OMD - Universal (1996)
mijn stem
42 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Virgin
-
Universal (5:41)
-
Walking on the Milky Way (4:39)
-
The Moon and the Sun (3:37)
-
The Black Sea (3:39)
-
Very Close to Far Away (5:45)
-
The Gospel of St. Jude (2:24)
-
That Was Then (4:27)
-
Too Late (4:09)
-
The Boy from the Chemist Is Here to See You (4:41)
-
If You're Still in Love with Me (2:51)
-
New Head (5:01)
-
Victory Waltz (2:45)
Links
Spotify
0
geplaatst: 17 december 2009, 15:49 uur
UNIVERSAL 1996
Tekstueel is Universal zonder meer het meest mature OMD album.
Maar muzikaal is het 10de album eerder een wat heterogene verzameling
met zowel een paar sterke uitschieters als een aantal pijnlijke vergissingen.
Het meest opvallende aan Universal vind ik dat het een plaat is
die nog minder als OMD klinkt dan zijn (mislukte) voorganger Liberator.
Op Liberator maakt Andy de fout door te krampachtig aansluiting
te zoeken bij de overwegend elektronische techno scene.
Op Universal gaat McCluskey voor britpop.
En dat lukt hier en daar vrij aardig.
Het titelnummer Universal is op en top OMD
en daarom voor mij te weinig verrassend om te overtuigen.
Een heel lang uitgesponnen intro en een wat fletste boodschap.
God bestaat niet ... alles is universeel ... nou moe.
Universal werd de tweede single en een flop.
Walking on the Milky Way was de eerste single.
Een kerkorgel opent het nummer dat je meeneemt naar de sterren.
Een heel sterke tekst over het leven in een popgroep
alsook het waardig ouder worden als popster.
Sommigen haten de single. Ik ben een fan.
The Moon and the Sun sluit prachtig aan bij Milky Way.
We blijven in de ruimte met name en zien Karl Bartos (Kraftwerk)
vermeld staan als co-auteur. Andy had eerder al bijdrages geleverd
aan solo-projecten van Bartos. The Moon and the Sun maakt
gebruik van een mooie gitaarrif ... een geslaagde song.
The Black Sea is een groeidiamant.
McCluskey slaagt erin om het deinen van het de zee
perfect weer te geven in een arrangement dat soms zeer dicht
bij "klassieke" muziek aanleunt. Eén van de beste nummers hier.
Maar mijn ultieme favoriet is Very Close to Far Away
een nummer waaraan warempel Paul Humphreys meeschreef
en waarin ik een voorbode zag van een eventuele hereniging.
Want tegelijk dichtbij en veraf zijn is niet alleen een thema
in de liefde, maar ook in de relatie tussen Paul en Andy.
The Gospel of St Jude brengt me weer met beide voeten op de grond.
Zowaar één van de slechtse nummers die McCluskey ooit schreef.
Waarom waagt hij zich toch in godsnaam aan een gospel?
That Was Then draagt de stempel van de betere albumtrack.
Hier zingt Andy eindelijk nog eens met wat meer passie in de stem.
Vocaal zit het album veel beter in elkaar dan de voorganger Liberator.
Too Late is een wat onopvallend nummer.
Te lichtvoetig als albumtrack en te zwak als single,
al lijkt het wel met de hitgedachte in het achterhoofd geschreven.
Vlak voor het album werd uitgebracht, voegde Andy nog een kersvers, hitpotent
nummer aan de tracklijst toe. Ik herinner me de mededeling nog op het OMD forum.
The Boy from the Chemist was een would be winner.
En wellicht stond het in de rij als mogelijk derde single.
Maar na herbeluistering hoor ik toch vooral Pulps Disco 2000.
De song is goed maar duurt net iets te lang om te blijven boeien.
If You're Still in Love with Me laat Paul Humphreys een tweede maal
als co-writer aantreden. Maar het kamerorkest arrangement dat in 1985 zo prachtig
werke op La Femme Accident, mist hier het beoogde effect.
New Head is samen met Universal en Very Close to Far Away
het nummer dat het meeste OMD oude stempel vertegenwoordigt.
Volledig opgebouwd uit typische OMD sound componenten.
Victory Waltz is in hetzelfde bedje ziek als The Gospel of St Jude.
Twee nummers te veel die verhinderen dat ik hier 4 sterren uitdeel.
De hoes vind ik tussen haakjes wel behoorlijk cool.
Op de CD single van Walking on the Milky Way
staan nog twee interessante bonustracks uit dezelfde sessies.
Mathew Street is autobiografisch en gaat over één van de straten
in Liverpoolwaar het ooit allemaal begon voor Andy en zijn groep.
En het naar Kraftwerk neigende The New Dark Age is de verloren parel.
Volledig opgebouwd uit samples, zelfs een beetje in Dazzle Ships stijl.
epiloog ...
Andy moest teleurgesteld toekijken hoe Virgin Records
het verzuimde om dit album en de bijhorende singles voldoende
te promoten. Hij doekte in 1998 met een best of OMD (die trouwens
samen met Paul Humphreys gepromoot werd) de groep definitief op.
McCluskey stampte Atomic Kitten uit de grond
en scoorde zijn eerste nummer 1 hit in de UK met Whole Again.
Toen Atomic Kitten door dat succes in handen van het grote geld kwam,
broedde Andy op een plan om met OMD in originele bezetting terug te keren.
Paul Humphreys werkte de afgelopen jaren samen
met Claudio Brucken (ex Propaganda) onder de naam OneTwo.
Vooral in Amerika konden ze op bijval rekenen in het live circuit.
