Dinosaur Jr. - I Bet on Sky (2012)

Dinosaur Jr. legde een beetje een omgekeerd parcours af: na een aantal geweldige albums eind jaren ’80 die de band rond J Mascis een onbetwiste cult-status opleverde (Dinosaur Jr. werd destijds in een adem genoemd met Sonic Youth), zakte het niveau zienderogen met meer voorspelbaar en radiovriendelijk werk mid-jaren ’90. De band viel al snel uit mekaar. Echter, in 2005 werd een reünie aangekondigd, en anders dan dat gewoonlijk gaat, sloegen Mascis en Barlow terug met ‘Beyond’, dat onmiddellijk weer de interesse wekte. Op ‘Farm’ werd de succesformule van Dinosaur Jr. op punt gesteld: dense gitaarmuren waar de laidback zang Mascis tegenaan leunt, met hier en daar een snedige solo. Hoe lang die succesformule standhoudt, is de volgende vraag die we stellen naar aanleiding van ‘I Bet on Sky’. Lees meer

Ik heb dit album aangekocht nadat ik het fantastische 'Watch the Corners' had grijgedraaid, en het album al een eerste keer in z'n geheel had beluisterd. Dat sloeg zowat in als een bom, maar ik zat ook in een Dinosaur Jr.-periode, waarin ik alle platen van hen heb gedraaid. Ik moest er wel eentje kopen, en omdat deze net uit was, en ik deze ook het meest tegenkwam, heb ik deze maar aangeschaft. Er moet er eentje de eerste zijn, en er zullen nog wel enkele platen volgen. Mascis en co. hebben al verschillende ijzersterke albums uitgebracht, dit 'I Bet on Sky' leek daar op eerste gehoor netjes tussen te passen. Nu heeft het toch wat van z'n glorie verloren.

Jawel, de single 'Watch the Corners' vind ik nog steeds één van de beste songs van het jaar, en de opener en afsluiter zijn ook beide erg mooi, met van die kenmerkende gitaarsolo's, maar daartussen is het een beetje povertjes wat we voorgeschoteld krijgen. Al druk ik me misschien wat te streng uit; het merendeel van die songs is nog steeds goed. 'Almost Fare' is al meteen een forse trede naar beneden in vergelijking met de eerste twee nummers (grungy zang), 'Stick a Toe in' nog best te doen, maar soms overdreven pathetisch, daardoor wordt het wat melig.

Na het wat flauwe ‘Rude’ volgt dan weer een fraai nummer; ‘I Know It Oh So Well’, waarbij nog maar ‘ns opvalt dat de grootste troef die Dinosaur Jr. heeft het gitaarspel is, met name de gitaarsolo’s. Enkele prachtige solo’s staan op dit album, die in ‘Watch the Corners’ leunt wat mij betreft zelfs aan tegen perfectie. In mijn subjectieve leefwereld dan. Ook in ‘I Know It Oh So Well’ zit weer zo’n mooi staaltje gesoleer, dat meestal op het gemoed werkt.

Met ‘Pierce the Morning Rain’, ‘What Was That’ en ‘Recognition’ volgen daarna drie nummers die wel prima zijn, maar ook niet meer dan dat, en ook niet bijzonder veel in mij oproepen. Met de afsluiter is dat enigszins anders; ‘See It on Your Side’ heeft iets episch in zijn gitaarlijnen verscholen zitten, en de zang van Mascis is effectief; beetje loom zoals altijd, maar toch doeltreffend. Het nummer wentelt zich op een fantastische manier naar boven en boven en boven, met heerlijk snijdend gitaarwerk. Topkwaliteit!

En zo is ‘I Bet on Sky’ een beetje een wisselvallige plaat geworden, met hoogtes en laagtes. Maar de hoogtes zijn in het voordeel; zij zijn extremer, en krijgen de blanco stemmen van de middelmatigheid ook nog. Slechte plaat is het dus zeker niet, maar de eerste slechte van Dinosaur Jr. moet ik nog horen.

3,5 sterren