Killing Joke - What's THIS For...! (1981)

De 2de van Killing Joke, een logisch vervolg op "Killing Joke" uit 1980. Nog meer agressieve gitaren, lage synthlijnen en vooral veel donderende drums van "Big" Paul Ferguson (naar mijn mening 1 van de beste drummers ter wereld).
Op mijn exemplaar (remaster uit 2005) staan dubversies van Madness en Follow the Leaders en het instrumentale Brilliant.

Inderdaad, al even briljant als genadeloze mokerslag, deze knappe tweede Killing Joke plaat! En inderdaad: Ferguson, is misschien wel één van 's werelds meest ondergewaardeerde en onderschatte drummers!

Favorieten: "The Fall of Becausse", "Follow the Leaders" en "Unspeakable" !

Lekkere plaat, misschien nog wat donkerder dan het debuut. Simpele, doeltreffende muziek met industrial trekjes die het ongetwijfeld goed zal doen bij Joy Division-fans. Tijdloos; In tegenstelling tot de meeste tijdgebonden artiesten sla je hier nog steeds geen modderfiguur mee.

4.

Wat Killing Joke op dit album tentoonspreidt is een unieke sound en dus onvergelijkbaar met ieder andere artiest/band.

Wat is Unspeakable toch een lekker doordreunend nummer!
Wat kan naargeestigheid toch geweldig klinken!

Dit album veegt nog altijd moeiteloos het merendeel van hun overige albums van de kaart. Messcherpe gitaarnoise van Geordie in combinatie met de hypnotiserende tribal en dub geörienteerde drumwerk van Paul Ferguson zijn hierna nooit meer zo goed samengekomen. De eerste 4 tracks Fall of Because/Tension/ Unspeakable/Butcher zijn één volmaakte vierluik van horror en cynisme. De 4 tracks daarna staan weer wat meer op zichzelf en dat is dan misschien weer een beetje jammer. De extra tracks op de remastered versie uit 2005 zijn een leuke toevoeging, maar de instrumental "Brilliant" was in feite het b-kantje van de single "Empire Song" van hun hieropvolgende LP.
Ik ken overigens mensen die de mix van de oorspronkelijke cd versie prefereren. Ik geloof dat die ondanks een minder aanwezige bas wel een nadrukkelijk aanweziger gitaar had.
Maar hoe het ook moge wezen: This album rules!

Wederom een leuk bericht van een echte fan, maar waar is je uitgebrachte stem op dit album??

edit: bedankt!!

Killing Joke gaat weer touren. 2 avonden in Brussel waarin op de eerste avond hun eerste 2 albums (o.a. deze dus) in zijn geheel gespeeld worden en de 2e avond Pandemonium en nummers uit 1979/80

Met Big Paul Ferguson en Youth.

Ook komt er een nieuw album.

Ik word nu al gek!!

As Yaz says: "let there be gladness in your hearts"

een thuiswedstrijd voor jou c-moon.
volgende week nieuwe album van Bauhaus.
Helemaal goed!!

ja , heb hem al gehoord..... het zijn fijne tijden he

Unspeakable, Madness, Butcher en Follow The Leaders zijn wat mij betreft de beste van dit album. Goede maatschappij kritische teksten en klasse muziek.

Dit vond ik dan weer een wat vermoeiender album.

The Fall of Because, Tension, Unspeakable en Follow the Leaders
zijn nummers die meteen aanslaan, maar de rest is even wennen.

Wellicht is het de noisy productie die wat meer oefening vraagt.
Maar mettertijd leerde ik de plaat meer en meer waarderen.

De funky uptempo invloeden van het debuut zijn hier schaars.
Het geluid is eendimensionaler en wat breder uitgesmeerd.

Soms een beetje te veel eenheidsworst naar mijn smaak.

Eenheidsworst, wauw. Dat is harde kritiek zeg. Waarschijnlijk zal dazzler een album als "Outside the Gate" misschien wel een stuk minder vermoeiend vinden dan dit album. Misschien ook wel "1000 Sons".


Volgens mij zijn er helemaal niet zoveel "funky upbeat" songs op het debuut. Ik zou dat hooguit kunnen zeggen van de songs "Change", "Primitive" en "Bloodsport", maar alle overige songs zijn het nou niet bepaald. "Wardance"? "The Wait"? "S.O.36"? "Tomorrow's World"? Als dat funky upbeat songs zijn eet ik mijn hoed op. Wie luistert naar de baspartijen op "What's THIS For...?", met name op nummers als "Tension", "Follow The Leaders" en zelfs "Madness", dan lijken die toch ook wel aardig funky. En de bas op "Unspeakable" is eigenlijk ook een en al swing-elastiek.

Verder zie ik behoorlijk verschil tussen songs als bijvoorbeeld "Tension", "Butcher" en "Exit". Als dat eenheidsworst is, dan vraag ik me af op basis van wat voor eenheid? Commercieel of gelikt is het in ieder geval beslist niet.

