Ry Cooder - Election Special (2012)

Hoe ouder Ry Cooder wordt, des te explicieter brengt hij zijn politieke en sociale ideeën tot expressie in zijn songs. Blijkbaar neemt hij Mitt Romney op de hak ("Mittt Romney Blues") en ook de andere songs op dit album verwijzen naar de politieke realiteit. Zojuist hoorde ik "The Wall Street Part of Town" (te beluisteren op www.nonesuch.com) en ik denk dat dit een verplichte aanschaf voor me wordt. Weliswaar is Ry Cooder niet de allerbeste zanger, maar zijn gedrevenheid en uiteraard prachtige gitaarspel nemen hem voor me in.

Hierbij een recensie van Cooder's nieuwe album van The New Yorker.

Hier is tevens Mitt Romney Blues te beluisteren...

Even rustig afwachten met de beoordeling tot ik het album in huis heb, maar de 3 nummers die ik al heb gehoord (twee daarvan onder de bovenvermelde link, waarvoor dank, en verder Guantanamo op de cd bij het laatste nummer van Uncut) ) stemmen reeds tevreden. Ook zijn al fragmenten van álle songs op allmusic.com te beluisteren,

In Uncut krijgt het album een 9 van de recensent, maar je moet altijd met je eigen oren luisteren, zie de discussie inzake Tempest van Bob Dylan.

Kreeg overigens ook een goede recensie in Vrij Nederland. Nu maar eens de alvast verschenen nummers beluisteren, want ik moet echt wat meer aan het roots-gedeelte van m'n platenkast doen.

Maar zowel in de Volkskrant als in het Parool (respectievelijk Menno Pot en Peter van Brummelen) krijgt dit album slechts ***, wat in mijn ogen (niet meer dan) voldoende is. Ik reken terug en kom dan op een zes, maar als ik afga op wat ik al gehoord heb, kom ik zelf wel iets hoger uit. Enfin, het "raten" is een discussie op zich, daarover bestaat (elders op MuMe) een aparte discussie.

In de Standaard dit weekend een kort interview met de man en ook 'slechts' een 3 op 5 voor dit album.

"Opnieuw is dit een conceptplaat: elke song incarneert de gedachten van een politieke visie in het Amerika van vandaag. Hij hekelt op die manier de Tea Party, schildert Obama 's nachts in zijn kantoor en valt iedereen aan die de fundamentele vrijheden aan banden wil leggen. [...] Niet zijn beste plaat, dit, wel één van zijn meest dringende."

Bron: de Standaard, p. C19

De muziek van Cooder ontwikkelt zich steeds. Hij blijft bij de roots van de oude amerikaanse muziek maar is niet eentonig. Op één of andere manier trekt de muziek op Election Special zich naar je toe. Sta je stil bij de teksten, dan krijgt de plaat een erg interessante, en gewaagde, extra dimensie. Hij bedient zich van minder bombast dan bijvoorbeeld Springsteen op zijn laatste CD en dat vind ik prettig.

Hulde voor deze man die zich steeds beter uitdrukt naarmate hij ouder wordt. Prachtig, mooi voorbeeld van hoe het ook kan.

Stemadvies van Ry Cooder. De teksten zijn stuk voor stuk raak, maar ook in muzikaal opzicht weet deze ouwe tot weer potten te breken met een rauwe en spontane plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Ry Cooder - Election Special - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik vind 'in elkaar flansen' wel een bijster lelijke formulering, Erwin, hoewel je stukje verder heel degelijk is.

Gisteren aangeschaft en zeer positief oordeel na eerste beluistering. Het is een pure folk- blues- en rootsplaat geworden. Cooder speelt hier zeer gefocust, hij wordt slechts begeleid door zijn zoon Joachim op drums (behoudens wat vocale assistentie) en dat bevalt me wel. Jammer dat hij niet zo'n geweldige zanger is, maar net als Dylan op zijn laatste albums houdt hij mijn aandacht gemakkelijk vast. Waarschijnlijk de hoogste score, maar ik beoordeel gewoonlijk pas na een paar draaibeurten.

Opnieuw een verdienstelijk album van Ry Cooder, net als vrijwel al zijn andere albums. Vocaal klinkt Cooder voor zijn leeftijd nog erg goed (dat bewees hij ook al op zijn vorige plaat), al is het jammer dat er hier en daar wat kleine onzuiverheden zijn te horen tijdens een aantal van zijn uithalen. De vrij kale en sobere instrumentale begeleiding kleurt overigens bijzonder geslaagd met zijn rauwe stemgeluid. Overwegend roots/Americana, met af en toe een knipoog naar rockmuziek (zoals bijvoorbeeld in The Wall Street Part of Town, het 'boze' Guantanamo, en tot slot nog de afsluiter, Take Your Hands Off It).

Een minder geslaagd aspect zijn echter de liedteksten. Het merendeel van de teksten gaan echter verkapt over de elections, vaak niet echt on-point dus, en ze zijn inhoudelijk veelal niet zo scherp of mooi geformuleerd. Op momenten dat zijn politieke visie kritisch moet overkomen, klinkt het eerder aan de fletse en flauwe kant (Mitt Romney Blues en The 90 and the 9). Ze zijn enigszins voorspelbaar en eenvoudig, en dat is - lichtelijk - jammer. Vooral omdat de voorganger Pull Up Some Dust and Sit Down mooiere uitgewerkte teksten had. Dat gezegd hebbende, staan hier wel 'n tweetal nummers op die erg goed zijn. 't Voornamelijk met de mandoline begeleide Brother is Gone, en de donkere bluesy sfeer van Kool-Aid vormen sterke momenten, die berekend mogen worden tot Cooder z'n beste werk.

