The Moody Blues - Long Distance Voyager (1981)

Op MusicMeter is dit het hoogste gewaardeerde post-1972-album van de Moody Blues, en in Amerika stond het zelfs 3 weken op nummer 1 in de albumlijsten (ingeklemd tussen Kim Carnes en Pat Benatar). Helemaal begrijpen doe ik dat niet, want dit album wordt ernstig ontsierd door twee drakerige en overdadig georkestreerde ballades van John Lodge die ook nog eens veel te lang doorgaan, net zoals het op zich fraaie In my world na een kleine vijf minuten eigenlijk afgelopen is maar dan nog een totaal overbodige uitloop van 2½ minuut krijgt.
        Gelukkig stelt Justin Hayward verder niet teleur, met Gemini dream (zou irritant-eighties zijn als het niet zo aanstekelijk was), het puntige Meanwhile en het hoogtepunt van de plaat, The voice, de uitstekende single waarop alles klopt (tempo, melodie, middle-8, begeleiding van toetsen en sologitaar, alles perfect). Daarnaast is 22,000 days een lekker slepende en aparte rocker met een leuke tekst, en heeft Ray Thomas een erg vermakelijke suite om de plaat een mooie finish te geven. Dat is toch wel een pluspunt, dat de mannen hier op de proppen komen met nummers die je niet in hun repertoire zou verwachten (de synthi-pop van Gemini dream, het zware 22,000 days, het theatrale Painted smile en de grappige afsluiter waarop Thomas soms als Greg Lake klinkt), met dank aan Patrick Moraz, wiens vierkante kapsel gelukkig een vrij functionele bijdrage aan de Moody Blues-sound niet in de weg staat.
        Tja... die twee melige nummers van John Lodge drukken voor mij toch wel een zwaar stempel op dit album, en dankzij de memorabele hoogtepunten van Octave vind ik dàt toch een betere plaat, maar Long distance voyager heeft toch ook wel z'n kwaliteiten. (Gedraaid via de 2008-remaster, met prima geluid, een redelijk uitgebreid boekje met alle teksten, en bovenstaande bonustrack. Wat het boekje overigens niet vermeldt –maar Wikipedia wel– is dat de steelgitaar op In my world wordt bespeeld door de Engelse supersessie-muzikant B.J. Cole.)

Hun laatste echt goede plaat met een paar geweldige tracks en een paar vullers. Its downhill from here maar het verdient respect dat ze in de 80s toch een echt goed album hebben weten af te leveren.