Clan of Xymox - Medusa (1986)

Hun debuutalbum vind ik toch een fractie beter. In Engeland en Duitsland veel meer succes gehad dan in eigen land. Daar werd hun muziek wel op de juiste waarde geschat

In Engeland werden ze in 1985 uitgenodigd voor een John Peel session. Die kan ik zeer aanbevelen.
Clan of Xymox - The John Peel Sessions (2001) - MusicMeter.nl

Klopt ik heb echt ALLES van deze wereld band!

Ik heb ook veel van ze, niet alles. Hun vroege werk (eerste twee albums) blijft natuurlijk het beste maar dat geldt eigenlijk voor elke band. 'Creatures' uit 1999 vind ik ook erg goed en daarna hebben ze nog wel wat goeie platen gemaakt. Een band die me door de jaren heen in elk geval blijft boeien. Live zijn ze nog steeds erg goed vind ik.

Voor veel wel, voor CoX zeker ook, maar niet per definitie.
Paar tijdgenoten waar ik 3de of nog later werk beter vind: Siouxsie , Cure om wat te noemen.

Ik sta achter de bar in de Boerderij. Zal de programmeur vragen om eens te checken of ze naar de Boerderij kunnen komen..

Gothic rock zonder dat het cliche word, dat is deze band!
Ondanks dat ik veel van Bauhaus houd voelt deze band minder gemaakt en iets ''echter''
Medusa en Louise zijn de favorieten, geweldig als hij het uitschreeuwt!

Moet wat meer van deze band checken, iemand tips?

In feite alles. Ieder album ontdek je weer meer

Zou me vooral richten op het wat oudere werk. In mijn beleving: hoe recenter, hoe mechanistischer. Zou eens moeten teruglezen - in Facing the Other Way - waarom het contract bij 4AD niet werd verlengd na de eerste 2 albums. Vrees dat het iets van tegenvallende verkoopresultaten zal zijn. Heb de band aantal jaren geleden nog eens gezien bij Summer Darkness en dat was een fikse tegenvaller.

Eerste albums van the Danse Society of Balaam and the Angel, Fiels of the Nephilim, Gene Loves Jezebel zouden ook zo maar goed kunnen vallen.

Na lange tijd weer eens beluisterd. Heel wat indrukwekkender dan de voorganger. Mooie donkere mysterieuze atmosfeer. Melancholische dromerige gothic in de sfeer van Dead Can Dance (debuutalbum), Modern English, Sisters of Mercy of Fields of the Nephilim.
Zanger Ronny heeft de perfecte stem voor dit soort muziek. Het klinkt alsof hij zit opgesloten in een donker middeleeuws kasteel. Mijn favoriete nummer is Medusa. Verder allemaal mooie nummers, behalve het nummer met de zangeres, Masquerade, dat kan mij niet bekoren.

De eerste albums van (Clan of) Xymox zijn net even iets beter, dan het overige werk. Het overige werk mist net originele... wat nou net Clan Of Xymox in de jaren 80 heeft. Want Ronny Moorings is een geweldige songschrijver. Ik heb bijna alle CD's van deze band. Maar hier staan net de twe albums die ik op vinyl heb. Het album Medusa en de 12" Blind Hearts of heet ie nou A Million Things? Die 3 extra nummers staan in ieder geval op die 12".

Mijn favorieten zijn er eigenlijk meer dan 2. Maar Back Door is uitzonderlijk goed. Misschien wel beter dan A Day...

Wat een geweldig album, als oud klasgenoot van Pieter Nooten zeer onder de indruk van deze band.

Dit is een leuk album, het is niet zo dat het mij volledig grijpt, maar het intrigeert wel. De sfeer is mooi en mysterieus en de zanger heeft de perfecte stem. Voor de gothic liefhebber zeker een aanrader.

