David Byrne & St. Vincent - Love This Giant (2012)

Nieuw samenwerkingsverband tussen David Byrne en St. Vincent. Het album zou een mix van folk en rock moeten worden, maar de eerste single, Who is echter best eh, funky of zo. Ik vind dat-ie wel leuk geproduceerd is eigenlijk, als al het andere net zo klinkt (ik zie dat The Dap-Kings ook voor één liedje de instrumentatie verzorgen) dan zal ik het album t.z.t. beluisteren! Who is hier gratis te downloaden.

David Byrne heeft een geweldige stem, maar zijn composities laten te wensen over. In mijn ogen heeft hij na 2004 niets overtuigends meer uitgebracht. Grown Backwards was met dat gezegd een prachtig album, een prachtige mix van klassieke pop en folk. Het duet met Rufus Wainwright was noemenswaardig goed. Daarom ben ik ook zo benieuwd naar Love This Giant. Ik heb zelf vrij weinig met St. Vincent, maar dat is op zijn minst gezegd een afwijking van mijzelf. Vrienden om mij heen en Last.fm, die bekend zijn met mijn muzieksmaak, begrijpen niet dat ik haar studioplaten niet wil draaien.

Love This Giant is wat dat betreft een geweldige instapplaat. Het moet mij terugbrengen naar de tijd dat Byrne nog fantastische platen maakte en laat mij kennis laten maken met St. Vincents stem. Who is zeker een leuk nummer, maar dit voldoet niet om te zeggen dat ik deze plaat zeker zal aanschaffen. Time will tell. Nog even wachten tot september.

De laatste van St. Vincent was een topplaat. Hopelijk deze ook.

Twee eigenzinnige bleekscheten die elkaar vinden in 12 tegendraadse nummers waar de funky inslag telkens niet ver weg is.
Het levert een goed muzikaal huwelijk op tussen David en Annie. Een beetje gek maar wel lekker zullen we maar zeggen.
De funky groove die als rode draad door het album loopt kent vele zijwegen die je telkens op het verkeerde been zetten: pop, afrobeats, het komt allemaal voorbij.
Op zich best geforceerd zou je zeggen en dat was ook mijn grootste angst toen ik nog moest beginnen aan dit album. Waarschijnlijk té arty farty, iets wat je ook wel een beetje kunt verwachten bij deze twee artiesten. Maar dit alles valt eigenlijk best wel mee.

Love This Giant is een broeierig album geworden en kent aardig wat lagen die erom vragen meerdere keer beluisterd te worden om zo verder te graven in dit muzikale avontuur.
Ongetwijfeld levert het elke keer weer nieuwe dingen op wat voor de luisteraar ongetwijfeld een boeiende ervaring moet zijn.
Voor mij in elk geval wel. Ik ben hier voorlopig niet klaar mee.....

Vooral luisteren: I Am an Ape, Who.

Je hebt helemaal gelijk m.b.t. de genres, ik ben nu halverwege. Het is meer pop en funk, heb de genres dus even aangepast. Het klinkt bijzonder lekker moet ik zeggen, dat had ik niet verwacht.

Dat lekkere zit hem voor mij vooral in die blazers die dominant aanwezig zijn op dit album. Ik ben aangenaam verrast want ik had eigenlijk helemaal geen interesse voor dit project.

Is 'ie al uit? Nee toch?

Komende vrijdag ligt ie als het goed is in de Nederlandse winkels

Ik wacht, maar ik ben erg benieuwd!

Via deze link officieel te luisteren. Nog niet helemaal overtuigd, maar dat was ik van Strange Mercy ook niet in het begin.

