Earth & Fire - In a State of Flux (1982)

Door dat luisterbare zal ik niet lager gaan dan 1,5* Dat is voor mij de grens tussen een 1* en 1,5*. Het is nou niet zo dat ik deze plaat steeds per se uit wilde zitten. Het was uit te zitten, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Het zet de fantasieloze koers van Andromeda Girl nog wat verder voort. Het grootste deel van de songs is vrij zwak en behoorlijk kitscherig. Ik mis de thematieke epics van de tweede en derde plaat. Dit is gewoon een berg simpele, flauwe popsongs waarin Jerney Kaagman alle aandacht naar zichzelf toetrekt. Al het andere doet er niet toe, terwijl de band ooit ook nog draaide om gitaar en toetsen. Misschien dat ik daarom de titeltrack nog wel redelijk te doen vind. Ben benieuwd of dit een middelvinger van Gerard is. Volkomen terecht dat hij ten tijde van de release allang vertrokken was, maar het is wel erg jammer dat Earth & Fire zo'n dood gestorven is. Op basis van albums als deze is het goed te begrijpen waarom eighties pop minder gewaardeerd wordt dan die van een decennium eerder.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux

Dit gaat zo wel heel erg bergafwaarts. Andromeda Girl had nog een goede titeltrack, maar hier echt iets goeds vinden is lastig. Strange Town beledigde me niet compleet, dat is nog iets denk ik? Love Is To Give Away gaf me lichte hoop door het gitaarwerk dat bij vlagen aardig is, maar Kaagman's zanglijnen zijn werkelijk waar verschrikkelijk. I Don't Know Why kabbelt wat, maar is ook niet verschrikkelijk slecht. Dat zijn Twentyfour Hours, Jack Is Back, The Two Of Us en Hide Away wel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand rond deze tijd nog op de band zat te wachten.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux