The Moody Blues - Keys of the Kingdom (1991)

Mijn waardering van dit album wordt gehinderd door twee essentiële problemen: naast het feit dat deze CD niet alleen een paar sterke maar ook een aantal tamelijk rampzalige nummers bevat, klinken de arrangementen dikwijls zeer gedateerd, vol synthetisch klinkende drums en toetsen die trompetklanken nabootsen – bijna een karikatuur van een oude band die jong en hip wil klinken maar daardoor twintig jaar later juist genadeloos gedateerd klinkt.

Op met name de eerste helft van het album staan een aantal prima composities, zoals Say it with love (een lekkere standaard-Moody Blues-rocker), Bless the wings (het hoogtepunt van de plaat, een klassieke Justin Hayward-ballade), Say what you mean (geen slechte rocker ondanks het feit dat voornoemde synthetisch klinkende drums en "trompet-toetsen" hier in al hun glorie aanwezig zijn) en Hope and pray (het tweede hoogtepunt – weer zo'n typische Justin Hayward-vondst, een uptempo rocker waarbij het contrast met de melancholische tekst dit nummer juist een extra emotionele lading geeft).

Helaas staan hier tussendoor ook Is this Heaven?, op zich een redelijk nummer met echter een uiterst melig arrangement (op het einde horen we zelfs geplukte violen en een gefloten solo met tapdansbegeleiding) en Lean on me (tonight), een eveneens zeer melige ballade van John Lodge, verergerd door weer die gedateerde drums en synthesizers. En de tweede helft van het album is dan helemaal erg: het vormeloze Shadows on the wall, de suffe rocker Once is enough met zo'n drumcomputerpartij à la Rise to the occasion, het vreselijke Celtic sonant (een pseudo-Keltische ballade in ¾ met Ray Thomas schallend op z'n ergst) en als afsluiting de abominabele John Lodge-rocker Magic. Na deze vier nummers doen mijn tenen pijn van het krommen.

Gelukkig wordt dit alles nog gevolgd door het nakomertje Never blame the rainbows for the rain, een mooie Hayward-ballade, die echter nog bijna onderuit wordt gehaald door de melige tweede stem van medecomponist Ray Thomas in het refrein (alleen al de manier waarop hij steeds de titelregel herhaalt is bijna onverdraaglijk).

Door mijn grote liefde voor de zeven klassieke platen van de Moody Blues van tussen 1967 en 1972, plus de paar ook niet misselijke albums die ze daarna zowel solo als in groepsverband hebben gemaakt, werk ik mij door de slechte helft van het album heen en geniet ik van de goede helft. Maar het is soms een uphill struggle.