Even mijn zogezegde "harde kritiek" samenvatten.

drie sterren - een wat vermoeiender album - nummers die meteen aanslaan - de noisy productie die wat meer oefening (van de luisteraar) vraagt - meer en meer waarderen - funky uptempo "invloeden" (niet "songs") - het geluid is eendimensionaler - soms een beetje teveel .... eenheidsworst


En voor de goede orde mijn lijstje.

1. Killing Joke (1980)
2. Fire Dances
3. Night Time
4. What's this for?
5. Brighter than a 1000 Suns
6. Revelations
7. Outside the Gate

De andere albums ken ik te weinig om te beoordelen.

Ben het eens met je nummer 1

Men zal dit wel weer te bot vinden, maar Joke fans die Revelations op 6 hebben staan neem ik niet serieus.

Ze zouden op hun komende concerten op iedere 2e avond net zo goed Revelations integraal mogen spelen. Wat heeft Ferguson immers met het Pandemonium album te maken gehad? "The Hum" is als openingsnummer vele, vele malen sterker en dreigender dan dat lange uitgesponnen "Communion" en in de klassieke bezetting heeft het album de minste tour aandacht gekregen.

Verder vraag ik me af of de recente en 'gepimpte' re-issues nog invloed hebben op hoe fans hun favoriete albums rangschikken (in dat geval komt Revelations er trouwens vrij bekaaid vanaf ten opzichte van het debuutalbum).

Het eerste bericht van de laatste 2,5 jaar bij dit album... nou dan zal ik mijn best doen
Een zeer lekkere opvolger van het debuutalbum dat al meteen een hele eigen sound liet zien dat moeilijk toegankelijk was en eigenlijk heel divers. What's THIS For borduurt meer voor op de sound van Wardance, Bloodsport of Primitive, naar mijn gevoel. Drummer Ferguson is lekker actief met zijn tom-toms, en dat geeft toch weer een unieke bijklank voor dit album. Minder divers dan het debuut is het wel, en de term 'eenheidsworst' die hier gevallen is kan ik op zich wel snappen. Verder heeft het me altijd meer geboeid dan het debuut.

Favorieten: Tension, Follow the Leaders en Exit.

Eenheidsworst...
Daar moet ik toch best even om lachen_O^

Wat doet die riff van Madness toch enorm denken aan Prong.

Niet erg verrassend eigenlijk: Beide bands zijn gelinkt door de aanwezigheid van Paul Raven, al doet hij hier nog niet mee.

Na Absolute Dissent ben ik bij het debuut van KJ begonnen aan een chronologische ontdekkingsreis door het oeuvre van KJ. Die eindigt voorlopig hier. Absolute Dissent vind ik sterk en het debuutalbum zeker ook. Deze vind ik aardig, maar de 5 albums die hierop volgen is niet mijn muziek. Ik ga nog wel de laatste worp proberen. Misschien ligt die in het verlengde van Absolute Dissent. Voor deze hier 3 sterren. Te danken aan Follow The Leaders, The Fall of Because en Unspeakable.

Als je Absolute Dissent zo goed vindt, zal MMXII jou ook uitstekend bevallen.
Wel jammer dat je in 1 zinnetje albums als Revelations, Fire Dances en Nighttime van tafel veegt.
Ik hoop niet dat je ontdekkingreis geëindigd is, want er is nog zoveel te ontdekken. Het titelloze album uit 2003, Extremities uit 1990, Pandemonium uit 1994 en ook Hosannas uit 2006 zijn toch zeker de moeite waard.

What's This For is het Killing Joke album waar ik het langst mee geworsteld heb. Uiteindelijk is het één van mijn favoriete Joke albums geworden. Het album bevat geen hooks, kent nauwelijks melodie en is een knalharde industriële aanslag op je gemoederen. Repetitief, rauw en nihilistisch. Met een verontrustende doch bezwerende uitwerking als gevolg.

Ik heb hetzelfde gevoel altijd net iets meer gehad bij Revelations.
Maar je beschrijving sluit anders wel heel goed aan bij beide KJ albums.

Ik vind Revelations altijd nét iets meer die duistere, geschifte, onheilspellende sfeer hebben, waar What's THIS For... me altijd nét iets meer voorkomt als opstandig, rebels en tegendraads. Nét iets meer in de lijn van het debuut dus en ook iets meer in de punkgeest.

Eens met The_CrY.

Revelations staat nog op mijn verlanglijstje. Ik heb het album wel eens gehoord maar is net even te ver in het geheugen weggezakt.

Revelations, daar moet ik ook nog achteraan.
Ik weet al wel dat het een uitstekende plaat is.

Decadentie.
Killing Joke is nooit een band geweest waarbij het positivisme de boventoon voerde.
Maar bij hun tweede album was het gevoel voor hoop al helemaal verdwenen.
What’s This For…! Is totale wanorde.
Afslachting van enig gevoel van een waardige wereld.
Killing Joke opent hier de deur naar de innerlijke hel.
Om vervolgens de komende jaren bands als Swans, Foetus en Ministry binnen te laten.
Als een angstige passagier in een achtbaan vervolg je de neerwaartse spiraal.
Niet wetende waar je zal belanden.
Wel wetende dat er geen uitweg zal zijn.