Green Day - ¡Uno! (2012)

Green Day – ¡Uno!

Het eerste album in een trilogie waarvan de volgende delen logischerwijs ¡Dos! en ¡Tre! heten. Ik keek erg uit naar dit eerste album. Een paar jaar terug was ik een grote fan van deze band, en dan voornamelijk van de albums Dookie en American Idiot. Het laatste album stamt alweer uit 2009 en dat viel flink tegen. Daarom was ik erg blij en benieuwd naar dit album toen ik hoorde dat Green Day terug zou keren naar de stijl van Dookie. Helaas is dit album toch een flinke tegenvaller.

Het album start nog erg goed met Nuclear Family. Dit is een erg fijn nummer dat als een van de weinige nummers op ¡Uno! Ook blijft hangen. Met afstand het beste nummer van dit album want hierna lijkt het allemaal minder te worden. Nummers als Let Yourself Go en Kill the DJ zijn beide fijne nummers die goed blijven hangen, en waar veel energie in zit waardoor je moeilijk stil kan blijven zitten. De rest van het album blijft juist niet hangen, daarom haak ik vaak op de helft van het album af. Oh Love en Sweet 16 zijn zelfs erg vervelende nummers die ik niet gemist had als ze niet op dit album gestaan hadden.

Kortom, dit eerste album uit de trilogie is een grote tegenvaller voor mij. Ik hoop dat de komende twee albums me beter bevallen want ik blijf Green Day een fijne band vinden en ik denk echt dat deze band veel beter kan dan dit.

2*

Het is al even geleden dat ik een album van Green Day heb opgezet. Volgens mij was dat Dookie in mijn vroege tienerjaren... een goeie acht jaar terug. Daar is natuurlijk weinig van blijven hangen, maar het gevoel is zeer herkenbaar. Met ¡Uno! dacht ik, laat ik weer eens luisteren. De single Kill the DJ beviel me immers goed.

Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. De hele plaat ademt de sfeer van vertrouwdheid en herkenbaarheid. De akkoordenschema's en melodieën zijn nog steeds allemaal van hetzelfde kaliber. De twaalf nummers klinken vrijwel allemaal als een nummer dat we in het verleden vele malen op de radio hebben gehoord. De nodige punk-rock clichés komen voorbij, de nummers zijn vooral erg kort en weinig verrassend. Kortom, eigenlijk is dit niet iets waar ze, lijkt mij, anno 2012, maar liefst 18 jaar ná Dookie, nog mee aan kunnen komen.

Maar tóch heeft het wat. Al die herkenbare momenten doen toch een glimlach verschijnen op mijn gezicht. De simpel gevonden melodieën blijven immers toch in je hoofd hangen en onopgemerkt ben je mee aan het neuriën. Een nummer als Nuclear Family staat hier in veelvoud op de plaat, maar toch klinkt het elke keer weer goed. De shift naar funkpop in Kill the DJ is dan het enige échte opvallende aan de plaat, waardoor dat ook meteen het hoogtepunt is.

Daarnaast is er nog de prachtige productie. Een heerlijke volle sound wordt ons toegezonden. Ofschoon de gitaren alles behalve ruig klinken, is juist die helderheid het aantrekkelijke aan deze plaat. Menig riffje wordt hierdoor een niveautje hoger getild en klinkt beter dan gewoonlijk. Dat neemt niet weg dat ¡Uno! feitelijk uit een stel korte, simplistische nummers bestaat, waarvan de houdbaarheid nog te bezien valt. Neem nou Let Yourself Go. Dat nummer heeft in feite helemaal niets om het lijf, maar de energie die ervan afstraalt doet het zegevieren, ook al vind ik het refrein vreselijk.

Goede nummers:
Nuclear Family, Carpe Diem, Kill the DJ, Troublemaker, Angel Blue, Rusty James en Oh Love.