Queensrÿche - Tribe (2003)

Queensrÿche is wellicht mijn eerste “favoriete groep” ooit geweest en ze blijven een speciale plaats in mijn leven innemen, dank zij de schitterende muziek op hun eerste vijf albums, dus tot en met Promised Land. Nadien blijf ik het gevoel hebben dat je een mooie verzamelaar kunt maken van de volgende albums want ieder album heeft zijn momenten.
De opener Open Your Mind vind ik een prima opener, bezwerende riffs en de bezwerende spannende zang van Geoff Tate. Losing Myself is eveneens prima, hoewel dat electronisch biep-en-piep-gedoe mij stoort, zoiets hebben ze niet nodig. Desert Dance heeft eindelijk weer eens dat opzwepend gevoel dat zo typisch kan zijn voor Queensrÿche. Falling Behind is verwaarloosbaar, een kampvuursong. Volgende degelijke nummers zijn The Great Divide en Rhythm of Hope, kalme balladachtige stukken worden afgewisseld met ietwat stevigere stukken en het altijd magnifieke zangwerk van Geoff Tate. Hoewel hij alles aankon/aankan, blijft hij meesterlijk in dergelijke songs. Het rikketikkende titelnummer heeft mij vroeger nooit bevallen en zal mij nooit bevallen, het doet mij geen sikkepit. Blood mag gerust op hetzelfde kampvuur worden gegooid als Falling Behind. Spoken word stukken en saxofoon op The Art of Life, joepie – not! Doing Fine is mager vergeleken met andere afsluiters op hun albums.
Wat moet ik als beloning geven voor een opnieuw matig album, ik geef hetzelfde cijfer als de twee voorgangers, een drie. Het valt opnieuw in het niet bij de eerste vijf albums, dus mijn nostalgie manifesteert zich weer. Mijn grootste pijnpunt op dit album en de twee voorgangers betreft het standaard drumwerk van Scott Rockenfield, waar hij vroeger als een vierarmige drummer de vellen beroerde, hoor ik nu eerder gezapige drumlijnen, weliswaar in dienst van de song.
Ik krijg het ook niet over mijn hart om dit genadeloos aan te pakken door een onvoldoende te geven want dat verdient het ook niet, het blijven uitstekende muzikanten, ze hebben een geweldige zanger van absolute wereldklasse en ze blijven koppig hun eigen weg volgen. Daar kan ik nog altijd respect voor opbrengen.

Sinds 2015 geen nieuwe berichten meer en ook ik heb hem sinds aanschaf slechts eenmaal beluisterd. Ja, DeGarmo doet mee, maar hij bewijst hier ook dat zijn weggaan echt niet de enige reden is dat de band niet meer klinkt zoals ze ooit deden. Sterker nog, de eerste helft van het album is erg moeilijk uit te zitten, met Falling Behind als niemendalletje eersteklas. Q2K had nog spetterende songs, dit kabbelt maar wat rond en DeGarmo is praktisch onhoorbaar.

De tweede helft is nergens beter, met Tribe en The Art Of Life als absolute dieptepunten. Kwakkelende rock met een uitgebluste Tate, slappe riffs en een enigszins redelijk spelende Rockenfeld. Daar is alles wel mee gezegd. Waarom het album nog enigszins redelijke scores haalde is me echt een compleet raadsel. Ik begrijp compleet waarom ik er nooit meer naar heb geluisterd. De eerste echte grote flop van een goede band.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Hear In The Now Frontier
9. Tribe

Toch wel opmerkelijk dat er aardig wat fans zijn die het voor dit album opnemen of bepaalde nummers 'best goed' noemen. Hun goed recht uiteraard. Ikzelf heb tevergeefs moeite gedaan om ook maar iets positiefs te vinden. Op z'n best (en dat is tijdens de eerste nummers) is het in mijn ogen niet meer dan middelmatig. Queensryche maakt een uitgebluste en nogal ongeïnspireerde indruk. Tate zingt beduidend zwakker dan voorheen en instrumentaal lijkt het allemaal net niet te kloppen. Het is allemaal wat vals en het geheel loopt niet lekker. Dat hoor je erg goed in de titeltrack. Als Queensryche hier niet middelmatig klinkt, mag het gerust ongelooflijk slecht genoemd worden. Dit lijkt echt helemaal nergens op.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land
9. Tribe