Eindelijk weer een Byrne album volledig naar mijn hart.
Byrne 's oude liefde voor blazers pakt hier uitstekend uit.
Weer typische en herkenbare Byrne melodielijnen, mooie blazers arrangementen, weer swingend.
Een soort mix tussen Music fot the Knee Plays en Rei Momo/ Uh Oh
Dit gaat hoog scoren op de jaarlijst

Hier de clip van 'Who' : David Byrne & St. Vincent - Love This Giant - lovethisgiant.com

Een soort van ouwe rocker en 'n soort van indie-folkmeisje die niet alleen een duo vormen, maar ook nog eens gaan experimenteren met funkmuziek... dat had niemand kunnen verzinnen! Op voorhand kun je daarom gerust stellen dat Love This Giant één van de opmerkelijkste releases van het jaar is. ‘Een opmerkelijk release’ blijkt in dit geval te staan voor een album dat slechts deels geslaagd is.

Het speelse karakter en ook de vakkundigheid op het instrumentale gebied - neem bijvoorbeeld de orkestratie van Weekend in the Dust - vormt met geruime afstand de grootste charme op deze plaat. Helaas wordt die charme gecompenseerd door twee negatieve aspecten. Ten eerste de teksten; die moeten te nadrukkelijk alternatief/apart overkomen, wat resulteert een hoop nonsens, en ten tweede de te zwakke en vlakke vocalen van voornamelijk David Byrne, die totaal stroken met de funky-inslag die al deze nummers hebben. Wellicht kan je Byrne het niet eens verwijten, maar het toont maar weer eens aan dat je wat meer kwaliteiten/talent in huis moet hebben wil je soul- en funkmuziek maken.

Ergens spijtig, want als St. Vincent vaker aan het woord was geweest, en de teksten in dit geval wat alledaagser waren geweest (ik weet het, het is ook nooit goed), dan viel er zeker meer te halen. Nu blijft het bij 'n album dat slechts goed is, maar niet geweldig, en dat had het wellicht wel kunnen zijn.

Zo zie je maar: ieder zijn of haar mening, maar in mijn optiek een verzameling kant nog wal rakende opmerkingen over een ouwe rocker ,
het niet funky zijn van Byrne ; onder welke steen heb je de laatste drie decennia doorgebracht .
en zwakke vocalen en vreemde teksten...........duidelijk geen Byrne liefhebber dus.

Who klinkt in ieder geval heel sterk!

Al vier keer naar deze cd geluisterd en begin nu pas een beetje aan de muziek wennen. Normaal gesproken ben ik eerder aan zijn muziek gewend. Geen gemakkelijk plaatje.

Ik vind het wel iets hebben, maar ik denk niet dat ik deze plaat lang zal onthouden. Punten en een volledige bericht krijgt dit album bij de volgende luisterbeurt.

Het kwartje begin na een keer of acht luisteren eindelijk een beeje te vallen. Intrigerend plaatje!

Voor een korte maar enthousiaste recensie zie mijn blog :

Music that needs attention: David Byrne & St. Vincent - Love this giant - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Misschien een brutale vraag. Na hoeveel luisterbeurten geef jij meestal een beoordeling?

Wanneer ik voel dat ik klaar ben om een beoordeling te geven. En dat verschilt per plaat.

verrassend funcky nieuw werk, bomvol met geweldige ritmes, gedragen door een veelvoud van blaasinstrumenten. spetterend koper, ingetogen fluit, ingenieus in elkaar vervlochten, zoals alleen Byrne dat kan.
Enkele songs zoals I Am an Ape & The One Who Broke Your Heart zijn zeer gelijkwaardig aan de sfeer op Rei Momo

Ik heb slechts één luisterbeurt nodig om te horen dat dit een fantastische CD is.
Het strakst klinken:
1. Who
4. Ice Age
5. I Am an Ape
8. Lazarus
9. Optimist
11. The One Who Broke Your Heart
Zonder direct afbreuk te doen aan de andere meer atonale jazz-achtige songs.
die behoeve zeker meer aandacht, maar zijn stuk voor stuk veelbelovend.