Voor de liefhebber(s) van het roots-genre of van Cooder zal dit ongetwijfeld één van de betere platen van het jaar zijn, voor de gemiddelde luisteraar waarschijnlijk niet meer dan aardig (of zoals ik al in mijn openingszin vertelde, “verdienstelijk”). Verder zeker een interessant tijdsdocument over het nu in Amerika, bekeken door de ogen van een muzikant c.q. gefrustreerde burger, maar of het een blijvertje is op langere termijn zal nog moeten uitwijzen. Ik heb daar mijn twijfels over, maar dat is persoonlijk.

Gewoon, **** (4). Weer een uitstekend album van Ry. Al kun je je afvragen wat precies de (inhoudelijke) houdbaarheid is na 7 november. Gelukkig vind ik ook hier weer genoeg nummers die staan als een huis en die daardoor ook lang na de komende verkiezingen hun weg naar mijn i-dinges zullen vinden.

Bluesy rootsmuziek zonder bombast en opsmuk. Ik lust er wel pap van. Net als van zijn vorige. Als één van de weinige oude knarren kijkt hij om zich heen en maakt zich boos. En terecht.

Opvallend: maar 14 users hebben dit jaar hun waardering uitgesproken voor dit toch degelijke album vol muzikaal engagement van Ry Cooder. (Vergelijk dat bijvoorbeeld eens met de meer dan 700 stemmen voor Alt-J.) Kort door de bocht: ook users hebben hun buik vol van politiek en waren niet gecharmeerd van de albumtitel.. Of is de toch uitzonderlijk begaafde Cooder in de loop der jaren zo obscuur geworden? Voor mij een raadsel.

Dank je voor je bericht, Kistenkuif, want (oef) vergeten te stemmen, hetgeen ik gelijk alsnog heb gedaan. Ik denk dat Ry Cooder niet hip genoeg is voor vele users op dit forum. Ook bijvoorbeeld het imo fenomenale album van Bettye LaVette dat dit jaar uitkwam ("Thankful N' Thoughtful) kreeg op dit forum relatief weinig aandacht.

Soms maken boze artiesten geweldige albums!! Soms moeten maar meer artiesten zich eens boos maken... wie weet hoeveel juweeltjes er dan niet op ons losgelaten worden
Of gewoon: erg oprechte en sterke albums...

Zoals déze 'Election Special' van Ry Cooder. Na de Amerikaanse presidentsverkiezingen kun je het album misschien gaan beschouwen als gedateerd. Maar dat hoeft natuurlijk niet want er blijven natuurlijk nog de vele sterke songs op dit album, die ook als huizen staan, als je de politieke context even wegdenkt. Al is dat wel moeilijk natuurlijk met zo'n politiek statement van Cooder.

Alleszins: Cooder maakte zich behoorlijk druk over een en ander en het resulteerde in knappe, grappige, cynische blues- en countrynummers en uiteraard bijzonder Ry Cooderiaans (een woord dat wellicht niet bestaat, maar wat zou het).

Toppers: de opener 'Mutt Romney Blues', 'The Wall Street Part of Town'', '[i]Guantanamo[/i]' en 'Going to Tampa'... Maar ook songs als 'Kool Aid' 'Take your hands off it' zijn erg knap...

Overal weer genieten van dat knappe gitaarspel van Mr. Cooder ook, dat spreekt...

De spijker op de kop! Ik vind verbijsterend hoe weinig engagement er in muziek van jonge artiesten doorklinkt terwijl er toch genoeg in de wereld gebeurt om je ziedend over te maken. En het klopt wat c-moon schrijft: boze albums zijn vaak ook goeie albums. Voorbeelden te over. Maar voor zover ik kan overzien nauwelijks in dit cruciale tijdsgewricht. Hoe zit dat, jonkies?

een politiek gemotiveerd en geëngageerd album van de sociaal betrokken Ry Cooder, dat voorafging aan de Amerikaanse presidentsverkiezing van 6 november 2012, die gewonnen werd door de zittende president Barack Obama, die herkozen werd voor een tweede termijn.

mis de accordeon klanken van Flaco Jimenez en de koortjes, maar bovenal ervaar ik de kwaliteit van zijn songs als iets minder dan op die op voorganger "Pull Up Some Dust and Sit Down" (2011) en zijn andere albums.

mijn voorkeur gaat naar de akoestische blues van "Mutt Romney Blues" en de folky songs "Brother Is Gone", "Going to Tampa" met geweldig mandoline spel en de akoestische folk van "The 90 and the 9".

ook bevalt de slow blues van "Cold Cold Feeling" dat sterk doet denken aan het Little Feat nummer "Cold, Cold, Cold" en "Kool-Aid" mij beter dan de meer up-tempo gespeelde rauwe blues nummers "Guantanamo", "The Wall Street Part of Town" en "Take Your Hands Of It".

een krappe 4 voor dit toch wat eenvormig klinkende album, dat wat mij betreft iets rijker geïnstrumenteerd had mogen zijn. voor de rest niks dan goeds over de muzikaliteit en de integriteit van Ry Cooder.

de man zal allesbehalve verheugd zijn over de verkiezingsoverwinning van Trump in 2024, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Wireland Studios, Chatsworth, California & Drive-By Studios, North Hollywood, California

All songs written by Ry Cooder except track 9) co-written Joachim Cooder

Ry Cooder: vocals, guitars, mandolin, bass
Joachim Cooder: drums
Arnold McCuller: harmony vocals on "Take Your Hands Off It"

In memoriam: Ken Price, Earl Scruggs, Mike Seeger