Orchestral Manœuvres in the Dark - Crush (1985)

CRUSH
was het OMD album dat de Amerikaanse markt moest breken.
Een verzameling matige tot zeer goede popsong die echter steeds
verder afdrijven van het oorspronkelijke pioneerswerk (1979-1983).

Tracks 2, 3 en 4 zijn de zwakste van het album
en maken dat de kritische luisteraar soms kant 2 niet haalt.
Ik gooi de tracklijst daarom even door elkaar.

So in Love is het enige nummer van Crush
dat met overtuiging de stempel "hitsingle" kan dragen.
Rijk arrangement met sterke bas en verre gitaarlikjes.

http://nl.youtube.com/watch?v=oiWV6g-ygHg

Secret is romantische softpop van Paul Humphreys.
Een haast naïeve tekst en een waterdunne compositie.
Tweede single, maar nadien uit de gratie van de band.

http://nl.youtube.com/watch?v=pxFsp5F1axA

La Femme Accident brengt OMD weer op z'n unieke best.
Als kamerorkest gearrangeerde ballad die menig popliefhebber
van 7 tot 77 weet te bekoren. Top 20 in Vlaanderen ...

http://nl.youtube.com/watch?v=tzZYi_n4Q74

Hold You heeft een videoclip, maar werd uiteindelijk toch geen single.
Een bijzonder sfeervolle en tedere ballad die een ander gezicht
van de groep laat zien: op Crush zingt OMD openhartig over de liefde.

http://nl.youtube.com/watch?v=wQCq4_2Q94U

Het titelnummer Crush wentelt zich in zelfbeklag en gebroken glas.
De vocale basis is opgebouwd uit samples van Japanse commercials.
Daar bovenop een dronken bas en een hevige stortbui.

88 Seconds in Greensboro is een politiek statement.
Onderwerp is het racistische bloedbad dat de Ku Klux Klan
aanrichtte in 1979 ... we horen zowaar een rockgitaar scheuren.

The Native Daughters of the Golden West neemt de luisteraar
weer even mee naar de oude stijl van OMD met een "wall of synth"
waartegen een luid krijsende Andy McCluskey tracht op te zingen.

Bloc Bloc Bloc is een aardige jam ... meer echter niet.
Een dronkenmanslied (zoals Apollo op Junk Culture), maar
dit keer op basis van één enkele basrif en inkleurende blazers.

Women III is een wat matte compositie met een monotome zanglijn.
De tekst is sterker dan de muziek, al heeft dit bijna hypnotisch nummer
een refrein dat later ook gedeeltelijk zal terugkeren in Pandora's Box.

The Lights Are Going Out is een van de sterkste composities hier.
De basis zijn twee vocale samples en daarboven op dobbert een
soort zeemanslied dat bijzonder sfeervol en tekenend is.

Bijna in dezelfde catchy hitstijl als So in Love
is de single If You Leave van de soundtrack Pretty in Pink.
Het nummer deemsterde in Europa wat weg omdat de film
pas in de zalen te zien was als het volgende OMD album uitkwam.
In Amerika was het een nummer 4 hit en op die manier
was de missie om door te breken in Amerika gelukt.

http://nl.youtube.com/watch?v=LnA630WTxlE

De b-kantjes (zie ook Navigation - the b-sides) zijn deze keer:

Concrete Hands (So in Love) is zo'n kleurrijke geluidscollage
dat het eigenlijk op het album had moeten staan. Maria Gallante
(So in Love 12") is een onafgewerkt en slecht nummer

Drift (Secret) is een sfeervolle, maar weinig beklijvende instrumental.
Firegun (La Femme Accident) is een intrigerend en iets donkerder nummer.

Zo juist ruim 35 minuten door de natuur gelopen met deze plaat hard op mijn kop. Dat heb je soms wel eens nodig (dat lopen), de continue dreiging van de natuur en de daarbij de dreiging van deze plaat.

Dit album is vooral gemaakt voor de Amerikaanse markt. Europa was al om maar in de USA wilde het nog niet helemaal lukken. De band ging op tour met Depeche Mode (zeg maar de tour waaruit 101 is ontstaan) en dacht een mooi geluid gevonden te hebben waarmee ze de Amerikaanse markt konden veroveren. Ook tekstueel werd er op dit album meer over Amerika gezongen dan op welke OMD plaat dan ook. De plaat is na Organisation de meest donkere plaat die de groep gemaakt heeft (is daar een verband?) en er wordt meer gitaar ingezet dan ooit.

De eerste twee liedjes op Crush zijn zogenaamde niets aan de hand popliedjes. So in love werd een dikke hit en wist het zelfs in Verenigde Staten tot in de Top 30 te schoppen (26). Het stempel perfecte popliedje wil ik er net niet op plakken maar er werd wel een verdienstelijke poging gewaagd. Secret is een stuk minder populair. Zowel bij de fans, bij de band en bij het kopende publiek. Ik kan het liedje wel hebben (de bridge is best aardig) maar echt goed is het niet. Zoals bij vrijwel alle liedjes met Paul achter de mic is het een beetje te braaf al zat er toch wel de nodige hitpotentie in (zoals ook bij vrijwel elke liedje gezongen door Paul).

