Orchestral Manoeuvres in the Dark - The OMD Singles (1998)

Vond deze compilatie onlangs in een afprijsbak.
Gezien die eerste gewèldige singles (Electricity, Enola Gay) en de leuke singles uit Architecture & Moralty (Souvenir, Joan of Arc, Maid of Orleans) en nog wat goede singles (Talking Loud & Clear en Locomotion bvb), was deze plaat zijn 6.5 € zeker en vast waard.

Maar samengevat zit het zo; de eerste helft van de plaat is prima,
de tweede helft is KUT MET PEREN.
Een halve goede verzamelaar, want na pakweg track 10 is dit geweldig grote ZOOI !

Besluit : 2.5 sterren ! ** 1/2

Dan luister je toch gewoon alleen de eerste 10 nummers??

Uiteraard, maar ik wil de mensen maar verwittigen dat niet heel dit plaatje zo lekker is als die eerste 10 songs.

Maar het is maar een mening natuurlijk, iedereen mag er van denken wat ie wil, dat heet democratie !

Ik ben het dan ook wel met je eens. Ik luister ook die nummers alleen, daarom krijgt hij van mij 4 sterren. Het latere werk is inderdaad niet boeiend meer.

Zeker niet eens met jullie! Forever Live and Die is nog steeds prima te verteren en ook Sailing on the Seven Seas is een sterk popnummer. Okee, niet te vergelijken met hun beginperiode, die blijft gewoon het sterkst, maar doe niet alsof de 2e helft helemaal niks is, want dat is gewoon niet zo, alleen iets minder

Live and Die vond ik wel de ommekeer. Vanaf toen werd OMD voor mij een totaal andere band. Die invalshoek sprak mij niet aan. La Femme Accident was ook een single, die zie ik hier niet terug; vond dat wel een leuk nummer.

Klopt, ze lieten de electronische kant liggen en het werd veel meer popmuziek. Ik geef ook de voorkeur aan hun beginperiode (wie niet?). Het klinkt idd wel als middelmatige popmuziek later, maar slecht? Neuh... Ach, ik zal het volgende week allemaal live gaan aanschouwen in Utrecht Ben benieuwd.

Als ze live qua zang nog net zo vals klinken als toen friek

Andy McCluskey is nooit het toonbeeld geweest van mega zuivere zang, heeft ook zo z'n charme ipv dat gepolijste geluid van ABC achtige...


Maat in nov. '93 in de Amsterdamse Paradiso klonk het in ieder geval erg goed!

1 puntje af, na zo veel keer te beluisterd hebben klinkt het eerder als homomuziek

Wat is er verkeerd met homomuziek? Trouwens, wát is volgens jou homomuziek?

ijzersterke recensie...


Ik neem aan dat je wilt zeggen dat het op bv. Erasure lijkt (wat natuurlijk in de verste verte niet zo is maar goed....)

En ik trek een punt van Radiohead af, klinkt meer als heteromuziek.

doe maar
ik hou je niet tegen

Orchestral Manoeuvres in the Dark heb ik altijd één van de betere synthipopgroepen gevonden omdat voor hen de melodie centraal stond: pakkende songs in een synthipopjasje gestoken.
"Enola Gay", "Souvenir", "Talking loud and clear" en vooral de nr.1-hit "Maid of Orleans" vind ik de beste synthipopsongs van deze tijd. De latere nummers zijn inderdaad wat minder maar nog steeds genietbaar, OMD begon meer op veiligheid te spelen.
"Tesla girls" vind ik tenslotte het zwakste nummer op die compilatie.
Er ontbreken nog een aantal singles zoals "Genetic engineering" en "Telegraph", allebei uit "Dazzle Ships". Misschien omdat dat album destijds flopte?

Ik heb hier de Franse versie van en die is een stuk interessanter door de bijgevoegde bonus cd met hierop 11 remixes van de grootste hits. Een tweetal van die mixes staan welliswaar ook op de toen opnieuw uitgebrachte cd single/ ep onder de fantasieloze naam OMD Remixes mar dan nog hou je 9 andere mixen over met een totaaltijd van rond de 70 minuten .

Wow,vigil, dan heb je wel iets bijzonders. Ik heb die door jou genoemde Franse versie nog nooit gezien, kan hem ook niet op eBay vinden. Jammer, ik heb altijd gehoopt een 12" collectie van OMD tegen te komen.

Ik blijf bij mijn mening die ik in een vorig leven al meedeelde; de eerste helf van deze plaat verdient ***** de tweede zo ongeveer *
Dus kom ik in totaal toch maar uit op drie sterren, want vanaf pakweg nummer 11 is er geen bàl meer aan.

Helaas Foxhusky is het geen 12"verzameling maar zijn het allemaal mixen die in 2003 gemaakt zijn (o.a. door Sash, Moby, David Guetta e.d.). Een dubbel cd met alle originele 12" er op staat ook erg hoog op mijn verlanglijst maar helaas is deze er nog niet. Aangezien EMI/Virgin erg veel oud materiaal heruitbrengt hoop ik daar wel op. Ik heb ze wel op vinyl maar ja dat draai je toch ook niet zo makkelijk achter elkaar..

