Killing Joke - What's THIS For...! (1981)

Inderdaad, al even briljant als genadeloze mokerslag, deze knappe tweede Killing Joke plaat! En inderdaad: Ferguson, is misschien wel één van 's werelds meest ondergewaardeerde en onderschatte drummers!

Favorieten: "The Fall of Becausse", "Follow the Leaders" en "Unspeakable" !

Als je Absolute Dissent zo goed vindt, zal MMXII jou ook uitstekend bevallen.
Wel jammer dat je in 1 zinnetje albums als Revelations, Fire Dances en Nighttime van tafel veegt.
Ik hoop niet dat je ontdekkingreis geëindigd is, want er is nog zoveel te ontdekken. Het titelloze album uit 2003, Extremities uit 1990, Pandemonium uit 1994 en ook Hosannas uit 2006 zijn toch zeker de moeite waard.

Decadentie.
Killing Joke is nooit een band geweest waarbij het positivisme de boventoon voerde.
Maar bij hun tweede album was het gevoel voor hoop al helemaal verdwenen.
What’s This For…! Is totale wanorde.
Afslachting van enig gevoel van een waardige wereld.
Killing Joke opent hier de deur naar de innerlijke hel.
Om vervolgens de komende jaren bands als Swans, Foetus en Ministry binnen te laten.
Als een angstige passagier in een achtbaan vervolg je de neerwaartse spiraal.
Niet wetende waar je zal belanden.
Wel wetende dat er geen uitweg zal zijn.

Als er in een muziekstad een driesprong is waar punk, metal en new wave samenkomen, dan moet dat punt worden aangeduid als een Killing Joke. What's THIS For...! dendert door waarbij drummer Paul Ferguson bovenaan in de mix zit, nog boven de scheurende, dreinende gitaren van Kevin Walker, de in echo's gehulde, klaaglijke zang van Jaz Coleman en de licht-grommende baspartijen van Martin Glover. Soms klinken donkere synths van de hand van Coleman, zoals in Butcher. Met slechts vier nummers per plaatkant staat het verder van punk en wave dan tijdgenoten deden: de nummers vragen al bulderend de nodige ruimte.

Neem bijvoorbeeld Tension: de drumgroove doet enigszins denken aan My Sharona van The Knack, maar Killing Joke zet dit heftiger aan via de gitaarpartij, zodat een massief blok muziek ontstaat. Single was Follow the Leaders (hun eerste hit, #55 in mei '81). Voor de single met 90 seconden ingekort, dankzij een synthloop geschikt voor de hitparade.
Het nummer is op de cd-heruitgave van 2005 bovendien te vinden in een als Dub aangeduide mix; verwacht echter geen reggae maar een pulserende beat, geschikt voor de dansvloer. Had goed in de latere filmserie The Matrix gepast. In juli 1981 haalde What's THIS For...! #42 in de Britse albumlijst.

Ik houd van metal, ik houd van punk, ik houd van wave. En toch word ik op deze driesprong niet enthousiast met als simpele reden dat het met de relatief lange duur van de nummers niet wil pakken; te vaak gaat het te lang door, inclusief menige track die beter bevalt. 'Nu weet ik het wel,' denk ik dan. De boel kakt zelfs in op kant 2 met Madness en Who Told You How? Te log en langzaam. Gelukkig is er een vlotter slot met Exit.
Gemengde gevoelens dus in mijn geval, waarbij ik wel degelijk het enthousiasme uit het vorige bericht begrijp. Don Cappuccino, is het nog van uitpluizen gekomen, al dan niet in de oefenruimte?

De reis door new wave vervolgt. Vorige halte was liveplaat Play. van Magazine, de volgende wordt (alweer een album met een uitroepteken) Look Out!, de tweede van de Amerikaanse powerpopgroep 20/20.