Periphery - Periphery II (2012)

De nieuwe Periphery, daar kijk ik echt naar uit! Het debuutalbum is toch een van de betere moderne metalplaten die ik in een lange tijd heb gehoord en vooral het stemgeluid van Spencer Sotelo waardeer ik nu heel erg. Er zijn gastbijdrages van Guthrie Govan, John Petrucci (Dream Theater) en Wes Hauch (The Faceless). Dit zijn zeker niet de minste! De band is heel serieus maar de songtitels zijn weer geweldig gevonden! Vooral de titel van nummer 3 is geniaal!

Inmiddels zijn Muramasa en Make Total Destroy te beluisteren en die zijn allebei zeer goed. Vooral de zang van Spencer Sotelo is zwaar vooruit gegaan, de schreeuwen hebben nu veel meer diepte!

Ah Periphery, een band die ik nooit echt helemaal heb kunnen waarderen. Muzikaal is het allemaal puik, en het is in orde. Mooie rustige passages die overgaan in zeer harde bombastische stukken. Niets mis mee, alleen de zang.. De man kan zingen, ik hoor dat wel, en kan schreeuwen/growlen, dat hoor ik ook wel. Maar als hij de hoogte in gaat, doet me dat pijn. Het is te schel, het is te (vergeef me voor dit woord) nichterig. Tenminste.. dat dacht. Op het eerste album.

Op dit album is de muziek gegroeid, ze zijn volwassener geworden. Muzikaal is het nog steeds hetzelfde liedje: rustige passages (soms electronisch) en harde bombastische lompere stukken (meer aanwezig op dit album).
Maar de stem, die is gegroeid, waar ik hem op het eerste album te (vergeef me weer voor dit woord) nichterig vond, is ie nu gegroeid, nog steeds de hoogte in, maar met een heerlijk rauw randje, en ze hebben aandacht gehad voor bands als Protest the Hero, er is veel afwisseling met hoogtes en met de grunt, die op dit album ook lager, en kwader is geworden. Dit album houdt mijn aandacht vast, iets wat het vorige album niet kon doen.

Al met al een goed, en lekker album!

4*

Ik zag net dat het album inmiddels volledig te streamen is dus dat zal ik maar eens gaan doen vandaag. Zeer benieuwd, de vrijgegeven nummers waren erg goed. Ik had alleen een beetje mijn twijfels over Scarlet. We zullen zien...

Ik ben nu bij nummer 8 en ik vind het eigenlijk een achteruitgang ten opzichte van het debuut. Ik zal vertellen waarom.

Periphery II is een heel ambitieus album dat echt een geheel is. Alles is iets duisterder geworden en nog wat progressiever. En daar zit het probleem. Er gebeurt echt veel te veel in een nummer, ik zou er bijna koppijn van krijgen. Have A Blast bevat zo´n beetje ideeën voor 10 nummers, het is veel te vol gepropt. Zoals ze dat in het Engels zeggen: It is too much all over the place!

Daar waar het debuutalbum me af en toe echt raakte met zijn riffs heb ik dat hier compleet niet. Het is compleet dichtgesmeerd, jammer. Ik ga het album zeker nog meerdere keren beluisteren maar ik ben er nu niet echt positief over. Ik kan hier na 1 luisterbeurt onmogelijk een beoordeling geven...

Imposant, maar toch wel wat minder dan het overweldigende debuut uit 2010. Het songmateriaal is ditmaal niet zo verrassend en minder memorabel. De progressieve mengeling van mathmetal/ djent/ emorock/ ambient en techno zit wel weer verdomd goed in elkaar en het is allemaal prachtig geproduceerd. Soms zijn de songs nogal aan de drukke kant doordat ze iets teveel kanten opschieten. Door de lange speelduur is de plaat ook een beetje uitputtend. Vergeleken met het debuut is het album iets minder zwaar, vooral door het wat lichtere gitaarwerk. Mijn voorkeur gaat uit naar het wat zwaardere werk, maar dit tweede album is al met al toch wel weer erg fraai.

Wisselende stijlen, zang vind ik verbeterd en gevariëerder, echter kan het soms een tikkeltje commercieel en emo klinken. Meer gitaar solo's en zelfs een drumsolo. Overall vind ik het een prima album met een paar uitstekende pakkende nummers.

Gaaf heftig album. Misschien is het mijn herbeleving van een moment maar mij doet dit album denken aan The real thing van FNM. Beukende drums stuwende ritmes en een vette gitaar maar ook de soms wat gekunstelde vocalen. Net als bij FNM heeft dit album wat knallers aan het begin en lijkt het niveau wat af te vlakken op het eind maar na een aantal luisterbeurten blijkt het tweede deel net zo sterk. Facepalm Mute is totnutoe favoriet. De recensies van de andere cds zijn niet erg hoopvol denk toch dat ik ze gauw eens ga luisteren!!

Ik merk inderdaad ook dat het een overwegend 'volle' plaat is.

Ik erken de kwaliteit, dat zit bij Periphery II wel goed, en het songmateriaal is overwegend zeer sterk. Daarnaast is Spencer Sotelo hier zeer goed bij stem en klinkt hij beter dan op Periphery I.

Desondanks kom ik niet verder dan 3*, aangezien de plaat naar mijn idee wat te veel van het goede is. Dit neemt niet weg dat het kwalitatief gezien prima in orde is. Hierna zal Periphery de sterke reeks voortzetten met de Juggernaut-saga, Periphery III en het beste werk van de band tot op heden: Periphery IV.