Gary Moore - Blues for Jimi (2012)

Een grootheid die de grootheid der grootheden covert... Iemand dit album al beluisterd?

Hij is onderweg. Ik heb hem nog niet geluisterd maar wat of youtube staat klinkt erg goed.

Ben benieuwd naar je eerste luisterbeurt. De nummers die erop staan zijn niet misselijk en met Gary's stijl mogelijk een heerlijk gitaargeweld.

Net beluisterd. Fantastische liveplaat. Gary laat zich inspireren door Jimi en haalt ouderwets uit. Komende zondagavond draaien we twee nummers deze cd van bij www.redroosterradio.nl.

Klopt als een bus en wat ik hoopte is ook daadwerkelijk uitgekomen: veel gitaargeweld, maar ook de zang is op de meeste nummers erg treffend. Helaas beide RIP, maar wat laat Gary zich hier van zijn meesterlijke kant horen.

Had hier eerder een vraag gesteld aan Henk en Emile over het optreden,maar heb ondertussen het antwoord gevonden op de site van Bluesmagazine.nl.
Het blijkt te gaan om een tribuutconcert uit 2007. Met zijn vaste tourband, dus bassist David Bronze en drummer Darrin Mooney, en ook tijdens datzelfde concert deden blijkbaar Cox en Mitchell mee.

Vraag ook aan mij? Maar die heb ik niet gehad of gezien. Sorry

Had de vraag eerst geplaatst, maar ben later vannacht zelf gaan Googelen. Heb toen de vraag vervangen door vorig berichtje. Niet echt handig...vraag ging over welk concert dit was.

Okido, heb je wel het album al eens beluisterd? Zoniet, zeker snel gaan doen .

"Blues for Jimi" is een liveregistratie van een optreden dat Gary Moore gaf tijdens een Jimi Hendrix tribute in 2007. In een twaalftal Jimi Hendrix klassiekers eert Gary Moore een van zijn helden/voorbeelden. Moore weet het geluid van Jimi soms akelig goed te benaderen. Alleen moet ik zeggen dat ik in de slow blues nummers de klank van Jimi Hendrix wat warmer vind klinker. Dit is met name hoorbaar op "The Wind Cries Mary" en "Red House". Desalniettemin is "Blues for Jimi" een waardig eerbetoon aan Jimi Hendrix en bewijst Moore nog maar eens wat een geweldige gitarist hij was.

Ik ben weleens benieuwd welke gitaren hij zoal gebruikte op dat concert.

Wat ik op een aantal beelden heb gezien speelde hij in ieder geval met een rode vintage Fender Stratocaster. Of dit zijn enige gitaar was tijdens dat concert, weet ik niet zeker.

Een Rode Strat..inderdaad

Maar hier ook een andere Strat

Gisteren dit concert bekeken en onlangs dat ik lang niet alles ken van Hendrix hier toch grotendeels van kunnen genieten.
Billy Cox was trouwens ook een leuke aanvulling en speelde volop met plezier en passie, Mitch Mitchell daarentegen zag er met zijn 60jarige leeftijd makkelijk 10 jaar ouder uit, als of opa aan het drummen was en sorry dat ik het zo moet zeggen maar ik was ook niet onder de indruk van zijn drumspel.
Hij is een goed jaar later overleden in zijn slaap, dus ik denk ook wel dat de man in dit concert al ver was uitgeblust.
Gary Moore speelde trouwens zoals gewoonlijk de sterren van de hemel en zijn gezichtsuitdrukkingen die hij er soms bijmaakte leken wel als of hij spontaan een orgasme kreeg.

Beste nummers waren voor mij de bekendste en de nummers die eerder onder rock dan blues vallen:
Purple Haze,Foxy Lady,Fire,Voodoo Child maar natuurlijk ook Hey Joe.

3,5*

Gary Moore is natuurlijk een beest op de gitaar, maar qua vocalen komt ie niet in de buurt van Hendrix, die nochtans niet zo goed zong, maar wel een aangename stem had, itt Moore.

Als jong hardrockertje had ik rond 1980 niet veel met de muziek van Jimi Hendrix; toch kunnen zijn capaciteiten en invloed moeilijk worden overschat. Hendrix breidde niet alleen de mogelijkheden van de elektrische gitaar en bijbehorende geluiden en effecten uit, hij rekte ook blues(rock) op naar psychedelische rock - of welk genrestickertje je op zijn muziek wilt plakken.
Meer had ik echter met de riffgeörienteerde muziek van groepen die korte tijd later doorbraken: Deep Purple met Ritchie Blackmore en Black Sabbath met Tony Iommi, net als met de muziek van Rory Gallagher. Een tweede reden dat ik niet veel kon (en kan) met Hendrix' muziek was zijn stem annex zangstijl.

Gary Moore onderbrak in oktober 2007 zijn tournee voor het relatief ingetogen Close as You Get voor de uitbundige muziek van Hendrix. De organisatoren hadden hiervoor ook de Canadezen Pat Travers of Frank Marino kunnen vragen, of de Duitser Uli Jon Roth. Dit eerbetoon vond echter plaats in Londen waar de zegetocht van Hendrix begon, vermoedelijk dé reden om de Brit uit te nodigen.
Die zal blijmoedig hebben toegehapt, mede toen duidelijk werd dat een deel van het concert met de voormalige leden van de Jimi Hendrix Experience zou worden gedaan, te weten bassist Billy Cox en drummer Mitch Mitchell.

Het eerste deel is met bassist Dave Bronze en stokkenman Darrin Mooney. Slaagden die drie erin de experimenteerdrift van de late jaren '60 op te roepen tijdens deze avond in oktober 2007? Past het spel van snarenracer Moore hier nog wel bij?
Volgens mij past hier een volmondig 'ja', mede ook door het spel van Mooney, getuige bijvoorbeeld I Don't Live Today. Moore speelt gedurende het concert als een malle in de beste Hendrixtraditie. Qua zang bezat de Noord-Ier een andere klankkleur dan Hendrix, eentje die mij beter ligt.

Liefhebbers van Hendrix zullen met mij eens zijn dat het grootste verschil 'm in de stemmen zit. Gezien de reacties van het publiek (ik luister via streaming) heb ik het idee dat het publiek zich desondanks meer dan opperbest vermaakte. Dat blijkt al helemaal bij de goedmoedige reacties die klinken als Bronze en Mooney plaatsmaken voor Cox en Mitchell. Het plezier en de gunfactor van de zaal druipt uit mijn speakers, terwijl de muzikanten zich hoorbaar in het zweet werken.
Mitchell klinkt heerlijk met zijn jazzachtige spel, vloeiend zoals in Red House en Voodoo Child, wat hem onderscheidt van de inmiddels ervaren jonge hond Mooney.

Moore voelde zich hier als een vis in het water en dit concert leidde wellicht tot de hardere koers die op zijn volgende soloplaat Bad for You Baby terugkeerde.
Voor iemand die niet per se van Hendrix houdt is dit toch een prettig album, dat niet alleen laat horen hoe goed deze was, maar bovendien weer eens bewijst hoe veelzijdig Moore de zes snaren bespeelde. Een 7,5 van mij die ik omzet in 3,5 ster.