Big Big Train - English Electric (Part One) (2012)

Ik ben om. De volle 5 sterren! Tevens aangeschaft met het (bijna) even mooie deel 2. Jezus, dit is Prog met hoofdletter P. Niet normaal zo goed.

Heel leuk album. De eerste keer dat ik naar Big Big Train luister, en het bevalt me. Progrock met een wat poppy inslag.

Al vanaf de eerste tonen van het eerste nummer, grijpt deze band me bij de kladden.

Wat een stem heeft die zanger.

Ik kan nu wel gaan vergelijken, maar waarom zou ik. Ook al doet het me hier en daar denken aan IQ en Quidam. Vooral de vergelijking met Quidam (fluit) doet het wel goed.

Goede ritmesectie ook, geen houterige symfo, maar lekker ouderwets ook.
Ik herken het spel van Nick d'Virgilio ook direct. Zijn snaregeluid maar ook zijn drum&bass achtige breaks en het geluid van zijn floortom. Leg het maar eens uit. Maar goed.

Ennnn zonet de Breakthrough Awards gewonnen bij de Prog Awards die momenteel bezig zijn. Meer dan verdiend, wat mij betreft!

Mooi, had ik op gestemd.

Een prachtige live-versie van Victorian Brickwork werd zonet vrijgegeven (van de concertenreeks vorige maand). Om duimen en vingers bij af te likken: Victorian Brickwork by Big Big Train live in London - YouTube

Doet me dadelijk heel erg denken aan Transatlantic, maar dan vind ik die toch nog een ietsje beter. Hoewel dit zeer aangename muziek is om te beluisteren op een zondagavond

Ik blijf bij m'n oorspronkelijke 4 sterren, hoewel deze wel tegen de 4,5* aanschurkt. Mooie songs en composities, en vooral Upton Heath vind ik een pareltje!

Ben nog niet helemaal thuis in het progrock genre en niet alles is mijn dada binnen het genre maar dit eerste album dat ik van Big Big Train beluister doet me verlangen naar meer. Nummers als Winchester from St.Giles Hill, Upton Heath en Hedgerow die een dag op het Engelse platteland uitademen en die ik heb beluisterd terwijl ik in Zweden ben wat qua natuurpracht zeker niet moet onderdoen. Deze muziek is ideaal voor een roadtrip. Het 2de deel heb ik meteen hierna beluisterd. Het nummer dat toch wel als beste kan aangeduid worden naar mijn mening is Judas Unrepentant, als de rest van hun werk in de buurt komt van dit album heb ik nog een mooie tocht voor de boeg...

En opnieuw 4,5* voor dit BBT album. Zo heb ik nu al drie albums op rij van deze band 4,5* gegeven.
Bij dit album wel de opmerking dat het nu qua stijl wel erg dicht in de buurt komt van de eerste albums van Genesis. Dat was al zo bij de vorige albums van BBT, maar op dit album is dat gevoel wel heel sterk bij mij aanwezig en het heeft tot gevolg dat ik geen 5* weggeef.
Favorieten aanwijzen is ook nu weer onmogelijk. Het album bestaat in zijn geheel uit favorieten.
Op naar deel 2!