E.M. op een of andere manier past het nummer daar wel bij. 88 Seconds loopt over in het magnus opus van dit album Native Daughters. Over dreiging gesproken... Een groot geluid en McCluskey zingt beter dan ooit (sowieso op heel het album) alles valt precies goed voor OMD tijdens dit liedje.

Het afsluitende trio is muzikaal redelijk rustig. Twee luchtige ballades met zelfs wat klassieke flirts in La Femme (toen begon het te onweren) en het misschien wel ietwat flauwe Hold You (en regenen). De album afsluiter The Lights Are Going Out is weer donker en zwaarmoedig van aard en daarmee komt het einde aan een apart album.

Het is geen album wat je vaak moet opzetten, maar zo een paar keer per jaar is meer dan de moeite waard!

Mooi geschreven,vigil.

En hoewel ik begrepen heb dat Andy McCluskey Hold You tot één van zijn zwakste songs rekent,
vind ik kant 2 van Crush één van de allerbeste plaathelften die OMD ooit gemaakt heeft.

Dit wat meer organische album klinkt voor mij minder gedateerd
dan het nog erg synthetische Junk Culture. Qua songs zijn ze elkaars gelijke.

Ik vond So in Love rete commercieel klinken, en daarom dit album altijd links laten liggen.
Maar nu lees ik dat Crush vrij duister moet klinken met scheurende gitaren.
Moet ik het vergelijken met een nummer als The Libanon van Human League, of zit ik dan verkeerd te denken?

Die vergelijking gaat deels op voor 88 Seconds in Greensboro.
Een song die onrecht hekelt en daar een venijnige gitaar voor gebruikt.

Ik zou zeggen: klik in de tracklijst de videootjes eens aan.
Van het album verscheen met name een making of video.

Zal ik doen.

deric raven Bloc Bloc Bloc, 88 Seconds in Greensboro (dit gaat over een aktie van de Klux Klux Clan in North Carolina waarbij 5 mensen werden vermoord, dit duurde slechts 88 seconde) en The Native Daughters of the Golden West zouden je het best moeten bevallen. Dus probeer die als eerste. Wellicht het titelnummer ook wel maar dat is wel rustig maar enorm dreigend en depressief.

En The Lights Are Going Out natuurlijk. Wat een sfeer, net een schilderij van Hopper.

88 Seconds in Greensboro heeft ongeveer het zelfde koortje als Bring on the Dancing Horses van Echo & the Bunnymen.
De genoemde nummers zijn inderdaad allemaal stukken beter dan So in Love.

Dan moet je die redenering in termen van release omdraaien.
Crush verscheen eerder dan Bring on the Dancing Horses.

Ach, So in Love vind ik wel erg goed te pruimen.
Creatieve baslijn, gitaartje in de achtergrond en meezingbaar.
Misschien struikelen sommigen over die sissy falsetto in het refrein.

Eigenlijk vind ik dit album minder slecht dan ik dacht en ook minder commercieel dan ik dacht. De singles zijn er inderdaad goed uit te halen. Als puber vond ik So in Love trouwens een erg leuk nummer. Ik was zeker verliefd ofzo. Prima popliedje, dat nog steeds. Net zo zoetsappig (zo niet nog erger) is Hold You, en ik heb dan ook niks met zo'n nummer.
The Native Daughters of the Golden West, 88 Seconds in Greensboro en The Lights Are Going Out liggen wat meer in mijn straatje (met de eerste aan kop). Bloc Bloc Bloc, Women III en Crush vind ik niet onaardig. In elk geval niet van die 'kwijlebabbelmuziek'.
Secret en La Femme Accident vind ik trouwens ook wel aardige singles (de laatste wel minder dan de eerste).

Al met al geen geweldig album (je moet het niet naast A&M zetten), maar slecht kan ik het ook niet noemen. Het is wel een kwestie van de beste eruit pikken en zeker ook in de juiste stemming zijn.

La Femme Accident is imo een voorbeeld van een uitstekend popnummer dat blijft boeien. Prachtig nummer.

I'll second that.
Of hoe twee amateur-pingelaars erin slagen een klassiek arrangement neer te zetten.

Het is absoluut origineel voor een zgn. synthpopgroep, maar als we het over popjuweeltjes hebben hoor ik toch vele malen liever Joan of Arc (en ook Maid of Orleans vind ik na zo vaak gehoord te hebben nog steeds briljant).

@Dazzler

Als de heren van OMD consequent zijn, brengen ze dit jaar een 30th anniversary edition van dit album uit. Weet jij of er nog previously unreleased material is dat gelinked kan worden aan dit album?