Daarna volgt een blocje van drie typische albumtracks. Het rockende Bloc Bloc Bloc, het popliedje Women III heeft een sterke coupletten (prachtige zanglijnen) en een wat flauw refrein het trio wordt afgesloten met het depressieve titelnummer. Het werd donker en donkerder, de wolken grauw, de druppels verenigde zich en met dit liedje door mijn hoofd. Dat kwam best wel binnen.

De tweede helft trapt af met het waargebeurde verhaal 88 Seconds. Scheurende gitaren en de sound doet me erg denken aan R.E.M. op een of andere manier past het nummer daar wel bij. 88 Seconds loopt over in het magnus opus van dit album Native Daughters. Over dreiging gesproken... Een groot geluid en McCluskey zingt beter dan ooit (sowieso op heel het album) alles valt precies goed voor OMD tijdens dit liedje.

Het afsluitende trio is muzikaal redelijk rustig. Twee luchtige ballades met zelfs wat klassieke flirts in La Femme (toen begon het te onweren) en het misschien wel ietwat flauwe Hold You (en regenen). De album afsluiter The Lights Are Going Out is weer donker en zwaarmoedig van aard en daarmee komt het einde aan een apart album.

Het is geen album wat je vaak moet opzetten, maar zo een paar keer per jaar is meer dan de moeite waard!

Eigenlijk vind ik dit album minder slecht dan ik dacht en ook minder commercieel dan ik dacht. De singles zijn er inderdaad goed uit te halen. Als puber vond ik So in Love trouwens een erg leuk nummer. Ik was zeker verliefd ofzo. Prima popliedje, dat nog steeds. Net zo zoetsappig (zo niet nog erger) is Hold You, en ik heb dan ook niks met zo'n nummer.
The Native Daughters of the Golden West, 88 Seconds in Greensboro en The Lights Are Going Out liggen wat meer in mijn straatje (met de eerste aan kop). Bloc Bloc Bloc, Women III en Crush vind ik niet onaardig. In elk geval niet van die 'kwijlebabbelmuziek'.
Secret en La Femme Accident vind ik trouwens ook wel aardige singles (de laatste wel minder dan de eerste).

Al met al geen geweldig album (je moet het niet naast A&M zetten), maar slecht kan ik het ook niet noemen. Het is wel een kwestie van de beste eruit pikken en zeker ook in de juiste stemming zijn.

So In Love heeft een Talk Talk achtig begin, maar gaat vervolgens erg vrolijk verder, de hoge samenzang tussendoor doet mij wat aan Tears For Fears denken, en natuurlijk zijn er raakvlakken met Depeche Mode.
Op het laatste wil ik even verder ingaan.
OMD en Depeche Mode wisten beide met singles redelijk tot goed te scoren; OMD uiteraard met de nummer 1 hit Maid of Orleans, samen op tournee door de Verengde Staten.
Maar Depeche Mode begon vrij commercieel, en werd steeds zwaarder; OMD zocht na Dazzle Ships steeds meer de luchtige kant op.
Bij Depeche Mode kreeg dit een vervolg met de succesvolle 101 tour, volgens mij scoorde OMD een stuk minder.
Secrets heeft meer de sound waar Pet Shop Boys een jaar later meer zou scoren, en Bloc Bloc Bloc heeft Yazoo invloeden , eigenlijk verwacht je dat Crush helemaal deze richting op zou gaan, maar ik kende voornamelijk de singles; het betere La Femme Accident heb ik zelfs ooit uit de uitverkoopbakken gevist.
De betere songs zijn juist de nummers die niet op single zijn uitgebracht, door het mysterieuze sfeertje bij Women III werd ik al enigszins verrast, maar wat volgt spreekt mij nog meer aan.
Bij Crush klinkt Andy McCluskey bijna als Dave Gahan van Depeche Mode; de muzikale omlijsting met die vreemde stemmetjes had voor mij achterwege mogen blijven; het had wat soberder gemogen.
88 Seconds in Greensboro sprinkt er positief bovenuit, het Radio GaGa (Queen) achtige begin wordt opgevolgd door een New Order achtige vervolg.
Wat had ik graag een hele plaat in deze lijn gehoord; dit is voor mij OMD op zijn best, het Bring On The Dancing Horses (Echo & the Bunnymen)koortje sluit het perfect af.
The Native Daughters of the Golden West is zelfs nog wat zwaarder; Joy Division is de naam die in het begin in mij op komt, mooi hoe de wat meer Oosterse invloeden er in verwerkt worden, en die gitaar maakt het toch wel af.
La Femme Accident zou ik als afsluiter op de A kant hebben gezet, en dan zou ik de B kant openen met Crush, deze past niet mooi achter The Native Daughters of the Golden West, al is het duidelijk de beste single van Crush.
Bij Hold You komt de hoge zang beter over, maar deze heeft wel een hoog Jamin gehalte; mooi verpakt, maar net wat te zoet.
The Lights Are Going Out is een donkere afsluiter, en behoort met 88 Seconds in Greensboro en The Native Daughters of the Golden West tot de drie hoogtepunten, maar is kwalitatief gezien net iets minder; als totaal een voor mij te wisselvallig geheel.