Eigenlijk vreemd dat in de jaren 80 deze groep toch eigenlijk wat langs me heen is gegaan. De eerste 12 inch had ik wel van de groep, maar weet eigenlijk niet waarom ik verder niets van ze had en ze ook nooit heb gezien.
Ik denk eigenlijk dat ik rond deze tijd wat afscheid nam van de new wave/postpunk/gothic. Natuurlijk nog wel Dance can Dance, want dat was onaardse schoonheid, maar dus geen Xymox.
Pas veel later nog wel wat aangeschaft.
Medusa heb ik op vinyl (bibliotheekexemplaar) en cd (later aangeschaft).
En nu ik het weer eens beluister moet ik zeggen dat het me toch wel bevalt. Het is wel typische jaren 80, weltschmerz achtige zang, de alom aanwezige synths en er wordt een melancholische , bijna trieste sfeer neergezet.
Zoals ik ooit ergens heb gelezen kwam het mede daardoor dat deze soort muziek een langzame dood stierf. Concerten waren niet al te gezellig, een ieder in het zwart in zijn eigen bubbel, de muziek was niet dansbaar en op den duur ben je daar wel wat klaar mee.
Maar toendertijd dit te luisteren op een koud vochtig zolderkamertje, waar je lieftallige vriendinnetje je de bons had gegeven, dan is er bijna geen mooiere muziek dan dit.
Ik denk dat het ook voor mij op een gegeven moment ook wel genoeg was, de treurnis, het melancholieke, de no future...
Een nieuw vriendinnetje kruist je pad, het wordt zowaar weer lente , de zon schijnt, het leven lacht je weer wat toe.
Een aantal van die jaren 80 bands begonnen dansbare muziek te maken (soort voorganger van house), New Order, the Cure en ook Xymox veranderde wel wat.
Zelf ging ik weer terug naar de roots muziek, akoestisch en weer later weer wat terug naar de prog van de jaren 60/70.
Maar zo nu en dan weer eens zwelgen in melancholie, het heeft op zijn tijd wel weer zijn charme en je voelt je dan ook weer begin 20. Dat heeft ook wel weer wat.

Het beste wat we in NL te bieden hebben qua goth rock, of nie jeanmaurice

Zo noemden we dat toen nog niet, slimmans

Goth staat voor mij voor sjabloon-achtige, bijna mechanistische muziek die rappens gaat vervelen, mij wel tenminste. Later verwerd Clan of Xymox wel zodanig; woonde ooit een optreden op Summer Darkness bij en dat verveelde mij enorm.

Dit album is - imo - een fraai voorbeeld van NL wave, net als Flue, Mecano, Serenes, Weekend at Waikiki en nog andere.

Clan of Xymox debuteerde op 4AD en dat label was een label - wisten those in da know - om in de gaten te houden. Er is een site, gewijd aan de eerste jaren van 4AD en daar vind je heel wat fijne bands, en een breed, gevarieerd scala van muziek; 4AD was een van de labels die in de begintijd het begrip "indie" inhoud gaven. Het huidige 4AD, o.m. host van The National, is daar redelijk ver van verwijderd

--edit -- site: 4AD · The First Twenty Years - 4ad20.themysteryparade.com

Pollens, my mind is playing games with me - glad vergeten, ik blijk ook een topic over 4AD op mijn naam te hebben 4AD - MusicMeter.nl

Zeker, en nog steeds een inspiratiebron voor nieuwe bands in het gothrock/darkwave genre en dan meer de elektronische kant.

Medusa klinkt mij in de oren als een album waarop Clan Of Xymox de uitdaging aangaat om niet met een kopie van het debuut op de proppen te komen. In die zin is deze verzameling stemmige werkstukjes in artistiek opzicht zeer te prijzen.
Waar ik een beetje op vastloop, is het slepende karakter van veel tracks. Waar het debuut uitblonk in vlotte songs, zit Medusa veel meer op het aaneenrijgen van passages die mettertijd wat vervelen omdat het druilerige gevoel wat achterwege blijft. Ook de zang is verbeterd waardoor het geheel onbedoeld ineens opgewekter lijkt te klinken wat in dezen weer net geen meerwaarde is.

Wat probeer je nu te zeggen, Ed?

Nou, ik vind het best een leuk album dat veel frisse ideeën bevat, maar ik moet er wel veel zin in hebben. Ik luister het debuut (en stiekem ook de opvolger Twist Of Shadows) veel vaker.