De OMD comeback resulteerde onlangs in een aantal succesvolle
comeback concertreeksen, maar het langverwachte nieuwe album
is nog steeds op zoek naar een platenlabel met oprechte interesse.
Het zou verschijnen in 2008, 2009, voorjaar 2010 en ondertussen
waarschijnlijk pas ten vroegste in het najaar van 2010.
Tekstueel is Universal zonder meer het meest mature OMD album.
Maar muzikaal is het 10de album eerder een wat heterogene verzameling
met zowel een paar sterke uitschieters als een aantal pijnlijke vergissingen.
Het meest opvallende aan Universal vind ik dat het een plaat is
die nog minder als OMD klinkt dan zijn (mislukte) voorganger Liberator.
Op Liberator maakt Andy de fout door te krampachtig aansluiting
te zoeken bij de overwegend elektronische techno scene.
Op Universal gaat McCluskey voor britpop.
En dat lukt hier en daar vrij aardig.
Het titelnummer Universal is op en top OMD
en daarom voor mij te weinig verrassend om te overtuigen.
Een heel lang uitgesponnen intro en een wat fletste boodschap.
God bestaat niet ... alles is universeel ... nou moe.
Universal werd de tweede single en een flop.
Walking on the Milky Way was de eerste single.
Een kerkorgel opent het nummer dat je meeneemt naar de sterren.
Een heel sterke tekst over het leven in een popgroep
alsook het waardig ouder worden als popster.
Sommigen haten de single. Ik ben een fan.
The Moon and the Sun sluit prachtig aan bij Milky Way.
We blijven in de ruimte met name en zien Karl Bartos (Kraftwerk)
vermeld staan als co-auteur. Andy had eerder al bijdrages geleverd
aan solo-projecten van Bartos. The Moon and the Sun maakt
gebruik van een mooie gitaarrif ... een geslaagde song.
The Black Sea is een groeidiamant.
McCluskey slaagt erin om het deinen van het de zee
perfect weer te geven in een arrangement dat soms zeer dicht
bij "klassieke" muziek aanleunt. Eén van de beste nummers hier.
Maar mijn ultieme favoriet is Very Close to Far Away
een nummer waaraan warempel Paul Humphreys meeschreef
en waarin ik een voorbode zag van een eventuele hereniging.
Want tegelijk dichtbij en veraf zijn is niet alleen een thema
in de liefde, maar ook in de relatie tussen Paul en Andy.
The Gospel of St Jude brengt me weer met beide voeten op de grond.
Zowaar één van de slechtse nummers die McCluskey ooit schreef.
Waarom waagt hij zich toch in godsnaam aan een gospel?
That Was Then draagt de stempel van de betere albumtrack.
Hier zingt Andy eindelijk nog eens met wat meer passie in de stem.
Vocaal zit het album veel beter in elkaar dan de voorganger Liberator.
Too Late is een wat onopvallend nummer.
Te lichtvoetig als albumtrack en te zwak als single,
al lijkt het wel met de hitgedachte in het achterhoofd geschreven.
Vlak voor het album werd uitgebracht, voegde Andy nog een kersvers, hitpotent
nummer aan de tracklijst toe. Ik herinner me de mededeling nog op het OMD forum.
The Boy from the Chemist was een would be winner.
En wellicht stond het in de rij als mogelijk derde single.
Maar na herbeluistering hoor ik toch vooral Pulps Disco 2000.
De song is goed maar duurt net iets te lang om te blijven boeien.
If You're Still in Love with Me laat Paul Humphreys een tweede maal
als co-writer aantreden. Maar het kamerorkest arrangement dat in 1985 zo prachtig
werke op La Femme Accident, mist hier het beoogde effect.
New Head is samen met Universal en Very Close to Far Away
het nummer dat het meeste OMD oude stempel vertegenwoordigt.
Volledig opgebouwd uit typische OMD sound componenten.
Victory Waltz is in hetzelfde bedje ziek als The Gospel of St Jude.
Twee nummers te veel die verhinderen dat ik hier 4 sterren uitdeel.
De hoes vind ik tussen haakjes wel behoorlijk cool.
Op de CD single van Walking on the Milky Way
staan nog twee interessante bonustracks uit dezelfde sessies.
Mathew Street is autobiografisch en gaat over één van de straten
in Liverpoolwaar het ooit allemaal begon voor Andy en zijn groep.
En het naar Kraftwerk neigende The New Dark Age is de verloren parel.
Volledig opgebouwd uit samples, zelfs een beetje in Dazzle Ships stijl.
epiloog ...
Andy moest teleurgesteld toekijken hoe Virgin Records
het verzuimde om dit album en de bijhorende singles voldoende
te promoten. Hij doekte in 1998 met een best of OMD (die trouwens
samen met Paul Humphreys gepromoot werd) de groep definitief op.
McCluskey stampte Atomic Kitten uit de grond
en scoorde zijn eerste nummer 1 hit in de UK met Whole Again.
Toen Atomic Kitten door dat succes in handen van het grote geld kwam,
broedde Andy op een plan om met OMD in originele bezetting terug te keren.
Paul Humphreys werkte de afgelopen jaren samen
met Claudio Brucken (ex Propaganda) onder de naam OneTwo.
Vooral in Amerika konden ze op bijval rekenen in het live circuit.
De OMD comeback resulteerde onlangs in een aantal succesvolle
comeback concertreeksen, maar het langverwachte nieuwe album
is nog steeds op zoek naar een platenlabel met oprechte interesse.
Het zou verschijnen in 2008, 2009, voorjaar 2010 en ondertussen
waarschijnlijk pas ten vroegste in het najaar van 2010.
* denotes required fields.
* denotes required fields.