De hoes van die Franse versie is overigens zwart ipv wit.
http://eil.com/shop/moreinfo.asp?catalogid=245366
http://en.wikipedia.org/wiki/The_OMD_Singles

Volgens internet is hij rond de 90 dollar waard

Heeft OMD niet toevallig de muziek achter de kabouterdans gecomponeerd? Die flashbacks krijg ik steeds, alleen het machtige Maid Of Orleans kan die associatie (en de middelmaat) ontstijgen.

klopt, wist je dat niet?

Of is dit niet de reactie die je wilde uitlokken?

Het gaat me niet om het uitlokken. Ik heb alleen het idee dat ik met deze verzamelaar het verkeerde gezicht van de band te zien krijgt. Toen ik Maid Of Orleans voor het eerst hoorde dacht ik: dit is de donker-melodieuze synthesizermuziek waarvan ik altijd hoopte dat hij bestond, maar die verwachting is maar voor een klein deel ingelost.

Er zit best wat aardigs tussen (Souvenir schiet me als eerste te binnen), maar ook veel ogenschijnlijk afgekeurde deuntjes van de firma Nintendo als ik het zo mag zeggen - de pit mist soms een beetje, ook in de geprezen eerste helft van de CD.

Ik hoop dat de albums (en dan vooral Architecture) me beter bevallen, want in potentie zou dit best een band kunnen zijn die bij me past.

Dit zijn de singles, dat is het meest toegankelijke werk.
Toch is OMD verder niet zo toegankelijk. Zeker de eerste 4 albums niet.

Ik zou me verder niet aan hun albums wagen; is denk ik een stukje te zwaar voor jou

Te zwaar in welke zin? Ik zou het een zegen vinden als er wat meer gewicht in de schaal is gelegd in hun andere nummers.

Dan moet je echt de eerste 4 albums luisteren.
Maid Of Orleans is van die albums een van de toegankelijkste nummers.

het debuut is redelijk instrumentaal aangelegd maar wel redelijk vrolijk, dan kan je van de drie daaropvolgende platen niet zeggen.

Goede smaak valt Father McKenzie niet te ontzeggen, net zo min als een redelijke kijk op zaken.

Ik vind eigenlijk dat het al mis gaat na Maid of Orleans, nummer 6 van de cd. En OMD overstapt op vrolijke zomerse eh .............. hits, bijna had ik niemandalletjes geschreven.

Eigenlijk weten we wel een beetje hoe het komt. Na Architecture and morality (bejubeld) kwam het zwaar ondergewaardeerde en fel bekritiseerde Dazzle ships. De hiervan afgetrokken single Genetic engineering staat niet eens op deze cd.

Ten onrechte, vind ik. De band had er een uiterste creatieve en smaakvolle cd van gemaakt, bleek mij pas recent. Ook aan Junk culture, de opvolger weer van Dazzle ships ben ik nooit begonnen, eigenlijk is deze OMD singles zo'n beetje het eerste wat ik weer kocht, na Architecture and morality.

OMD was ongetwijfeld zo geschrokken van de kritiek op Dazzle Ships, dat Junk culture het gevolg werd. Misschien heb ik mij vergist Junk culture nooit te kopen maar zeg nu zelf: aantrekkelijk is de vrijblijvende vrijheid van het viertal singles van die cd (die ook op deze OMD singles staan), bepaald niet.

Tesla girls, Locomotion, Talking loud and clear (gaat nog) en So in love hebben bepaald niet de aantrekkingskracht van Enola gay of Electricity.

En dan wordt de rest, Forever Live and let die voorop, er nog later eigenlijk alleen maar minder op.

De heren van OMD lijken mij sympathieke jongens. Vooralsnog heb ik nog nooit iets vernomen dat is uitgebracht ná Dazzle ships (kan ik nu zeggen), dat nog enigszins de oude kwaliteit heeft doen herleven.

Maar ik laat mij hier graag adviseren.

De eerste 4 nummers vind ik ronduit schitterend en het pastorale "Maid of Orleans" is volgens mij één van de beste synthipopsongs ooit. "Tesla Girls" vind ik daarentegen het dieptepunt op dit album. Globaal vind ik de nummers vanaf track 7 minder dan de eerste 6, maar ook in hun latere periode bracht OMD nog wel prima singles uit ("Talking Loud and Clear", "So in Love" en ook "(Forever) Live and Die" mag ik nog steeds graag horen), zij het minder frequent.

Als 1ste staat So In Love niet op Junk Culture maar op Crush dus die vlieger gaat niet op. Junk Culture is een behoorlijk cd. Er staan twee erg commerciele nummers op (Locomotion en Tesla Girls) maar verder prima werkjes. niet zo donker als op Organisation of zo symfonisch als A&M maar prima werkjes. De cd kan je tegenwoordig al voor een paar euro op de kop tikken en ik zou zeggen probeer het eens

Ben het niet eens met dat gemekker over een 2e helft van dit album dat het beluisteren nog niet eens waard is. Als '80 popliefhebber is Forever Live And Die een erg goed nummer. Misschien is het stukken toegankelijker en meer formule-muziek dan OMD in hun beginjaren, maar dan hoeft het nummer op zichzelf niet per se slecht te zijn. Zo vind ik ook nog andere nummers die aardig of soms zelfs goed zijn op 'de 2e helft van het album'. Overigens vind ik bijvoorbeeld Electricity en Enola Gay ook zeer sterke nummers.