Mooie Live uitvoeringen , o.a. van Who

Nee, dit wordt hem niet. Ik heb hem nu al paar keer beluisterd, maar ik kom er maar niet in. Ik stoot bij iedere luisterbeurt meer op minpunten dan op pluspunten en dat kan allesbehalve de bedoeling zijn. Normaliter heb ik weinig problemen met St. Vincent, ze kan goed zingen en live is ze geweldig, maar hier is haar aandeel allesbehalve goed. David Byrne daarentegen doet het wel goed. Wanneer ze samen zingen, dan is het niveauverschil enorm hoorbaar tot het pijnlijke na zelfs.

Van duetten gesproken, soms klinken die duetten als een high school musical en dan werkt het allesbehalve op me in. De funk die ze hier trouwens gebruiken vind ik ook niet echt mijn ding. Het is een combinatie van oud en nieuw en ik ben toch wel iemand die van de James Brown funk houdt. Jammer, maar het zijn net die dingen die het zwaarst wegen op mij tijdens het luisteren en dan kan het album onmogelijk goed klinken voor mij.

Apart album van deze twee bijzondere muzikanten . Het album staat bol van de funky pop met een eigenzinnige inslag . De composities zijn erg verrassend en onvoorspelbaar door een veelvoud aan interessante kwinkslagen. Soms klinkt het me nog net iets te geforceerd in de oren, maar die gevoelens zouden geneutraliseerd kunnen worden door een nadere kennismaking.

Bijzonder dat velen het zo'n apart album vinden, want bij wat grotere bekendheid met het oeuvre van Byrne zou blijken dat de basis voor dit nieuwe werk deels gelegen is in Music for the Kneeplays , wat al uit 1985 stamt.,
Hier wat voorbeelden van Music for the Kneeplays:
Sound of Business.
Social Studies

Een doorschijnend plastic hoesje met daarop de witte belettering.
Vier losse 'kaarten' met de hoesfoto en ander artwork, met daartussen een ( wat te strak) dik papieren insteekhoes met de cd.
Mooi uitgevoerd hoor, maar wat een gedoe om de cd er steeds uit te peuteren.
Dat heb je met die kunstzinnige types; altijd wat bijzonders.....
Gelukkig heb ik nog wat jewel cases liggen.

Die gemanipuleerde koppen van het tweetal zijn overigens wel erg gaaf.

Ach die stomme plastic doosjes, ook wel jewel cases geheten: goedkoper kan toch niet? Het is toch leuk en origineel gedaan dit artwork, de fraaie fotokaarten en de letters van de songs op het doorschijnende beschermhoesje. Neemt ook (milieutechnisch) minder plek in.

Oh ja, het album... ook dat is leuk en origineel gedaan. Oldfart heeft zeker een punt dat er al een funky inslag in de oudere muziek van David Byrne / the Talking Heads zat. Eindelijk hoor ik die weer eens op een goede wijze bij 'm terug, de laatste jaren viel het niet altijd mee. Behalve dan op de bonustrack van the Suburbs van the Arcade Fire. Dit keer samen met St. Vincent: en die twee gaan prima samen.

Pop / funk staat er bovenaan de pagina en dat krijg je, met allerlei varianten daarop en zijwegen erbij. En ja: ik vind het vrijwel altijd (heel) geslaagd. Wat een hoeveelheid fijne en/of lekkere songs staan er op dit Love This Giant. Een paar favorieten: Who, Weekend in the Dust, Ice Age, I Am An Ape & The Forest Awakes. Side A vind ik songtechnisch wat sterker dan side B, alleen is de sfeer daarop weer erg fraai. Bijzondere hulde trouwens voor de (tegendraadse) blazers en voor de (wisselende) drum(beats) en ritmes.

Gevarieerd, melodieus, origineel, funky, leuk: dit album kan nog steeds in mijn top 10 van 2012 terecht komen.

Voor mij heeft dit album die plek al verdient; momenteel op plaats 3 in mijn voorlopige lijst.

Prachtig...die baritonsaxofoon..!

Byrne bedankt op de achterkant van een van die kaarten ook Johann Johannsson. Die geen rol speelde op dit album. Andere links tussen Byrne en Johannsson kan ik zo ook niet vinden. Iemand een idee?