The Moody Blues - Strange Times (1999)

Tjonge, nou dacht ik na het eerste trio nummers toch zomaar dat ik hier een Moody Blues-album in handen had dat met hun beste 67-72-werk kon concurreren, met dat openingsnummer waarin Hayward zijn liefde voor zijn thuisland zo mooi onder woorden brengt, dan het breekbare Haunted (hoewel ik wel zonder die "do-do-doo"-'s had kunnen leven) en daarna Sooner or later (Walkin' on air) waarin Hayward, Lodge en Thomas voor het eerst (volgens mij) in hun carrière de zangpartijen afwisselen (hetgeen uitstekend werkt om het groepsgevoel dat bij deze band toch altijd al sterk was nog meer over het voetlicht te brengen). Maar wanneer John Lodge er dan inknalt met zo'n melige compositie waarvan de stroperige uitvoering nog eens wordt verergerd door zijn soms bijna toonloze zang, zijn we feitelijk weer terug bij af. Justin Hayward probeert de zaken dan weer recht te zetten met het fraaie Foolish love, maar dan komt John Lodge weer met dat vervelende Love don't come easy... (De prijs voor de beroerdste tekstregel van het album gaat ook naar hem: "Standing on the crossroads, waiting for the new millennium" – ik stel me hem dan voor in the middle of nowhere bij een bushalte, net als Cary Grant in North by Northwest, kijkend op zijn horloge: "Hmm, het millennium is wéér niet op tijd vandaag!")
        En dat is eigenlijk het verhaal van deze plaat voor mij. De bijdragen van Hayward zijn stuk voor stuk subliem terwijl die van Lodge bloedeloos en mat zijn (met uitzondering van zijn samenwerkingen met Hayward), en dat levert een album op dat helaas niet over de hele lengte kan boeien. (Van Ray Thomas, de derde componist binnen de groep, staat er nog maar één (zeer kort) liedje op het album; misschien heeft hij zich nu meer op de toetsen toegelegd, maar daarvoor wordt ook Danilo Madonia als extra muzikant ("Programming/Keyboards/Orchestrations") genoemd.)
        Afijn, ik beoordeel het album dan maar naar z'n hoogtepunten, en dat levert toch een ruime voldoende op dankzij de superbe nummers van Justin Hayward en de algemene sfeer van romantisch optimisme. Het laatste nummer met z'n sfeervolle voordracht (en sombere tekst) roept herinneringen op aan vroegere tijden; natuurlijk waren die beter, maar de beste momenten op Strange times bewijzen voor mij in ieder geval dat de Moody Blues ook ruim een kwart eeuw na I'm just a singer (in a rock and roll band) nog bestaansrecht hebben.